Topp 5 á föstudegi

Obbobbobb!

2010-03-19T10:28:00.001Z

Við erum FLUTT á www.toppfimmafostudegi.com.

Uppfærið bookmarks, readera eða hvað sem þið notið vanalega til að komast hingað!

Til hammó með ammó!

2010-03-18T16:15:00.008Z

1. Topp fimm á föstudegi varð þriggja ára í vikunni (þann 16.). Í tilefni af því fáum við þrjú random þrista lög:

Jay-Z - 99 Problems því 99 er deilanlegt með 3
De La Soul - 3 is the Magic Number for obvious reasons
The Arcade Fire - Neighborhood #3 (Power Out) því ég get ekki beðið eftir nýja frá Arcade Fire!

2. Í dag voru 840 færslur á Topp fimm. Í tilefni af því fáum við þrjú random lög sem saman mynda 840:

8 Tapes 'n Tapes - Crazy Eights
4 Feist - 1, 2, 3, 4
0 Koop remixið af Zero 7 - In the Waiting Line

3. Það þarf nauðsynlega að halda upp á svona stórafmæli þannig að á morgun verður föstudagssurprise!

Sarpurinn

2010-03-18T13:50:00.007Z

Man einhver eftir símaleiknum sem var í boði í fyrndinni (þarna í kringum 1995) sem gekk út á að vinna 'plötu vikunnar' (eða var það mánaðarins?)? Ég man bara óljóst eftir honum en hann gekk allavega út á að maður hringdi í eitthvað númer, svaraði 10 fjölvalsspurningum og ef maður svaraði þeim öllum réttum fékk maður plötuna senda. Gott ef þetta var ekki í boði Skífunnar.

Símtalið kostaði ekki einu sinni handlegg og annað augað (eins og SMS leikirnir þar sem maður sendir 10 svör í sms, 149kr per sms). Eina catchið var að maður vissi aldrei fyrirfram hvaða plata var í boði.

Ég var allavega dyggur aðdáandi leiksins og fannst hann snilld - ég var bara orðinn áskrifandi að frírri tónlist. Frekar nice!

Auðvitað fékk maður misspennandi verðlaun. Ég man þó bara eftir að hafa fengið eina plötu sem var minna eftirsóknarverð en hinar - Scatman John. Ó já, þökk sé þessum leik er ég stoltur eigandi Scatman's World með Scatman John.

Scatmaðurinn er þó ekki efni Sarpsins þessa vikuna heldur önnur, og mun betri, plata sem mér áskotnaðist einnig í þessum símaleik - fyrsta plata Supergrass, I Should Coco.

Gaz og Danny stofnuðu The Jennifers og náðu að gefa út eitt lag. Gaz kynntist svo trommaranum, Mick, árið eftir og bauð honum að vera memm. Úr varð Theodore Supergrass sem síðan varð að Supergrass. Gleði! Þeir gáfu Caught by the Fuzz (líklega enn uppáhalds Supergrass lagið mitt) út 1994 og eftir að John Peel talaði vel um þá í þættinum sínum seldist vínyllinn upp. Parlophone samdi svo við þá og gaf út nokkrar singles '94 og '95.

Vorið 1995 kom svo I Should Coco út. Strákarnir voru bara rétt um tvítugt þegar platan kom út og það heyrist - hún er ör, skemmtileg og áhrifin úr öllum áttum. Það er smá brjálæði, smá rólegheit, einn sumarhittari, eitt lag þar sem Gaz syngur hraðar en ég tala (sem er rosalegt afrek skilst mér) og eitt stk lag um það þegar Gaz var tekinn og áminntur fyrir kannabiseign. Sumarhittarinn, Alright, sá til þess að allir (já allir) heyrðu í Supergrass þetta árið.

Eins ólíkum áttum og lögin koma úr rennur platan samt einhvern veginn í gegn án þess að maður taki eftir neinu ósamræmi. Einhvern veginn tókst þeim að hrúga öllu sem þeim datt í hug saman, blanda og fá út góða heild. Merkilegt út af fyrir sig.

15 árum eftir að hún kom út er I Should Coco enn ein af uppáhalds plötunum mínum. Það virðist vera sama hversu oft ég hlusta á hana, ég fæ ekki ógeð. Það er líklega símaleiknum að þakka. Þegar ég fékk plötuna í hendur, rétt óorðin 13 ára, vissi ég lítið sem ekkert um Supergrass, hlustaði bara og fannst hvert einasta lag æði. Hefði ég hins vegar verið búin að heyra Alright hefði ég líklega búist við einhverju allt öðru og jafnvel orðið fyrir vonbrigðum.

Toppurinn var klárlega þegar Supergrass voru að gefa út Supergrass is 10 með 'best of '94-'04' og við Kristín sáum þá á Reading. Undir lok tónleikanna kom Gaz einn á sviðið með kassagítar, fékk sér sæti, tók Caught by the Fuzz og gömul hjón í vaxjökkum stóðu fyrir framan okkur og sungu með hverju orði. Unaður! :)

Thanks to everyone for everything you've done
but now it's time to go
You know it's hard, we've had some fun
but now we're almost done it's time to go
Who could ask for more?
Who could ask for more?

Time to Go
Caught by the Fuzz
Sitting Up Straight
Alright
Lenny

Plata mánaðarins.

2010-03-16T09:52:00.007Z

Þessi plata er búin að vera á næstum því non-stop repeat hjá mér í margar vikur og í hverri hlustun heyrir maður eitthvað nýtt sem er alveg þess virði að skrifa langa pistla um.
Núna ætla ég samt bara að skrifa smá um lagið "The Crutch".

Uppbyggingin á plötunni er soldið sérstök:
15 lög á plötunni, 3 cover og 1 sem er byggt á texta John Lee Hooker og 5 "lög" sem eru styttri en mínúta og síðan er platan römmuð inn með ljóði/hugleiðingu sem er lesið upp og skipt í 2 hluta (fyrsta og síðasta lag).
Þetta gerir það samt að verkum að maður tekur einhvernveginn frekar eftir frumsömdu lögunum hans. Lag vikunnar er mitt uppáhaldslagið mitt á þessari plötu, amk í þessari viku.

The Crutch segir frá fíkli en Gil Scott-Heron er ekki að dæma neinn. Hann segir frá þannig að það er ljóst að hann þekkir til þessa lífs sagan er myrk og hann er ekkert að draga undan, lýsingin er raunsæ. Richard Russell sem síðan sjálft lagið og það er þétt og einhvernvegin þröngt... maður fær næstum innilokunnar tilfinningu og textinn er eins og alltaf magnaður.

"...a world of lonely men and no love, no god."

Lag: The Crutch

Topp 5 bestu hljómsveitanöfnin - Krissa

2010-03-12T22:58:00.006Z

Vá þetta er svo gaman! Gleður orða- OG tónlistarnördið á sama tíma :)

First off, þau sem voru að detta inn og út af listanum:
The Blind Boys of Alabama Engan veginn innovative given the circumstances en flott nafn engu að síður. Svo eru þeir bara svo svalir! :)
Bombay Bicycle Club Hjólaklúbbur í Bombay? Likeit!
Seabear Hvaða snilld er það? Seabear. Sea bear. Sjávarbjörn? I'm intrigued!
Happy Mondays Jafn mikið og ég þoooli ekki Shaun Ryder, bara engan veginn, þá finnst mér nafnið frábært. Glaðir mánudagar. Ég er mögulega í vorskapi og finnst allt voða jákvætt og frábært :)

og svo topp5:

5. The Robot Ate Me
Skemmtilegt, skrítið, inniheldur robot og semur þar að auki fullt af lögum með svipað skrítnum titlum (og enn skrítnari textum). Yndi!

The Robot Ate Me - On Vacation

4. The Phenomenal Handclap Band
It is phenomenal! Ég fyllist alltaf óstjórnlegri löngun til að dilla mér og hlæja og hafa gaman og klappa þegar ég hlusta á þau - og nafnið endurspeglar algjörlega þá löngun.

The Phenomenal Handclap Band - 15 to 20

3. Suburban Kids With Biblical Names
Sem lætur mig alltaf fara að pæla í nöfnum og biblíunöfnum og afhverju krakkarnir ættu að heita biblíunöfnum (nú eða ekki).

Suburban Kids With Biblical Names - Loop Duplicate My Heart

2. She&Him
Í einfaldleika sínum finnst mér þetta nafn framúrskarandi frábært. Og svo finnst mér það passa obbosens vel við tónlistina.

She&Him - Sentimental Heart

1. Get Cape. Wear Cape. Fly.
Hversu æðislegt væri lífið ef það væri bara hægt? Redda skikkju, skella skikkju á sig, fljúga! Óhófleg bjartsýni og jákvæðni. I like it :)

Get Cape. Wear Cape. Fly. coverar D.A.N.C.E. með Justice

Topp 5 bestu hljómsveitanöfn

2010-03-12T18:45:00.008Z

Ég get ekki útskýrt af hverju mér finnst þessi nöfn flott, þau bara hljóma vel eða lúkka vel eða passa rosalega vel við viðkomandi hljómsveit.

5. Sonic Youth

Sonic Youth - Eric's Trip

4. The Velvet Underground

The Velvet Underground - Sunday Morning

3. Delorean

Delorean - Seasun

2. Joy Division

Joy Division - She's Lost Control

1. My Bloody Valentine

My Bloody Valentine - I Only Said

Sarpurinn

2010-03-10T20:22:00.003Z

Sarpur dagsins er ekki alveg týpískur en er tilkominn vegna geisladiskaimportverkefnisins sem ég stend í þessa dagana. Ég er sem sagt að færa alla diskana yfir á mp3 og það er EKKERT undanskilið, ekki einu sinni Gary Barlow smáskífan sem ég sver að einhver prangaði upp á mig saklausa táningsstúlkuna (hehemm). Sarpur dagsins fjallar því ekki um eina plötu heldur 90's tónlistina sem ég fann í diskasafninu. Ójá.

Fyrsta lagið kemur af meistaraverkinu U Got 2 Know með hljómsveitinni Cappella sem ég keypti í Bókaskemmunni á Akranesi á sínum tíma. Þetta var dæmigert 90's dúó með ljóshærði dreddaðri söngkonu sem veinaði eina línu aftur og aftur á milli þess sem svarti vinur hennar "rappaði". Hljómsveitin sjálf var eiginlega ítölsk og var víst hugarfóstur einhvers Ítala en það var breytilegt hverjir performuðu. Á þessari plötu frá árinu 1994 voru það Bretarnir Kelly Overett og Rodney Bishop sem sáu um flutninginn. Munið þið eftir þessu lagi?

Cappella - U Got 2 Let The Music

Næsta lag kemur frá hljómsveit sem fylgdi sömu formúlu og Cappella en var miklu vinsælli. Það er auðvitað gullpar næntísins í 2 Unlimited. Það sorglega við það að ég skuli eiga plötuna Real Things (limited edition, no less) er það að mig langaði virkilega í hana og sparaði pening til að geta keypt hana. Ég var villuráfandi, hvað get ég sagt. Ég man líka alveg að áður en ég átti pening fyrir plötunni þá hlustaði ég á Bylgjuna mörg kvöld í röð til að reyna að ná að taka titillag plötunnar upp á kassettu. Þvílíkur sigur þegar það tókst loksins!

2 Unlimited - The Real Thing

Til að þið gubbið nú ekki alveg yfir ykkur þá skulum við enda Sarpinn á jákvæðari næntís nótum. Ég fann nefnilega í fórum mínum gullmolann The Dungeon Tapes frá árinu 1995 með projectinu hans Kenny "Dope" Gonzalez sem kallaðist The Bucketheads. Þessa plötu keypti ég líka í Bókaskemmunni á Akranesi en veiddi hana upp úr 99 krónu körfunni ásamt Von með Sigur Rós. Ég vildi óska að ég gæti sagst hafa verið svona töff og sniðug en ég keypti þessar plötur bara af því þær kostuðu 99 krónur. Hvern hefði grunað að eftir 15 ár stæðu þær upp úr Bókaskemmuplötunum öllum?

The Bucketheads - The Bomb! (These Sounds Fall Into My Head) (Kenny's Remix)

Plata mánaðarins

2010-03-09T15:11:00.004Z

Lag vikunnar af þessari stórkostlegu plötu heitir Me and the Devil er reyndar líka coverlag (eins og lagið í síðustu viku), en það er eftir annann meistara og frumkvöðul, Robert Johnson. Lagið er lesið upp (eða segir maður kanski slammað?) eins og það væri flutt á ljóðaslammi. Flutningurinn er studdur af þykkum bassatakti og maður getur vel heyrt það á hrjúfu og gömlu röddinni að hann er orðinn soldið sjúskaður (enda búinn að eyða nokkrum af síðustu árum í fangelsi). Lagið er samt stórgott og þó að þetta sé cover og þó að röddin sé löskuð þá er það alveg greinilegt að Gil Scott-Heron er ótrúlega hæfileikaríkur tónlistarmaður.

Lag: Me and the Devil

setjum líka myndbandið hérna inn:

Topp 5 undir tvítugu - Kristín Gróa

2010-03-05T17:13:00.006Z

5. Smoosh

Systurnar þrjár sem spiluðu á Airwaves haustið 2007 eru nú orðnar 18, 16 og 14 ára en voru bara alveg fáránlega ungar þegar ég sá þær á sviðinu á Nasa. Þá fannst mér tónlistin þeirra svona pínu barnaleg en samt rosalega heillandi enda voru þær bara svo einlægar. Ég veit reyndar ekki hvað þær hafa afrekað síðan en hljóðdæmið er af plötunni She Like Electric sem kom út árið 2004. Þá voru reyndar bara eldri systurnar tvær í þessu en þær voru ekki nema 12 og 10 ára. Já sæll!

Smoosh - La Pump

4. Smith Westerns

Ég minntist aðeins á Smith Westerns í ársendalistunum mínum þar sem ég tilnefndi þá sem björtustu vonina frá árinu 2009. Platan Smith Westerns er þeirra fyrsta afurð enda voru þeir á aldrinum 17-19 þegar hún kom út. Þetta er mjög retróskotið og skemmtilegt og þeir hafa verið að túra með Girls sem er mjög við hæfi.

Smith Westerns - Be My Girl

3. Arctic Monkeys

Ókei þetta er alveg á mörkunum þar sem fyrsta platan þeirra Whatever People Say I am, That's What I'm Not kom út snemma árs 2006 og þeir eru allir fæddir 1985 og 1986. Hei en það þýðir að þeir voru alveg á tvítugu og voru alveg búnir að vera að fá athygli áruið á undan svo ég læt það sleppa. Þessi fyrsta plata þeirra seldist hraðar í Bretlandi en nokkur önnur debut plata hefur gert fyrr eða síðar... pínu erfitt að fylgja þannig frenzy eftir.

Arctic Monkeys - Certain Romance

2. Bow Wow Wow

Bow Wow Wow var sett saman af Matthew McLaren sem er frægastur fyrir að hafa verið umboðsmaður bæði Sex Pistols og The New York Dolls. Hann sannfærði alla meðlimi Adam And The Ants um að yfirgefa Adam og gróf svo upp hina 13 ára gömlu Annabella Lwin til að fronta nýju hljómsveitina Bow Wow Wow. Þetta var auðvitað allt mjög borderline óviðeigandi og það vakti svo mikið umtal þegar Lwin pósaði nakin á mynd 14 ára gömul að hún neyddist næstum því til að hætta í hljómsveitinni. Lagið sem fylgir hérna með var ekki síður umdeilt því EMI neitaði að prómóta smáskífuna vegna þess að þeim þótti þarna verið að ýta undir það að fólk kóperaði plötur inn á kassettur.

Bow Wow Wow - C30 C60 C90 Go!

1. Stevie Wonder

Blinda undrabarnið var aðeins ellefu ára gamall þegar hann var skráður hjá Motown Records labelinu Tamla. Þegar þetta lag kom út í fyrsta skipti árið 1970 var hann reyndar kominn um tvítugt en það sleppur.

Stevie Wonder - Signed, Sealed, Delivered

Sarpurinn

2010-03-04T20:32:00.003Z

Í Sarpi vikunnar ætla ég að fjalla um plötu sem fékk engan veginn ofsafengnar viðtökur þegar hún kom út en allavega tveir toppfimmarar hafa miklar mætur á. Hún er minímalísk en samt ó svo töff og sexí. Ég er að tala um þriðju breiðskífu bandarísku hljómsveitarinnar The Breeders sem ber nafnið Title TK og kom út árið 2002.

The Breeders var upphaflega stofnuð árið 1988 af Pixies bassagellunni Kim Deal og annari af þáverandi aðalsprautum hljómsveitarinnar Throwing Muses, Tanya Donelly. Það hefur þó verið skipt svo ört um liðsmenn að Kim Deal er sú eina sem hefur verið með frá upphafi og systir hennar Kelley sem er hér í stóru hlutverki hefur ýmist verið með eða ekki. Þetta er allt voðalega frjálslegt.

Þegar þessi plata kom út árið 2002 voru liðin heil níu ár frá útgáfu næstu plötu á undan. Ef einhver bjóst við framhaldi af útvarpsvæna hittaranum Last Splash þá hefur viðkomandi væntanlega brugðið við að heyra Title TK í fyrsta sinn. Ef það er einhverntíma tilefni til að kalla plötu grower þá er það hér því hún greip mig allavega alls ekki við fyrstu hlustun. Platan er sem sagt mjög hrá og allar útsetningar minímalískar. Það er enginn hljóðveggur á þessari plötu, svo mikið er víst! Ofurpródúserinn Steve Albini sér til þess að þetta sé alveg nægilega losaralegt án þess að detta í sundur og sándið er rosalega crisp og flott. Þetta er að mínu mati alveg gríðarlega vanmetin plata.

The Breeders - Off You
The Breeders - Sinister Foxx

Gonjasufi

2010-03-04T08:43:00.003Z

Gonjasufi lítur út eins og umrenningur en samt svona dálítið töff umrenningur. Hann er líka með skrítið nafn og það er voðalega erfitt að finna einhverjar upplýsingar um hann á the interwebs. Það eina sem ég veit er að hann gaf út tveggja laga 7" í síðasta mánuði og að 9. mars kemur heil plata sem nefnist A Sufi & A Killer. Já og ég veit líka að hann er á mála hjá Warp og að Flying Lotus kom að gerð plötunnar. Uhhhmm and that's it. Við skulum heyra dæmi og sjá smá viðtalsbút við kauða.

Gonjasufi - Ancestors
Gonjasufi - Sheep

Enn af The Very Best!

2010-03-03T23:22:00.005Z

Ég fíla The XX.... ég fíla Florence and the Machine.... og ég fíla The Very Best alveg í gegn, þess vegna finnst mér þetta lag algjör snilld!

You've got the Love með Florence and the Machine (sem er að covera Candi Staton) og the XX eru að covera það og síðan er The Very Best að remixa allt draslið! Pjúff bara, gerist það mikið betra?!

Plata mánaðarins

2010-03-02T21:06:00.003Z

Plata mánaðarins er I'm New Here með Gil Scott-Heron.

Gil Scott-Heron er einn mesti áhrifavaldur tónlistarsögunnar. Hann er einn af þeim tónlistarmönnum sem öll hip hop senan í dag byggist á. Gil Scott-Heron er samt ekki beinlínis rappari eða söngvari. Hann er soldið eins og Megas eða Leonard Cohen að því leiti að hefur ekki þessa klassísku fallegu söng rödd heldur eru það textarnir hans sem eru aðalsmerkið hans. Gil Scott-Heron er þannig fyrst og fremst ljóðskáld og tengdist aktivisma sem og réttindabaráttu svartra sem var/er honum mjög hugleikinn, eins og sést t.d. í einu af hans frægasta lagi: The Revolution Will Not Be Televised (Þetta lag verða allir Hipphopp aðdáendur að eiga!).

Nýja platan hans er sú fyrsta í 13 ár og hún er pródúseruð af Richard Russell (sem á XL Records). Platan er full af stökkum og dimmum töktum sem að skyggja samt aldrei á snilldarlegan textann. Þar sem hann segir frá sinni eigin reynslu og hugsunum um lífið. Þessi plata er allt öðruvísi en allt annað sem að hefur komið út frá honum, hún er opinská og hreinskilin. Plata er t.d. römmuð inn með ljóði sem hann skiptir niður í tvo hluta (On Coming From A Broken Home pt. 1 og 2) þar sem hann segir aeins frá hvernig hann ólst upp. Á plötunni eru líka coverlög og eitt af þeim er einmitt lag mánaðarins, I'm New Here en þar tekur hann gamlann Smog slagara og flytur á sinn eigin hátt.

Meira á mánudag.

Lag:

I'm New Here

p.s. ég ætla líka að benda á magnaða endurgerð af laginu hans. Hérna er DJ Vadim og Sarah Jones að hakka hippop menningu nútímans í sig með laginu Your Revolution

Toppp 5 eyjaskeggjar - Kristín Gróa

2010-02-26T16:27:00.007Z

5. OOIOO (Japan)

Ég mun aldrei gleyma svipnum á vinnufélögum mínum í Rússlandi þegar þetta fór að spilast í tölvunni minni eftir að Okkervil River platan kláraðist. Ég held þeir haldi enn að ég sé pínu geðveik.

OOIOO - UMA

4. The Bees (Isle of Wight)

Vúúúúúú hressu býflugustrákarnir eru frá Isle of Wight!

The Bees - Listening Man

3. The Bee Gees (Isle of Man)

Gibb bræður eru fæddir á eynni Mön þó þeir hafi fyrst notið vinsælda á annari eyju hinum megin á hnettinum, nefnilega Ástralíu.

The Bee Gees - Jive Talkin'

2. Neil Finn (Nýja Sjáland)

Nýsjálenski tónlistarmaðurinn Neil Finn var ásamt bróður sínum Tim Finn aðalmaðurinn í hljómsveitinni Split Enz og leiddi svo hina enn vinsælli Crowded House þegar bróðir hans flutti til Englands. Þeir tveir hafa síðan gefið út plötur saman undir nafninu The Finn Brothers og sjálfur hefur hann gefið út fimm sólóplötur.

Crowded House - Something So Strong

1. Desmond Dekker (Jamaica)

Það er frekar erfitt að velja bara einn jamækskan artista á þennan lista því úr nógu mörgum er að velja. Desmond Dekker er alltaf í uppáhaldi samt svo hann fær að vera memm og að tróna á toppnum!

Desmond Dekker - Shanty Town

Die Antwoord!

2010-02-24T19:44:00.006Z

Ok nú er ég búinn að vera að hlusta á þetta í rúma viku núna og búinn að ákveða að þetta sé algjör snilld!! Það ættu allir að tékka á þessu. Suður afrísk HipHop sveit (sem minnir soldið á Steed Lord en er bara betra). Taktarnir eru magnaði og textinn.... hann amk flæðir vel. Þau eru amk 3 og kalla sig Ninja, Yolandi Vi$$er og DJ Hi-tek (veit ekki alveg hvort litli gaurinn er með en hann heitir Leon Bartha og er með einhver hrörnunarsjúkdóm). Die Antwoord er snilld!

lag: Wat Pom (Feat. Jack Parow)

Sarpurinn

2010-02-22T19:27:00.002Z

Sem mikill aðdáandi Skosku sveitarinnar Belle & Sebastian hef ég lagt mikið kapp á að fylgjast með því sem að núverandi og fyrrverandi meðlimir sveitarinnar gera utan B&S.

Það þekkja allir t.d. hina frábæru plötu Ballad Of Broken Seas sem að Isobell Campbell gerði með grugg (grunge) hetjunni Mark Lanegan og nýverið gerði forsprakki B&S, Stuart Murdoch plötuna God Help The Girl sem er tónlist úr söngvamynd sem ber sama nafn sem er eftir hann sjálfann.

Hinn Stuart-inn, Stuart David sem var bassaleikari B&S og hætti fyrstur í sveitinni hefur gefið út nokkrar plötur og bækur. Á B&S smáskífunni Lazy Line Painter Jane les Stuart t.d. smásögu eftir sjálfann sig sem heitir A Century Of Elvis en undir textanum hljómar instrumental útgáfa af hinu mjög svo mikið fallega lagi A Century Of Fakers sem kom út á annari smáskífu seinna sem heitir 3.. 6.. 9 Seconds of Light. Frægt er að Stuart David mætti of seint í stúdíóið og hafði gleymt blöðunum sínum með sögunni heima svo að hann las hana upp eftir minni og bullaði það sem upp á vantaði.

Stuart David er svo forsprakki sveitarinnar Looper. Hann lenti í svipuðu og George Harrison og gekk illa að koma sínum lögum að hjá Belle & Sebastian enda nafni hans Murdoch á þessum tíma í sinni eigin vegferð að koma sínum lögum á disk, í sveit sem stofnuð var í kring um verkefnið hans Tigermilk þar sem hljóðfæraleikararnir voru bara session leikarar í hans huga. Seinna hefur sveitin þó tekið upp þá stefnu að allir leggji í púkk þó að Stuart Murdoch sé óumdeildur leiðtogi hennar.

Looper liðar hafa gefið út þrjár plötur en langt er frá þeirri síðustu. Eitt af fyrstu lögunum sem ég heyrði með Looper hefur setið í huga mér allt frá því að ég heyrði það fyrst. Lagið heitir því skemmtilega nafni Who´s afraid of y2k? af smáskífu sem ber sama nafn. Ris Looper liða hefur aldrei verið hátt, sveitin á eitt lag sem eitthvað hefur gert að viti ef svo má kalla, það kom fyrir í myndinni Vanilla Sky, American Dad þáttunum og tölvuleik. Það lag er þó ekki allra þó það sé óneitanlega grípandi.

Lag dagsins er samt sem áður Who´s Afraid Of Y2K?

Frightened Rabbit

2010-02-22T16:01:00.005Z

Af því að mér finnst að hljómsveitin Frightened Rabbit ætti að vera miklu vinsælli en hún er þá ætla ég að pósta tveimur lögum af næstu plötu frá þeim (hún kemur út 4. mars, held ég) sem á að heita Winter of Mixed Drinks

Swim Until You Can't See Land

og

Nothing Like You

2010-02-21T21:29:00.008Z

Topp 5 Tónlistarmenn sem nota eitt nafn - Rósa Guðrún

Var búin að gleyma þessum lista.....svo ég ætla að svindla aðeins :p ....fæ þá bara skömm í hattinn fyrir að brjóta reglurnar. Ef ég hefði virkilega lagt hausinn í bleyti þá hefði þetta orðið talsvert öðruvísi listi en ég ákvað að hafa þetta frekar það svona "fyrsta sem poppaði uppí hugann lista" :)

5. Beck - Lost Cause
Finnst Beck alveg frábær en á eftir að kynna mér hann svo miklu miklu betur. Ákvað að velja þetta lag sem aðal hans á þessu augnabliki.

4. Jewel - Foolish games
Jájá veit væmna týpan.....en þetta lag er alltaf eitthvað svo yndislega nostalgískt.

3. Prince - Pussy Control
Var að spá í að setja Purple rain en finnst þetta lag eiginlega miklu skemmtilegra og minnir mig alltaf á gamla góða daga.

2. Iz - Somewhere over the rainbow
Hver man ekki eftir þessu lagi sem var misþyrmt í margskonar auglýsingum um árið. Samt finnst mér það alltaf jafn yndælt og hugljúft. Synd að hann skildi deyja svona ungur blessuð fitubollan.

1. Björk - I play dead
Þetta lag hefur alltaf verið mitt uppáhaldar Bjarkar lag.

Topp 5 lög með listamönnum sem bera aðeins eitt nafn - Kristín Gróa

2010-02-19T15:54:00.001Z

Ég ætlaði að kalla þennan lista Beck og stúlkurnar en ákvað svo að hafa bara stúlkur á listanum svo Beck féll af toppi listans og alla leið af honum. C'est la vie! Sá svo rétt áður en ég póstaði að Clara fékk sömu hugmynd og við erum með tvær sömu stelpur... go figure ;)

5. Odetta - Midnight Special

Það er engin kona með rödd á við Odettu og hún gerir þetta klassíska lag að sínu.

4. Madonna - La Isla Bonita

Ég get ekki sleppt Madonnu. Þetta lag er pínu fáránlegt en eftir að ég komst einhverstaðar yfir rokkað cover af því þá fattaði ég það betur og get núna hlustað á orginalinn. Ekki í fyrsta skipti sem það gerist get ég sagt ykkur. Kannski er það ástæðan fyrir að ég fíla svona mikið af hallærislegum lögum? Ég get allavega afsakað mig með því hehemm.

3. Melanie - Any Guy

Hippastúlkan Melanie stendur alltaf fyrir sínu og þetta lag er mitt uppáhalds með henni.

2. Feist - Feel It All

Það er í raun frekar deprímerandi texti í þessu lagi en það er samt svo hresst að ég verð alltaf úberglöð þegar ég hlusta á það. Vú föstudagslag!

1. Kelis - Young Fresh And New

Fyrir það fyrsta þá er Kelis bara alveg fáránlega töff. Þetta lag er svo nánast ennþá meira töff en hún sjálf. Vídjóið er samt hugsanlega mest töff af öllu. Mhhmmm.

Topp 5 eitt nafn - Georg Atli

2010-02-19T14:09:00.005Z

Krissa fann uppá þessum lista og þegar hún var að kynna hugmyndina kom hún með tvö nöfn hugmyndinni sinni til stuðnings, þau voru Sting og Cher, mér leist illa á þennann lista...

...en svo fór ég að skoða safnið mitt og mundi þá (sem betur fer) eftir allskonar góðum listamönnum sem kalla sig bara einu nafni.

5. Santogold - Shove It

Ég er svosem ekkert brjálaður aðdáandi Santogold (sem heitir Santigold núna) og það eru margir aðrir sem ættu í rauninni frekar að vera hérna en mér finnst þetta lag lag samt alger snilld.

4. Ajax - Ruffige

Ajax samdi örugglega bestu raftónlistina sem hefur verið gerð á Íslandi og nostalgían sem kemur hjá mér þegar ég hlusta á þetta lag er rosaleg, það er næstum því að ég fari að leita að glosticks og tómu iðnaðarhúsi til að halda risa rave (Bauhaus einhver???). Annars þá var þetta lag á hinni svakalegu safnplötu Icerave sem Björgvin Halldórsson (meðal annara) sá víst um að setja saman og ég veit að þeir voru tveir í hljómsveitinni en Þórhallur var aðalmaðurinn og þetta er líka bara svo magnað lag að ég ætla að svindla og setja það hingað inn!

3. Ø/Mika Vainio - Kesamaa/Summertime

Mika Vainio er finnskur snillingur. Raftónlistargaur sem finnst gaman að gera tilraunir, þessi tegund af tónlist heitir víst microsound. Mér finnst það gott nafn.

2. Megas - Tvær Stjörnur

Uppáhalds Megasarlagið mitt í dag, það breytist reyndar á hverjum degi. Þessi maður er meistarinn!

1. Squarepusher - Port Rhombus

Handahófskennt val úr Squarepusher safninu. Tom Jenkinson er ekki bara einn snjallasti raftónlistargæjinn í dag, hann er líka ótrúlega fær bassaleikari og spilar oftast sjálfur allar bassalínurnar í lögunum sínum live.

p.s. sést það nokkuð að ég er að hlusta mikið á elektróník þessa daganna??

Topp 5 listamenn sem bera aðeins eitt nafn - Clara

2010-02-19T13:50:00.008Z

Ég ákvað að gera topp 5 kvenkynslistamenn sem bera aðeins eitt nafn

Það er alveg til nóg af strákum og ég var komin með langan lista, en stelpurnar voru nú bara nokkuð góðar þannig að þær fá sér lista frá mér!

5. Björk - bella símamær

Nuff said!

4. Feist - 1,2,3,4, fallegt, catchy og litríkt myndband... mmmmmm....
Leslie Feist ein af meðlimum hinnar stórgóðu hljómsveitar Broken Social Scene sem rokkar eyru allra sem heyra er einnig frábær sóló artisti og síðasta plata hennar frá 2007 The Reminder fór varla framhjá neinum sem elskar tónlist...... frábær plata sem ég get hlustað á endalaust með hvern smellinn á eftir öðrum sem koma mér sólskins skap..... koma svo í stuðið með sesame street útgáfuna

3. Kelis - Milkshake

Kom on, does this not make you wanna shake your milkshake, say holla!

Töff stelpa, prestsdóttir gone haywire með sexy tónlist not bad at all...

2. Nico - These Days

hún er bara svöl, Velvet underground, gorgeous, rokk, pönk, Andy Warhol og var ég búin að nefna Velvet underground?

Finnst þetta lag samt minna mig e-a aðra hljómsveit, er samt ekki að ná ða setja fingurinn á það...

1. Lulu - To sir with love

Krúttlegt, catchy, og hver man ekki eftir að hafa reynt að syngja með og bara endað á því að hummað því maður heyrði aldrei textan almennilega

mmm... girl power.... go eigties ;) nei, vó.. var kannski ninties :P

Topp 5 lög með listamönnum sem bera aðeins eitt nafn -Theodór

2010-02-19T13:14:00.004Z

5. Without Me – Eminem.
Snilldarlag með stórkostlegum texta. Svo er ég alltaf svo mikill rapphundur innan við beinið, þó svo ég hafi nú aldrei verið einhver sérstakur Eminem aðdáandi. En þetta fær að fljóta með.
„No I'm not the first king of controversy
I am the worst thing since Elvis Presley
to do black music so selfishly
and used it to get myself wealthy“

4. The Wanderer – Dion.
Smá Sixtís fílingur kemur skapinu í lag. Boðskapur textans er kannski ekki til fyrirmyndar í nútímasamfélagi, en lagið er bara svo yndislega hressandi.

3. Nitemare Hippy Girl – Beck.
Uppáhaldslagið mitt með Beck. Hér er það fyrst og fremst textinn sem grípur mig enda mikil listasmíð.
„She's a whimsical, tragically beauty
Self-conscious and a little bit moody“

2. Liquid Swords- Gza.
Meira rapp takk fyrir, um að gera að leyfa þessu að fljóta með fyrst maður var að hæla þessari plötu í Sarpinum.

1. Hurdy Gurdy Man – Donovan.
Þetta er uppáhaldslagið mitt þessa daganna. Það er eitthvað við þetta lag sem heillar mig óendalega. Það er sennilega hippinn í mér sem fílar þetta.

Sarpurinn

2010-02-18T11:40:00.003Z

Árið 1995 var ég ungur og óákveðinn piltur sem eyddi flestum kvöldum í að rúnta um götur Akureyrar með vinum mínum. Þetta sama ár kom út ein albesta rappplata sögunnar, meistaraverkið Liquid Swords með Genius eða GZA eins og hann er oftast kallaður. Fyrir þá sem ekki vita þá er hann einnig meðlimur í Wu-Tang Clan sveitinni frábæru. Þegar ég fann þessa plötu í hljómplötudeild KEA, að mig minnir, skömmu eftir að hún kom út, þá kolféll ég alveg fyrir rappi.

Á einni nóttu breyttist ég úr saklausum sveitapilt í grjótharðan rappara, ég átti reyndar ekki hníf, rafbyssu eða Doberman. En næstu þrjú árin eða svo hlustaði ég nánast bara á rapp og náði meiri segja nokkrum vinum mínum inn á þá línu líka. Þessi plata vekur upp margar góðar minningar og sögur sem ég ætla þó ekki að deila hér því þá yrði þetta ansi löng grein, þó má nefna að ég hef lent í vandræðum fyrir það að halda að ég mætti nota „N“ orðið af meiri frjálsleika en aðrir hvítir menn(ég var 18 ára at the time) og ég hef verið í partý með RZA aðalsprautu Wu-Tang.

En aðeins um plötuna. Hún er almennt talin ein af bestu hiphop plötum sögunnar og besta sólóplata meðlima Wu-Tang. Platan opnar með mögnuðum díalóg úr kvikmyndinni Shogun Assassin á undan einu besta lagi plötunnar, titillaginu Liquid Swords. Líkt og á öðrum plötum tengdum Wu-Tang, þá er mikið af díalógum úr asískum slagsmálamyndum á plötunni, enda eru þeir sómapiltar undir miklum áhrifum frá þesslags bíómyndum, eins og glöggt má sjá á nafni sveitarinnar, Wu-Tang.

Eftir sterkt upphafslag þá heldur veislan áfram og lög eins og Living in the World Today, Cold World og Shadowboxin' grípa hlustandann föstum tökum. Textasmíðarnar eru mjög góðar og takturinn heillandi.

Heilt yfir þá er þetta besta rappplata sem ég hef hlustað á og hef ég nú hlustað á þær nokkrar. Ef þið hafið gaman af rappi og hafið ekki hlustað á þessa plötu þá mæli ég eindregið með henni.

Að lokum er hér fyrsta vers úr titillagi plötunnar og svo myndband við sama lag.

Fake niggaz get blitzed
and mic bites I swing swords and cut clowns
Shit is too swift to bite you record and write it down
I flow like the blood on a murder scene, like a syringe
on some loud howl shit, to insert a fiend
But it was yo ock, the shop stolen heart
Catch a swollen heart from not rollin smart
I put mad pressure, on phony wack rhymes that get hurt
Shit's played, like zodiac signs on sweatshirt
That's minimum, and feminine like sandals
My minimum table stacks a verse on a gamble
Energy is felt once the cards are dealt
With the impact of roundhouse kicks from black belts
that attack, the mic-fones like cyclones or typhoon
I represent from midnight to high noon
I don't waste ink, nigga I think
I drop megaton BOMBS more faster than you blink
Cause rhyme thoughts travel at a tremendous speed
Clouds of smoke, of natural blends of weed
Only under one circumstance is if I'm blunted
Turn that shit up, my clan in da front want it

Stafrænn Hákon

2010-02-18T10:44:00.003Z

Stafrænn Hákon er að fara að gefa út sína 6. plötu á næstunni. Hún heitir Sanitas og kemur út 22. febrúar hjá Darla records og af því okkur þykir skemmtilegt að hlusta á (og plögga) góða íslenska tónlist ætlum við að deila með ykkur tveimur lögum!

Emmer Green

Temporality

endilega tjékkiði á þessu.

Cover dagsins

2010-02-16T17:36:00.004Z

Af því að ég það er orðið ansi langt síðan að ég setti inn coverlagafærslu þá ætla ég að deila þessari snilld með ykkur...

Beyonce gaf út plötuna I Am.... Sascha Fierce í fyrra á þeirri plötu var þetta afbragðs fína hip-pop lag Halo.

Sama ár gaf erki töffarinn Major Lazer (sem er hliðarsjálf snillingana Diplo og Switch) plötuna Guns Don't Kill People.... Lazers Do! og svo í ár gerði hann cover af þessu lag og mér finnst það ennþá betra!

Topp 5 concept plötur - Kristín Gróa

2010-02-14T14:30:00.008Z

5. Pink Floyd - Dark Side Of The Moon

Það er alveg klisja að setja þessa á concept plötu lista (nú eða The Wall) en það er ekki hægt að horfa framhjá því að geðveikin sem er viðfangsefni plötunnar er virkilega áþreifanleg og því hlýtur conceptið að vera að virka. Mér finnst persónulega erfitt að hlusta á þessa plötu því það er svo mikill drungi og hræðsla og bara erfitt.

Pink Floyd - On The Run

4. The Magnetic Fields - 69 Love Songs

Það er alveg pínu fáranlegt undertaking að ætla sér að skrifa 69 ástarlög og gefa þau öll út á einni þrefaldri plötu en Stephen Merritt púllaði það algjörlega. Þetta er fáránlega skrítin og skemmtileg plata sem tekur held ég á öllum flötum ástarinnar. Ein af upppáhalds

Fido, Your Leash Is Too Long

3. The Streets - A Grand Don't Come For Free

Mér fannst Original Pirate Material platan aldrei neitt spes svo það var eiginlega alveg óvart sem ég fór að hlusta á þessa plötu. Plottið hérna er basically það að hann týnir þúsund pundum sem hann er alveg viss um að einhver hafi stolið af sér. Hann verður svo skotinn í stelpu, þau byrja saman, hún heldur framhjá honum, þau hætta saman og akkúrat þegar hann er að rísa upp úr ástarsorginni þá finnur hann þúsund pundin sín fyrir aftan sjónvarpið. Ég sver að í fyrsta skipti sem ég hlustaði á plötuna þá var ég virkilega spennt yfir því hvað myndi gerast næst.

The Streets - Dry Your Eyes

2. Neutral Milk Htel - In The Aeroplane Over The Sea

I know they buried her body with others
Her sister and mother and 500 families
And will she remember me 50 years later
I wished I could save her in some sort of time machine.

Þetta er auðvitað ein af þeim plötum sem er í allra mestu uppáhaldi hjá mér enda er hún alveg einstök. Það er kannski stretch að kalla þetta þemaplötu þar sem það er ekki beint saga í gangi en sagan af Önnu Frank er svona endurtekið þema í gegnum plötuna og Jeff Mangum notar hana til að segja sína eiginu sögu.

Neutral Milk Hotel - Communist Daughter

1. Sufjan Stevens - Illinoise

Ég gæti svo sem alveg eins valið Michigan en þar sem ég hreifst aðeins meira af þessari plötu þá hefur hún vinninginn. Sufjan hlýtur að hafa legið yfir sögu fylkisins og stúderað það mikið en þegar maður er að hlusta á plötuna er þemað meira eins og umgjörð heldur en aðalmálið.

Sufjan Stevens - The Seer's Tower

Topp 5 þemaplötur - Theodór

2010-02-12T11:37:00.009Z

Þemaplötur eða "Concept albums" upp á engilsaxnesku eru áhugavert fyrirbrigði.

Skilgreining Wikipedia á þemaplötum er eftirfarandi: In popular music, a concept album is an album that is "unified by a theme, which can be instrumental, compositional, narrative, or lyrical". Commonly, concept albums tend to incorporate preconceived musical or lyrical ideas rather than being improvised or composed in the studio, with all songs contributing to a single overall theme or unified story. This is in contrast to the practice of an artist or group releasing an album consisting of a number of unconnected (lyrically or otherwise) songs performed by the artist.

Eftir að hafa lesið þetta ákvað ég að velja þær uppáhaldsplötur mínar sem samkvæmt þessari skilgreiningu eru þemaplötur.

5. Dust Bowl Ballads - Woody Guthrie.
Ein af fyrstu plötunum til að vera talin þemaplata. Platan fjallar um þau áhrif sem miklir sandstormar höfðu á líf bænda í Bandaríkjunum upp úr 1930. Bókin Þrúgur reiðinnar eftir John Steinbeck fjallar einnig um þessa sömu atburði og tvö lög af plötunni bera nafn aðalsöguhetju bókarinnar, Tom Joad.

Lög: Tom Joad part I&II

4. Pet Sounds - Beach Boys.
Ein af áhrifamestu plötum allra tíma og oft talin vera gott vitni um geðheilsu Brian Wilson.

Lag: Sloop John B

3. Wish You Were Here - Pink Floyd.
Inniheldur ekki nema 5 lög og er að stórum hluta til "tribute" til Syd Barrett fyrrum gítarleikara sveitarinnar.

Lag: Wish You Were Here

2. The Fragile - Nine Inch Nails.
Á síðustu öld hlustaði ég og vinir mínir mikið á þessa plötu og vorum með miklar hugmyndir í myndbandagerð tengdri nokkrum lögum á henni. Algjör snilld!

Lag: The Day The World Went Away

1. A Grand Don't Come For Free - The Streets.
Sagan sem þessi plata segir er yndislega skemmtileg.

Lag: Fit But You Know It

Magic Magic

2010-02-10T17:52:00.004Z

Það eru fimm manns frá Massachusetts í þessari hljómsveit. Hún gefur út hjá Rough Trade. Hún hefur gefið út eina plötu sem heitir líka Magic Magic og hún kom út rétt fyrir jól í fyrra (hún er geðveikt góð, amk það sem ég hef heyrt af henni). Í augnablikinu á ég bara eitt lag á MP3 og ég ætla að deila því með ykkur núna!

Lag: Headache

og hér er vídjó og myspaceið þeirra.

Sarpurinn

2010-02-09T07:36:00.001Z

Ég var eitthvað að gramsa í diskunum mínum um daginn þegar ég rakst á gamlan uppáhaldsgrip, nefnilega hina frábæru plötu Æ með hljómsveitinni Unun. Það var ekki lítið sem ég hlustaði á þessa plötu þegar ég var unglingur. Ég hafði hins vegar aldrei náð svo langt að kópera diskinn inn í tölvuna sem þýðir einfaldlega að ég hafði ekki hlustað á þetta í mörg ár. Ég var nú ekkert rosalega bjartsýn á að eftir öll þessi ár væri þetta jafn frábært og táningsstúlkunni í mér fannst en ójú þetta er bara enn betra!

Hér er á ferðinni popp um vonbrigði, gleði, kynferðislega frústrasjón, heimilisofbeldi og ástina í heild sinni. Gífurlega vel gert, grípandi og skemmtilegt og ég skil einfaldlega ekki hvers vegna þau náðu ekki vinsældum fyrir utan landsteinana. Ég er þeirrar skoðunar að þetta sé ein besta íslenska popprokkplatan fyrr eða síðar og hananú.

Hversu mikið nostalgíflipp fer maður á að horfa á þetta vídjó?! Mér finnst ég vera 13 aftur!

Unun - Föstudagurinn langi
Unun - Ljúgðu að mér

Topp 5 vondir textar, góð lög

2010-02-06T01:33:00.008Z

5. Duran Duran - Hungry Like The Wolf

I smell like I sound. I'm lost and I'm found
And I'm hungry like the wolf
Strut on a line it's discord and rhyme
I'm on the hunt I'm after you

Mér datt þetta bara í huga í miðri listasmíðinni af því það eru sex strákar inni í stofu að drekka bjór og spila rockband og þetta lag var að spilast rétt í þessu. I smell like I sound... really?

4. Toto - Africa

The wild dogs cry out in the night
As they grow restless longing for some solitary company
I know that I must do what's right
Sure as Kilimanjaro rises like Olympus above the Serengeti

Africa fellur í svo hallærisleg lög að ég eiginlega fíla þau fyrir vikið flokkinn (Kokomo anyone?). Fyrir utan að ég veit ekki alveg hvað "solitary company" er þá er botninum náð þegar hann reynir að troða "Serengeti" í línuna þegar það passar ekkert inn í rythmann.

3. Smashing Pumpkins - Tales Of A Scorched Earth

Cause you’re all whores and I’m a fag
And I’ve got no mother and I’ve got no dad
To save me the wasted, save me from myself
I lie just to be real and I’d die just to feel

Þegar ég var 14 ára fannst mér Mellon Collie And The Infinite Sadness alveg frábærasta plata sem hafði nokkurntíma verið gerð. Ég er reyndar alveg á því ennþá að þetta sé mjög góð plata. Það er bara eitt sem hefur breyst og það er álit mitt á textasmíð Billy Corgan. Mér fannst textarnir hans nefnilega alveg ótrúlega flottir og ég las þá alla fram og til baka. Núna þegar ég hlusta þá hugsa ég bara "pretentious much?".

2. The Pretenders - Brass In Pocket

I got brass in pocket
Got bottle
I'm gonna use it
Intention
I feel inventive
Gonna make you, make you, make you notice
Got motion, restrained emotion
I been driving Detroit leaning
No reason, just seems so pleasing

Hvað er konan að tala um? Hún er með brass í vasanum og flösku sem hún ætlar að nota með ásetningi og á frumlegan hátt? Hún keyrir og hallast í átt að Detrot en algjörlega að ástæðulausu... það bara virkar svo næs. Já.

1. Oasis - Digsy's Dinner

I'll treat you like a Queen
I'll give you strawberries and cream
And then your friends will all go green
For my lasagne

Það er nú eiginlega of auðvelt að finna Oasis lag með slæmum texta. Oasis voru í miklu uppáhaldi þegar ég var 15 ára og ég hlustaði á Definitely Mabye og (What's The Story) Morning Glory? fram og til baka. Þó ég hafi verið blind á ýmsa tilgerðarlega texta (eins og fram kemur að ofan) þá hefur það alltaf verið alveg kýrskýrt að Noel Gallagher er HRÆÐILEGUR textasmiður. Ég myndi heldur ekki þora að borða lasagnað hans.

Topp 5 vondir textar, góð lög - Georg Atli

2010-02-05T13:27:00.007Z

Stundum er bara betra að hlusta á tónlist og spá ekkert í textanum því að það að fatta hvað lagið fjallar um (eða fjallar ekki um) getur haft skelfilegar afleiðingar á gæði lagsins.

5. Oasis - Champagne Supernova

Ég fíla ekki Oasis en verð samt að viðurkenna að mér finnst fyrstu tvær plöturnar þeirra vera alveg ágætar (allt annað er drasl) og einu sinni fannst mér þetta lag líka gott. Ég söng meira að segja með í nokkur fyrstu skiptin sem ég heyrði lagið, en svo fór ég að velta því fyrir mér hvað í ósköpunum ég væri að syngja.... núna finnst mér Oasis eiginlega vera soldið kjánaleg hljómsveit, ætli það sé eitthvað samhngi þarna á milli???

"Slowly walking down the hall,
faster than a cannonball..."
(þetta meikar bara ekkert sens!)

langar líka til að setja þetta textabrot inn, af því það er bara svo stórbrotið: "I know a girl called Elsa, she's into Alka-seltzer" (úr Supersonic af Definitely Maybe)

4. Sade - Smooth Operator

Þetta er svona klassík, Sade er einhvern veginn alltaf svöl, amk þegar hún er ekki að tala um landafræði:

"Coast to coast, from LA to Chicago"
(ef þú fattar ekki þá skaltu googla Chicago og athuga hvar sú borg er staðsett)

3. Interpol - Obstacle 1

Þessir gæjar heilluðu mig algerlega með endalaust töff rokki á Hróarskeldu, en það er ekki hægt að segja að textasmíðin hjá þeim sé rosalega töff samt:

"Her stories are boring and stuff
she's always calling my bluff"

2. America - Horse With No Name

"On the first part of the journey I was looking at all the life.

There were plants and birds and rocks and things"

"Hey semjum lag um ferðalag í gegnum eyðimörk!"

"OK, en hvaða dót er í eyðimörk?!

"bara þú veist bara plöntur og fuglar og steinar... og bara allskonar dót!"

"OK, ég skrifa það"

1. Bob Dylan - Visions of Joanna

Ætli þetta flokkist ekki undir einhverskonar helgispjöll... en þetta er klárlega ekki eitt af bestu textasmíðum Bob Dylan!

"See the primitive wallflower frieze
When the jelly-faced women all sneeze
Hear the one with the mustache say, "Jeeze
I can't find my knees”."

Heiðurstilnefning: Red Hot Chilli Peppers og næstum allt það sem þeir hafa gefið út fyrir utan Under the Bridge. Anthony Kiedis er bara aðeins of kjánalegur.

Plata mánaðarins: Owen Pallett - Heartland

2010-02-05T11:13:00.004Z

Byrjum á játningu: ég elska Owen Pallett. Mér finnst hann unaðslegt æði pæði! Ég hef tvisvar séð hann spila og í bæði skiptin varð ég bara orðlaus. Einn gaur á sviði með fiðlu og lúppudúdda á bara ekkert að geta haldið athygli manns svona algjörlega. Fínt. Æði. Frábært. Gleði!

Hinsvegar hef ég aldrei hlustað á Final Fantasy plötu til enda. OK, ég hef mögulega rennt He Poos Clouds (sem, by the by, er líklega uppáhalds plötunafnið mitt) einu sinni í gegn sem heild. En það hefur einhvern veginn aldrei gripið mig nógu mikið til að ég hafi hlustað repeatedly.

Fyrirfram hélt ég því að Heartland yrði eins, eitthvað sem mér finndist flott, lögin frábær en myndi einhvern veginn ekki grípa mig. Ég myndi hlusta einu sinni, kannski tvisvar...en svo ekki meir. En nafnið var ekki það eina sem breyttist með Heartland. Lögin eru þéttari og platan sem heild aðgengilegri.

Um leið og ég kláraði fyrstu hlustun renndi ég henni aftur í gegn. Og eftir þónokkrar hlustanir langaði mig ósjálfrátt að fara að hlusta meira á Final Fantasy plöturnar, sem nú hafa fengið ansi margar hlustanir síðustu daga - og ég kann einhvern veginn betur að meta þær í þetta skipti. Getur maður beðið um meira?

Þetta er allavega í fyrsta skipti sem ég fæ lag með Owen Pallett á heilann...svo mikið að ég er búin að syngja það stanslaust í 3 daga. Klárlega þess virði að tékka á þessari plötu!

Og lag vikunnar af plötu mánaðarins? Klárlega Keep the Dog Quiet. Lagið sem ég er búin að söngla mestalla vikuna.

Sarpurinn

2010-02-03T18:03:00.004Z

Hinn fornfrægi þáttur Top of the Pops sem hafði verið vikulega í imbakassa Breta frá 1964 til 2006 hafði aðeins eitt hlutverk. Að deila með landsmönnum lögum sem vinsælust voru í landinu þá vikuna. Í þessum þætti hafa öll stærstu nöfn tónlistarsögunnar troðið upp og spilað í myndveri BBC. Fyrir margar hljómsveitir höfðu þær ekki slegið í gegn fyrr en boðskortið kom frá Top of the Pops.

Árið 1995 kom í fyrsta sinn á svið í þættinum hljómsveit sem hafði ekki plötusamning. Skoska sveitn (strax plús í mínum bókum) Bis var þarna komin að taka lagið Kandy Pop af þá óútgefinni EP plötu sinni, Secret Vampire Soundtrack.

Tríóið Bis, sem reyndar lagði upp laupana 2003 fyrir utan stutta endurkomu 2007 skyldi eftir sig fjórar stórar plötur og fjölda EP platna. Ágætis efni sumt, en því miður ekkert sem fær mig til að stofna íslenska Bis aðdáendaklúbbinn. Við skulum því ekki dvelja lengi við þeirra eigin efni.

Bis á þó stað í hjarta mínu því cover lag með sveitinni kveikti aftur og minnti mig á snilldina sem er Joy Division. Cover lög geta annað hvort verið algjör eftiröpun af upprunalega laginu eða eitthvað allt annað og nýtt. Ég persónulega hallast að seinni kostinu, finnst fátt skemmtilegra en cover lag sem tekur gamalt lag og gerir að nýju, þannig að lagið fái framhaldslíf sem eitthvað allt annað. Eða eins og Sigga Beinteins myndi segja sem Idol dómari "Þú gerðir lagið að þínu".

Það verður því svo að mín fyrsta færsla hér verður þetta ágæta coverlag.

Love will tear us apart

Topp 5 plötur áratugarins - Georg Atli

2010-02-01T09:03:00.013Z

Að velja úr 5 bestu plöturnar sem komu út á heilum áratug er ansi erfitt, þess vegna ákvað ég bara að velja úr þær fimm plötur sem mér fannst merkilegastara á einn eða annan hátt. Ég gat engan veginn gert upp á milli tveggja plata þannig að þær deila 5. -6. sætinu.

5. - 6. Björk – Medúlla (2004)

Plata sem selst rosa vel hlýtur góða umfjöllun frá gagnrýnendum og tónlistarspekúlöntum og saman stendur eingöngu af hljóðum sem mannslíkaminn gefur frá sér... Þetta er ansi merkilegt.

Lag: Oceania

5. - 6. Bon Iver - For Emma, Forever Ago (2007/8)

Ég held að ég hafi aldrei (og mun kannski aldrei) heyrt einlægari plötu, Justin vernon opnaði sig algerlega og (svo ég vitni í maus) þetta er hjartað hans blæðandi á plastdisk.

Lag: Re:Stacks

4. The White Stripes – Elephant (2003)

Valdi þessi plötu næstum af handa hófi, þetta er eiginlega platan sem gerði Jack White að stórstjörnu innan rokksins en allar hinar White Stripes plöturnar hefðu annasr getað verið hér. Jack White snýr rokkþróuninni við (eða þannig sko) hann notar það sem gætu talist frumstæðar leiðir til þess að taka plöturnar upp og það tekst svona líka ótrúlega vel,hljómurinn er þykkur og hrár en tónlistin er samt einföld. The White Stripes sýna það að rokkið þarf ekki að vera íburðarmikið og flókið og það þarf ekki að taka marga mánuði og allkonar tæki til að taka upp góða plötu.

Lag: The Hardest Button To Button

3. The Strokes – Is This It (2001)

Þessum gæjum tókst að gera rokkið hipp og kúl aftur... það hefur alltaf verið töff en þegar Is This It? Kom út þá varð það að einhverju rosa hipstera trendi sem var spilað allstaðar og af öllum. Platan er þrusugóð og rosalega grípandi o gég held að það sé eiginlega bara rosalega erfitt að hafa ekki verið hrifinn með þessari hreyfingu sem Strokes liðar störtuðu. Þetta var ekkert nýtt en kom bara á akkúrat réttum tíma og var spilað af akkúrat rétta fólkinu.

Lag: Last Night

2. Clap Your Hands Say Yeah – Clap Your Hands Say Yeah (2005)

C.Y.H.S.Y. og Artic Monkeys fundu nýja leið inn í mainstream geirann. Í gegnum myspace og tónleika þá náðu þeir að byggja upp alveg rosalegt “buzz” og stórann aðdáendahóp. Síðan þegar þeir loksins tóku upp plötu og sömdu við einhverja litla plötubúð í Brooklyn (held það hafi verið í Brooklyn) um að selja fyrstu eintökin. Las það í viðtali við plötubúðar

eigandann að platan vara víst upp seld stuttu eftir að búðin opnaði og fólk byrjaði að hringja í hann daginn áður en hann fékk fyrstu sendinguna... allt þökk sé myspace tilkynningu.

Lag: Let the Cool Goddess Rust Away

1. Radiohead – In Rainbows (2007)

Þetta er náttúrulega bara mjög undarleg plata í alla staði. Hvort sem þetta hafi verið rosa vel heppnað markaðstrick eða stórt fokkjú merki í plötiðnaðinn þá á þetta örugglega eftir að breyta því hvernig hljómsveitir selja plöturnar sínar og breytingin á kannski eftir að vera meiri í því hvernig þær semja um sölu við stóru fyrirtækin, en þetta múv á samt örugglega ekki eftir að skipta litlu böndin neinu máli...

Lag: All I Need

Topp 5 plötur áratugarins - Kristín Gróa

2010-01-29T17:41:00.006Z

Ég get ekki búið til lista yfir fimm bestu plötur síðasta áratugar því á þeim tíma hefur komið út svo gríðarlegt magn af gæðatónlist sem er svo fjölbreytt að það er varla hægt að bera hana saman. Til að kóróna það þá er þessi áratugur og þá sérstaklega fyrri hluti hans sá tími sem ég virkilega týndi mér í tónlistinni og varð ástfangin af henni. Hvernig get ég mögulega valið topp 5 bestu plöturnar úr hundruðum?

Svarið er að ég get það ekki EN ég get sagt ykkur frá fimm plötum sem komu út á þessu tímabili sem heltóku mig svo gjörsamlega að þær breyttu mér eða því hvernig ég hlusta á og met tónlist. Þetta eru plötur sem ég hlustaði svo mikið á og eru svo nátengdar stórum atburðum í lífi mínu að í hvert skipti sem ég set þær af stað þá fæ ég nostalgíusting í magann og er samstundis horfin nokkur ár aftur í tímann.

5. The White Stripes - White Blood Cells (2001)

Ég var á tímabili sannfærð um að Jack White væri merkilegasti tónlistarmaður samtímans (já ég var og er smitten) og með þessari plötu byrjaði ég að falla fyrir honum. Eftir á að hyggja þá er þetta líklega ein sterkasta platan þeirra en hún er líka merkileg fyrir að marka upphaf þess tímabils þar sem þau færðust frá því að vera obscure blúsrokk hljómsveit yfir í að vera stórstjörnur. Þau innsigluðu það vissulega með Elephant en hér byrjaði það og hér fór ég að hlusta.

The White Stripes - We're Going To Be Friends

4. Bon Iver - For Emma, Forever Ago (2007)

Ég er engan veginn ein um það að hafa kolfallið fyrir þessari plötu. Ég held það sé ekki hægt að hlusta á hana án þess að tengjast henni og þykja vænt um hana. Ég hef áður rakið það hér hvers vegna þessi plata skiptir mig svona miklu máli og ég ætla ekkert að fara út í það aftur en ég veit að hún mun fylgja mér út ævina.

Bon Iver - Flume

3. Bright Eyes - I'm Wide Awake It's Morning (2005)

Árið 2005 komu út tvær plötur með Bright Eyes, hin þokkalega Digital Ash In A Digital Urn og hin ómótstæðilega I'm Wide Awake It's Morning. Ég hef hafði aldrei hrifist neitt sérstaklega af tónlist Conor Oberst fram að þessu og hef í raun ekki gert það síðan. Þessi plata er bara einstök og ég tengi svo margar góðar minningar við hana. Ég keypti hana í Amoeba Music í San Francisco í fyrsta alvöru fullorðins sumarfríinu mínu eftir námsmannafátækt áranna á undan. Í fyrsta sinn sem ég hlustaði á hana var ég í svörtum Ford Mustang blæjubíl að keyra meðfram sjónum frá San Francisco til Monterey... having the time of my life.

Bright Eyes - Old Soul Song (For The New World Order)

2. Wolf Parade - Apologies To The Queen Mary (2005)

Þetta er plata sem kom á réttum stað á réttum tíma, eða kannski kom hún af því að meðlimir hljómsveitarinnar voru á réttum stað á réttum tíma. Montréal tónlistarsenan var að springa úr frumlegheitum og æðislegheitum og Wolf Parade voru óskadrengirnir sem gátu ekki gert neitt rangt. Þvílík plata! Ég keypti mitt eintak reyndar í monster molli í Fort Worth í Texas af öllum stöðum sem er eiginlega alveg absúrd miðað við hvernig tónlist þetta er og hvaðan hún kemur. Ég hef ekki oft fallið svona hratt fyrir plötu og ég hef sjaldan verið eins spennt og hamingjusöm á tónleikum eins og þegar Wolf Parade spiluðu á Airwaves 2006. Mmmm.

Wolf Parade - Shine A Light

1. The Libertines - Up The Bracket (2002)

Veturinn 2002-2003 uppgötvaði ég virkilega tónlistarnördið í mér. Áður hafði ég týnt mér í stökum hljómsveitum og plötum og eyddi unglingsárunum vissulega lokuð inni í herbergi með headphones á hausnum en árið 2002 fór ég fyrst að downloada tónlist (skamm). Áður hafði ég splæst á mig plötu þegar fjárhagurinn leyfði en nú var skyndilega svo mikið í boði og ég hlustaði á allt sem ég komst yfir.

Þennan vetur var ég á lokaári í háskólanum og bjó skítblönk í aukaherberginu hjá bróður mínum því ég hafði ekki efni á því að leigja lengur. Það var brjálað að gera í skólanum hjá mér og ég hafði þar að auki tekið að mér dæmatímakennslu svo ég eyddi flestum kvöldum lokuð inni í herbergi með tölvuna og tónlistina. Það eru svo margar frábærar plötur sem ég tengi við þennan tíma sem ættu alveg erindi á þennan lista og þar ber hæst Turn On The Bright Lights með Interpol og Yankee Hotel Foxtrot með Wilco. Það var þó engin plata sem greip mig jafnmikið og Up The Bracket og engin hljómsveit sem heltók mig jafnmikið og The Libertines. Ég hlustaði ENDALAUST á þessa plötu og fannst Carl Barat og Pete Doherty u.þ.b. svölustu menn á jarðríki.

Besta orðið til að lýsa þessari plötu er shambolic. Hún rétt hangir saman á límingunum og maður hefur alltaf á tilfinningunni að þeir séu að fara út af sporinu en einhvernveginn veltist þetta áfram og verður alltaf meiri og meiri snilld. Auðvitað gat þetta aldrei gengið til lengdar og allt ruglið og rokkið og rólið sem gerði þessa plötu svo frábæra og þá félaga svo heillandi varð til þess að allt sprakk í loft upp með stórum hvelli. Það gerir plötuna bara ennþá betri... einstakt móment sem verður aldrei hægt að kalla fram aftur.

The Libertines - Horror Show

Surfer Blood

2010-01-28T16:55:00.000Z

Það er fullt af nýjum plötum sem eiga hug minn allan þessa dagana en sú sem hefur vinninginn í augnablikinu er fyrsta plata Flórída kvartettsins Surfer Blood sem ber nafnið Astro Coast. Bæði nafn hljómsveitarinnar, nafn plötunnar og coverið vísa í eitthvað surf dæmi en tónlistin er alls ekki pjúra surftónlist. Vissulega er sólskin hérna (Floating Vibes) en það er líka næntís altrokk í anda Built To Spill (Swim) og Vampire Weekend afrópopp pælingar (Take It Easy).

Þetta hljómar eins og undarleg blanda en í grunninn er þetta bara awesome rokkplata!

Surfer Blood - Floating Vibes
Surfer Blood - Swim
Surfer Blood - Take It Easy

Sarpurinn

2010-01-26T13:16:00.004Z

Á miðjum tíundaáratugnum varð til ákveðin hreyfing á bretlandi sem var kennd við borgina Bristol. Nokkuð margar hljómsveitir og tónlistarmenn spruttu upp í kringum borgina og spiluðu drungalega elektróníska hipp hopp tónlist sem var nefn Trip-hop. Aðal fólkið voru hljómsveitirnar Portishead og Massive Attack og líka einn annar er hann á einmitt sarpsplötu vikunnar:

Tricky - Maxinquaye

Tónlistarmaðurinn Tricky gaf þessa plötu út árið 1995 þá hafði hann þegar orðið nokkuð þekktur fyrir það að vera meðlimur í hljómsveitinni Wild Bunch sem seinna varð að Massive Attack. Hann átti líka þátt í nokkrum lögum Massive Attack á fyrstu plötunum þeirra.

Á fyrstu sóló plötunni sýnir hann hversu mikil snillingur hann er, þessi plata kemur út áður en hann missir sig í krakkið og vænissýki (eins og á hinni ótrúlega vanmetnu Angels With Dirty Faces) og löngu áður en hann verður hræðilega "Hollywood" (eins og á hinni svakalega lélegu Vulnerable). Á plötunni kallast í sífellu á mjúk og seiðandi rödd Martina Topley-Bird (eða einhvers annarar kvenraddar) og hrjúf og gróf rödd Tricky. Lögin og taktarnir er allt skítugt og hrjúft en skotið mjúkum tónum og í öllum lögunum er alltaf ein kvenrödd sem er silkimjúk og svona lekur yfir lögin, ég fæ alltaf sömu tilfinninguna þegar ég hlusta á plötuna og þegar ég horfi á kolsvart hraun sem er nánast algerlega þakið grænum mosa... einhvern veginn hlýtt og mjúkt og kalt og hart allt í einu.

Hann blandar öllu saman og samplar t.d. Smashing Pumpkins (Pumpkin með Allison Goldfrapp)og Isaac Hayes (Hell is Around the Corner) og Michael Jackson og The Chantels. Svo coverar hann meira að segja Public Enemy (Black Steel).

Maxinquaye er ein af allra bestu plötunum sem komu út á þessum tíma og er algerlega ein af mínum uppáhalds plötum. Þetta er plata sem breytti lífinu mínu, svona svo að ég haldi áfram að segja dramatíska hluti um þessa plötu.... en hún er nú reyndar líka ansi dramatísk! Ég held að ég hafi ekki spilað neina plötu jafn oft og þessa, hef meira að segja þurfta að endurnýja þennann disk 2 sinnum af því að ég var búinn að spila hann í gegn... bókstaflega! Síðan eitt enn í lokin bara fyrir þjóðernisstoltið: Stóssöngkonan Ragga Gísla syngur eitt lagið á plötunni (You Don't)

Plata mánaðarins

2010-01-25T18:15:00.000Z

Plata mánaðarins hefur ekki fengið mikla umfjöllun hjá okkur vegna Síberíuferðar undirritaðrar... það er nefnilega svo agalega erfitt að vélrita með frosna fingur.

Eins og þið munið kannski þá er plata janúarmánaðar IRM með Charlotte Gainsbourg. Plötuna vann hún mjög náið með snillingnum Beck og afraksturinn er vægast sagt góður.

Gainsbourg lenti víst í vatnsskíðaslysi í Bandaríkjunum árið 2007 sem varð til þess að það blæddi inn á heilann á henni. Hún fór í aðgerð og í kjölfarið þurfti hún að fara ítrekað í MRI skanna (hvað heitir það á íslensku?) sem nefnist einmitt IRM á frönsku. Innblásturinn og hugmyndin að baki plötunni kemur sem sagt frá þessum tíðu heilaskönnunum og það meikar pínu sense þegar maður hlustar.

Charlotte Gainsbourg - IRM

2010-01-22T20:19:00.012Z

Nýliða Topp 5 - Uppgjör 2009 - Rósa Guðrún

1. Hverjir voru bestu tónleikar sem þú sást á árinu?

Ég fór nú ekki á ýkja marga tónleika á síðasta ári. Það eru kannski tvennir tónleikar sem standa uppúr þó. Aðrir tónleikar voru föstudagskvöldið á tónlistarhátíðinni Bræðslunni. Það var nokkurskonar upphitunarkvöld fyrir laugardagskvöldið en þá var á ég farin úr plássinu. Það sem var skemmtilegast á þessum tónleikum voru prýðispiltarnir í Árstíðum og síðan Jónas Sig., einnig stóðu piltarnir í BSig (núna Monotown) sig vel. Stemmning var mjög góð smitaði það frá sér í spilamennskunni.Hinir tónleikarnir voru tónleikar Nico Muhly á Airwaves tónlistarhátíðinni. Hann er nútíma tónskáld sem spilaði einn á flygil í Iðnó og var með smá elektróník með sér. Með honum spilaði og söng pilturinn Helgi Valur sem heillaði alla uppúr skónum með sínum fagra söng upp í hæstu hæðir og með fínu básúnuspili. Alveg hreint frábærir tónleikar sem komu skemmtilega á óvart.

2. Hvaða gamalt dót uppgötvaðir þú á árinu?

Anita O'day er jazzsöngkona af gamla skólanum sem ég kolféll alveg fyrir á síðasta ári þökk sé tónlistarsafni Borgarbókasafnsins. Hún er hreint út sagt dásamleg og slær ekki slöku við drotningunni Ellu Fitz.
Set inn link á eitt sem nú allir þekkja:

3. Hver voru mestu vonbrigði ársins?

Veit nú ekki hvort maður má tala svona. En jú það sem olli mér vonbrigðum á árinu var einna helst Hafdís Huld. Hafði einhvern veginn alltaf haft pínu væntingar til þessarar stelpu, þó ég hafi aldrei sérstaklega fylgst með henni. Vorkenndi henni alltaf líka smá í kringum Gus Gus rifrildið á sínum tíma. Hún hafði yfirleitt fengið góða dóma fyrir það sem hún var að gera og sérstaklega þá barnaplötuna sína Englar í Ullars0kkum. En þegar hún gaf út þessa leiðinlegu plötu á síðasta ári verð ég að segja að ég varð fyrir miklum vonbrigðum. Hún hefur ágætis rödd, þó hún sé ekkert besta söngkonan, en lagasmíðarnar fundust mér ekki skemmtilegar og frekar barnalegar (og þetta á ekki að vera barnaplata) og textarnir þeim mun hallærislegri. Get heldur ekki lýst því hversu mikið ógeð ég var búin að fá á Kónguló. En hún fékk góða umfjöllun í fjölmiðlum og ágætisspilun svo það eru eflaust einhverjir ekki á sama máli. En þetta er nú barasta mín skoðun og eins gott að mennirnir séu ekki allir eins.

4. Hverju ætlaðirðu alltaf að tékka á á árinu en trassaðir?

Var alltaf á leiðinni að tékka á Bon Iver. Hafði alltaf heyrt Skinny Love í bílnum á leiðinni hingað og þangað og söng alltaf hástöfum með. Elska svona einfaldar lagasmíðar sem virka svona hrykalega vel.

5. Hver er bjartasta vonin?

Hef ekki hugmynd um hver gæti verið bjartasta vonin. Dettur helst í hug smástráka hljómsveitina Sykur sem eru að koma sterkir inn á Íslandi allavega. Hafa hlotið gríðarlegar vinsældir á síðustu mánuðum. Hef ekki séð þá sjálf en kannski maður skellir sér til að vera hipp og kúl eins og hinir einhvert kvöldið ;)

6. Bónusspurning að eigin vali - Hverja viltu helst sjá á tónleikum 2010?

Held ég gæfi æru mína til að sjá Beyoncé á tónleikum shiiiiisck!!!!! Það yrðu án efa bestu tónleikar í HEIMI!!!! Hún er alveg ótrúleg :) .....og svo eru tútturnar með henni alveg fáránlega töff :) Ég meina gella sem getur dansað sungið og hlaupið um í 2 tíma á 15cm hælum á skilið Nóbelsverðlaun!

Topp 5 uppgjör - Georg Atli

2010-01-22T12:48:00.006Z

1. Hverjir voru bestu tónleikar sem þú sást á árinu?

Eins og svo margir þá neyðist ég til að kvarta yfir lélegu tónleika ári, en ég náði samt nokkrum ansi góðum og þeir voru báðir í þessari rosa snjöllu tónleikaröð Manstu ekki eftir mér. Ég sá Megas og Senuþjófana flytja Millilendingu (hann var rosalegur!) og líka Ensími taka Kafbátamúsík það var gaman.

2. Hvaða gamalt dót uppgötvaðir þú á árinu?

Í ár uppgötvaði ég loksins Beach Boys. Ekki það að ég hafi ekki vitað af þeim eða eitthvað svoleiðis en mér hefur bara aldrei þótt þetta vera neitt sérstaklega skemmtilegt en síðan loksins asnaðist ég til að fara að hlusta á þetta aftur og enn einu sinni og fannst það bara mjög skemmtilegt og Pet Sounds er geðveikt góð plata! Líka Ariel Pink, það voru nokkuð margar hljómsveitir sem sóttu innblástur í Ariel Pink’s Haunted Graffiti á árinu og hann fékk svona uppreisn æru, hann hefur reyndar bara verið að gefa út sólóplötur síðan 2003 þannig að hann telst kannski ekki vera gamalt.

3. Hver voru mestu vonbrigði ársins?

Ég varð nú ekkert fyrir rosalegum vonbrigðum með neitt á þessu ári, nefni kannski helst plötuna með The Temper Trap, ég heyrði lagið Sweet Disposition í fyrra og hélt að það væri enn ein góð Áströlsk hljómsveit að koma en aldeilis ekki platan þeirra var ótrúlega léleg plata.... þetta er eins og nýja dótið frá U2 nema bara miklu lélegra (og mér finnst U2 í dag ekki vera góð hljómsveit).

4. Hverju ætlaðirðu alltaf að tékka á á árinu en trassaðir?

Neutral Milk Hotel. Ég er búinn að vera á leiðinni að hlusta á þetta í langan tíma en bara aldrei lagt í það.

5. Hver er bjartasta vonin?

Mér finnst The XX vera rosa efnileg og líka svíarnir í JJ, þau gáfu út tvær plötur í fyrra (JJ nº 1 og JJ nº 2) og í ár ætla þau að gefa út sína þriðju plötu sem að á að heita JJ nº 3. Og svo féll ég alveg fyrir annari plötu Wild Beasts og á eftir að fylgjast spenntur með næstu útgáfum. Ég held líka að hljómsveitin Fanfarlo (mjög Beirut-legt) eigi eftir að gera það ansi gott á næstu árum.

6. Bónusspurning að eigin vali: Hvaða plötum á árinu 2010 ertu spenntastur yfir?

Fullt af góðum plötum að fara að koma út:

Arcade Fire, The Strokes, Massive Attack, Frightened Rabbit, Yeahsayer, The Magnetic Fields, The National, Four Tet, MGMT, Panda Bear, Interpol, Fleet Foxes, Cat Power, Sleigh Bells, The Walkmen og fullt fullt fullt í viðbót

Topp 5 lokauppgjör 2009 - Kristín Gróa

2010-01-22T12:17:00.006Z

1. Hverjir voru bestu tónleikar sem þú sást á árinu?

Ég verð að segja að árið 2009 var slakasta tónleikaár lífs míns. Það var lítið að gerast í tónleikahaldi hér heima og það voru engar tónlistarhátíðir eða borgarferðir með awesome tónleikum (ahh 2008 ó hvað ég sakna þín). Hvað er þá eftir? Iceland Airwaves auðvitað! Airwaves hefur alltaf verið endalaus uppspretta gleði og hamingju og þó það væri minna af spennandi artistum þetta árið en vanalega þá var samt mikil gleði og unaður. Skemmtilegasta móment Airwaves þetta árið var alveg óvænt Hjaltalín og Páll Óskar í bleiku diskókúlu jakkafötunum að trylla lýðinn í listasafninu. Hvern hefði grunað að það yrði hápunktur tónleikaársins míns?

2. Hvaða gamalt dót uppgötvaðir þú á árinu?

The Jesus Lizard. Hvernig gat ég ekki hafa hlustað á þá áður?

The Jesus Lizard - Monkey Trick

3. Hver voru mestu vonbrigði ársins?

Ég man satt að segja ekki eftir neinum mega vonbrigðum þetta árið. Ég kveikti aldrei almennilega á Josephine með Magnolia Electric Co. sem voru viss vonbrigði því mér finnst Jason Molina awesome. Kannski þarf ég bara að gefa þessu meiri séns. Svo voru það kannski engin persónuleg vonbrigði fyrir mig en hvað var með Peter Bjorn And John plötuna Living Thing? Hún sökkaði!

Magnolia Electric Co. - Josephine

4. Hverju ætlaðirðu alltaf að tékka á á árinu en trassaðir?

Það var margt sem ég trassaði þetta árið en ég held að Veckatimest með Grizzly Bear fá titilinn mesta trass ársins. Ég byrjaði ekki að hlusta á hana fyrr en á Þorláksmessu þrátt fyrir að þetta væri ein umtalaðasta plata ársins! Hún er svo auðvitað góð... mjög góð. Annað sem ég er algjörlega búin að trassa er Logos með Atlas Sound, Psychic Chasms með Neon Indian og jj n° 2 með jj.

Neon Indian - Terminally Chill

5. Hver er bjartasta vonin?

Eins og vanalega var fullt af spennandi nýrri tónlist þetta árið svo það er pínku erfitt að velja á milli. Þar sem platan Post Nothing með Vancouver sveitinni Japandroids er sú debut plata sem náði efst á árslistann minn þá verð ég eiginlega að gefa þeim titilinn bjartasta von ársins. Flestir myndu líklega veðja á The XX og þó þau hafi ekki náð að heilla mig 100% þá held ég að þau eigi rosalega mikið inni enda rosalega ung og miðað við það er platan þeirra alveg mega. Úúú já og Delorean fær líka prik en EP platan hans lofar mjög góðu. Úúú og Smith Westerns sem eru bara 17 og gerðu samt alveg frábæra plötu sem gerir mig glaða í hjartanu.

Smith Westerns - Gimme Some Time

6. Bónusspurning að eigin vali - Hverju sérðu mest eftir að hafa misst af á árinu?

Glastonbury! Ó! Missi líka af á þessu ári! Ó!

Topp 5 lög 2009 - Krissa

2010-01-17T20:11:00.012Z

Fyrirfram var ég búin að ákveða að ég gæti ekkert gert þennan lista því ég hefði ekki hlustað á neitt nýtt á síðasta ári. Svo fór ég að rifja aðeins upp og þá kom í ljós að ég er bara kjáni og hafði rangt fyrir mér - ég var með helling af lögum sem voru 'lög ársins'. Eftir niðurskurð stóðu eftir alveg 15-20 sem ég gat engan veginn valið á milli. Þessi 5 eru semsagt pikkuð úr úrvalinu, kannski ekki endilega bestu lög sem komu út á árinu heldur meira lög sem einkenndu árið mitt :)

Runners up voru:

Grizzly Bear - While You Wait for the Others og Passion Pit - Sleepyhead hefðu líklega bæði endað á listanum nema vegna þess að ég hlustaði stanslaust á þau haustið 2008...og þau því þ.a.l. ekki 2009 lög fyrir mér.

Brasstronaut - Requiem for a Scene
La Roux - In for the Kill
Phoenix - Lisztomania
YACHT - The Afterlife
The Dodos - This is a Business
Yeah Yeah Yeahs - Heads Will Roll

og lög ársins voru:

5. Gossip - Heavy Cross
"It takes two!"

Kannski meira af soppy sentimental ástæðum en því að þetta sé besta lag ársins. Mögulega.

4. Bombay Bicycle Club - Always Like This
"Try to look proud But you're not in the slightest It's happening now And it's always been like this"

Bassalína ársins og hressleiki extraordinaire sett saman af breskum strákum sem líklega eru rétt að sleppa úr mútum - I like it! Fyrsta sumarlag ársin 2009 :)

3. The Phenomenal Handclap Band - 15 to 20
"You can see that you're surrounded, so just turn yourself in We ain't asking again We brought a lot of patience, but it's all wearing thin"

Úff, það er bara eitthvað við þetta lag, taktinn, kúabjölluna...fæ ekki nóg af þessu.

2. The XX - Heart Skipped a Beat
"Heart skipped a beat And when I caught it you were out of reach"

Svo yfirmáta sexy lag að það nær ekki nokkurri átt. Pínu minimalískt. og letilegur söngurinn er bara of.

1. Sleigh Bells - Crown on the Ground
Taka gítarleikarann úr einhverju metalcore bandi og söngkonu úr girl bandi, blanda vel og sjá hvað kemur út? Sounds good! Pottþétt fáranlega skemmtileg live!

Topp 5 plötur ársins... nr 1 - Georg Atli

2010-01-17T18:06:00.003Z

Númer 1... The Antlers með plötuna Hospice

Platan Hospice kom út í ágúst og þegar ég heyrði hana fyrst þá var ég alveg viss um að ég ætti ekki eftir að heyra neitt betra en þetta í ár. Þessi hljómsveit og þessi plata gripu mig alveg strax frá fyrstu tónunum í fyrsta laginu (sem var eiginlega annað lagið þar sem fyrsta lagið er svona intro). Eftir eina hlustun fékk ég alveg sömu tilfinninguna og maður fær stundum þegar eitthvað maður heyrir eitthvað í alveg fyrsta skipti og það er alveg stórkostlegt (eins og fyrst maður heyrði í t.d. Ok Computer með Radiohead), ég held að ég hafi verið með gæsahúð í tvo daga á eftir.

The Antlers var fyrst sólóverkefni manns sem heitir Peter Silberman en varð svo að alvöru hljómsveit rétt áður en átti að taka þessa plötu upp. Sagan á bak við plötuna er sú að Silberman fylgdist með barni úr fjölskyldunni deyja úr krabbameini og lokaði sig af í tæp tvö ár án þess að tala við neinn og samdi bara þessa plötu.

Hospice er Concept plata og öll lögin fjalla um unga stelpu sem deyr úr krabbameini en sagan segir frá þessari stelpu alveg frá því hún er greind og þangað til hún deyr og svo eru eftirmæli (epilogue). En öll lögin eru sungin útfrá þremur mismunandi sjónarhornum, frá stelpunni, frá hjúkrunnarfræðingnum sem hugsar um hana og svo virðist vera sagt frá sjónarhorni kærasta.

Mér finnst þessi plata alveg einstök, hún er drungaleg og þung og erfið hlustunnar og sorgleg (það er soldið eins og að hafa verið kýldur í magann þegar hún klárast) en hún er líka einhvern veginn alveg rosalega falleg. Hún rís og fellur á dramatískan hátt og Silberman syngur stundum hátt og lagið verðu drynjandi kröftugt en í næsta lagi (eða bara næsta versi) rétt hvíslar hann í brotinni falsettu þannig að maður fær á tilfinningunni að maður standi við sjúkrarúm og verði að hvísla til að vekja einhvern. Það er einhvern veginn alltaf eins og þeir sem lögin fjalla um séu staddir bara rétt hjá manni.

Örugglega fallegasta plata sem ég hef heyrt en samt falleg á undarlegan og skrítinn hátt. Af því að þetta er Concept plata þá er það kannski ekki rétt að draga eitthvað eitt lag út því þá missir það allt samhengið við plötunna en mér finnst samt lagið Bear standa upp úr alveg frábærri plötu. En ég get samt eiginlega ekki mælt með henni af því það er bara svo erfitt að hlusta á hana!

Lög:

Myndbönd:

The Antlers - Shiva - A Take Away Show from La Blogotheque on Vimeo.

The Antlers - Two / Epilogue - A Take Away Show from La Blogotheque on Vimeo.

Topp 5 plötur ársins, númer EITT - Kristín Gróa

2010-01-15T13:00:00.002Z

1. El Perro Del Mar - Love Is Not Pop

Þessi plata fékk aldrei neina sérstaka athygli eða umtal en hún greip mig og á einhvern hátt skipti mig máli. Svona eins og For Emma, Forever Ago skipti mig máli. Þetta er breakup plata með upphafi og endi en það óvenjulega er að hún er frá sjónarhóli þess sem vildi enda sambandið, ekki þess sem situr sár eftir. Þetta er frábær, hnitmiðuð concept plata sem maður fær ekki tækifæri á að fá leið á þar sem hún rétt skríður yfir hálftímann.

Fyrsta lagið, Gotta Get Smart, fjallar um fyrsta skrefið... að segja upphátt að þetta sé búið. I've got something to tell you... Don't wanna make you sad syngur Sarah Assbring með kökk í hálsinum og heldur áfram I gotta get smart and I'm done thinking it over. Þannig hefst það og næsta skref er í laginu Change Of heart þar sem hún efast og biður um hann aftur en hann hlustar ekki. Svona heldur þetta áfram þar til hún lýkur þessu á A Better Love þar sem hún virðist vera búin að sætta sig við að þetta var það besta og það réttasta í stöðunni...Honey, you deserve better than me... You deserve a better love than me. Ótrúlega hreinskilin plata.

El Perro Del Mar - Heavenly Arms

Topp 5 plötur ársins... nr 2 - Georg Atli

2010-01-14T14:26:00.005Z

Númer 2... Bill Callahan með plötuna Sometimes I Wish I Were an Eagle

Bill Callahan er einn af þessum tónlistar mönnum sem virðast ekki geta gefið út lélegar plötur, hann er búinn að vera að gefa út plötur síðan 1992 (þá undir nafninu Smog) og ekki ein einasta plata hefur verið léleg (sumar þeirra eru aðeins minna góðar en samt góðar). Núna er hann farinn að kalla sig sínu rétta nafni og hljómurinn hans er ekki alveg eins og hinn “klassíski” Smog hljómur en eru t´nlistarlega séð líklega rökrætt framhald af meistaraverkinu Supper og A River Ain’t to Much to Love sem voru síðustu tvær plötur Smog. Þessi plata er einhvern veginn bara Supper nr.2 (sem er ansi gott) en samt bara aðeins öðruvísi (ef þið fílið Smog þá fattiði kannski hvað ég er að reyna að segja). Fyrsta lagið á plötunni heitir Jim Cain og mér finnst einvern veginn eins og hann sé að reyna að útskýra (og kannski afsaka) af hverju hann skipti um nafn, og drap Smog, fyrir aðdáendum.
Tónlistinni hans var einusinni líst sem “a one man acoustic Joy Division” í einhverri grein sem ég las. Mér fannst þetta svo góð lýsing að hún límdist við hausinn á mér og ég er bara að hugsa um að reyna að láta hana útskýra allt. Reyndar eru síðustu plöturnar kannski aðeins of tækni tengdar til að teljast acoustic en samt...

Lög:

My Friend
Roccoco Zephyr
Jim Cain

Myndbönd:

Topp 5 plötur ársins, númer TVÖ - Kristín Gróa

2010-01-14T13:00:00.003Z

2. Japandroids - Post Nothing

Ég var nákvæmlega EKKERT hrifin af þessari plötu fyrst þegar ég heyrði hana og skildi satt að segja ekkert hvað væri í gangi með buzzið í kringum hana. Athugið þó að þetta var í fyrsta skipti sem ég heyrði hana en strax í annað skipti fór ég að humma yfir henni og núna er ég bara gjörsamlega ástfangin af henni.

She wears white six days a week
If you're lucky
On the seventh day
She'll wear nothing
After her I quit girls

Einhverstaðar sá ég Japandroids flokkaða undir noise-pop og það þykir mér mjög góð lýsing á þeim. Þetta er smá surg og læti en umfram allt popp um ástina eins og aðeins ungir strákar gætu lýst henni. Þetta fellur dálítið í sama flokk og frábæra Smith Westerns platan sem komst á runner-up listann minn (nema þeir eru enn yngri og ehhmm... graðari). Sumum finnst þetta kannski ekki djúpt en þetta er bara svo hreinskilið og straight to the point. Ef maður er að fullorðnast þá sökkar það frekar mikið að þurfa allt í einu að hugsa um framtíðina og "ástandið" þegar maður vill bara halda áfram að hugsa um að vera skotinn í einhverjum og að vera í stuði og hafa ekki áhyggjur af neinu.

We used to dream
Now we worry about dying
I don't wanna worry about dying
I just wanna worry about those sunshine girsl

Þetta er náttúrulega snilld, er það ekki?

Japandroids - Young Hearts Spark Fire

Topp 5 plötur ársins, númer ÞRJÚ - Kristín Gróa

2010-01-13T13:00:00.003Z

3. Phoenix - Wolfgang Amadeus Mozart

Þetta er einfaldlega mest accessible plata ársins, plata sem ég held að fáir geti hlustað á án þess að hrífast á einhvern hátt af henni. Hún er poppuð, húkkuð, hress en samt aldrei einföld. Alveg hreint ótrúlega vel heppnaður gripur.

Phoenix - Armistice

Topp 5 plötur ársins, númer FJÖGUR - Kristín Gróa

2010-01-12T13:00:00.003Z

4. St. Vincent - Actor

Aldrei hefði mér dottið í hug að þessi plata myndi ná á árslistann minn. Ég nennti eiginlega aldrei að hlusta á fyrri plötuna hennar, Marry Me, og ég er alveg agaleg þegar kemur að því að vera óspennt fyrir sólótónlistarkonum. Það er skandall og ég skammast mín fyrir það en ég virðist ekki geta losað mig við þessa fordóma. Það er því skemmtileg tilviljun að á topp 5 listanum mínum eru tvær plötur með sólótónlistarkonum. Hver skyldi hin vera? Damm damm damm DAMMMMMM. Stay tuned.

St. Vincent - The Strangers

Topp 5 plötur ársins...nr. 4 - Georg Atli

2010-01-12T12:59:00.008Z

Númer 4... Dirty Projectors með Plötuna Bitte Orca

Bitte Orca er í fjórða sæti hjá mér, þetta er fimmta platan frá Dirty Projectors og sú lang besta. Lögin á plötunni eru meira popp en á fyrri plötum en það bitnar samt ekkert á gæðum tónlistarinnar, eins og gerist stundum hjá hljómsveitum sem reyna að verða hlustendavænni en áður. Aðalsprautan Dave Longstreth syngur meða svakalega mjúkri og tærri rödd en hefur greinilega gaman af því að semja laglínur sem eru hektískar og oft ruglingslegar, hann veður oft úr einu í annað. Lögin rísa og falla bara alveg eins og honum dettur í hug og fylgja ekkert endileg neinum hefðbundnum formúlum.

Skemmtilegur bónus fróðleikur: Ezra Koenig söngvari Vampire Weekend spilaði á saxófón á einum evróputúrnum hjá Dirty Projectors.

Lag:
Two Doves

og líka nýji singullinn þeirra:
Ascending Melody

Myndbönd:

Og svo eitt frá því þau unnu með Björk.

Topp 5 plötur ársins... nr. 5 - Georg Atli

2010-01-11T20:14:00.006Z

Númer 5... XX með The XX

Ég set hljómsveitina The XX í fimmta sæti míns lista, þau gáfu út sína fyrstu plötu í júlí í ár og hún var rosalega góð. Öll lögin á plötunni eru krúttleg lög um ástina og það að vera í ástarsambandi. Þessi plata er bræðingur af allskonar mismunandi tónlistarstílum, þetta er eiginlega einhverskonar hipphopppopprokk.... eins undarlega og það hljómar. En maður heyrir samt alveg að þegar þau hafa hlustað mikið á bönd eind og Pixies og Hot Chip þegar þau voru yngri (eða eitthvað, þau eru víst bara tvítug) og blanda þessu svona rosalega vel saman. Það er líka merkilegt hvað þau eru með þéttan og góðan hljóm, þau hljóma eins og þau hafi spilað saman í rosa langann tíma og kunna vel við það, hafa greinilega fundið þá tónlist sem þau vilja spila.

Lag:

Crystalized

Svo eitt live:

Topp 5 plötur ársins, númer FIMM - Kristín Gróa

2010-01-11T13:00:00.003Z

Ég verð að viðurkenna að það voru ekki jafnmargar plötur sem heltóku mig eins og árið 2008 enda var erfitt að fylgja því eftir. Síðasti árslisti hjá mér hljóðaði svona:

5. Wolf Parade - At Mount Zoomer
4. The Dodos - Visiter
3. Vampire Weekend - Vampire Weekend
2. Fleet Foxes - Fleet Foxes
1. TV On The Radio - Dear Science

Í þetta skipti ætlum við að telja plötur árins niður dag frá degi svo í dag birtast aðeins runners up og fimmta sætið.

Runners up:

Smith Westerns - Smith Westerns
Dirty Projectors - Bitte Orca
The Mountain Goats - The Life Of The World To Come
The Pains Of Being Pure At Heart - The Pains Of Being Pure At Heart
The XX - XX
Yo La Tengo - Popular Songs
Fever Ray - Fever Ray
The Thermals - Now We Can See
Grizzly Bear - Veckatimest
Animal Collective - Merriweather Post Pavillion

Fimmta besta plata ársins að mínu mati er svo:

5. Yeah Yeah Yeahs - It's Blitz!

Áður en ég tala nokkuð meira um plötuna sjálfa þá verð ég að segja að þetta er hands down uppáhalds plötucoverið mitt þetta árið, ef ekki þennan áratuginn. Rosalega flott og einföld hugmynd sem grípur augað. Mér fannst þessi plata aldrei fá sérstaklega mikla umfjöllun og í síðasta toppfimm hittingi vorum við öll sammála um að hún væri gróflega vanmetin og að hún myndi örugglega ekki skora hátt á árslistunum. Já við vorum greinilega í ruglinu því hún skoraði síðan bara rosa hátt á árslistunum og lögin á henni líka. Jáhhá!

Burtséð frá því öllu þá er þetta bara killer plata sem er vissulega dálítið brotthvarf frá því sem YYY hafa verið að gera en inniheldur engu að síður nokkur af sterkustu lögum þeirra frá upphafi eins og Zero, Heads Will Roll og Hysteric.

Yeah Yeah Yeahs - Skeletons

Topp 5 lög ársins - Georg Atli

2010-01-08T21:58:00.005Z

Ég á yfirleitt rosalega erfitt með að velja þessa árslista og sérstaklega lög ársins! Það eru miljón trilljón lög sem maður hlustar á á einu ári og að velja úr þeim (og þá sérstaklega bara 5!) er næstum því bara kvöl. Ég ákvað að velja bara uppáhaldslögin mín af þeim plötum sem ekki komast inn á topp 5 plötur ársins listann minn (þannig að lög af plötum ársins eru undanskilin)... og svo nokkur lög til viðbótar.

Við byrjum á þeim lögum sem voru næstum því á listanum:

Jay-Z - D.O.A. - Hvernig ætli rappið verði á næstunni þegar kóngurinn er búinn að tilkynna það að Auto-tune sé hallærislegt??
Bat For Lashes - Daniel/Glass/Sleep Alone - allt alveg jafn góð lög get ekki valið á milli
Julian Casablancas - 11th Dimensions eða bara eitthvað af plötunni hans hún kom öll rosa mikið skemmtilega á óvart.
Raekwon - House of Flying Daggers - Besta lagið sem hefur komið frá einhverjum úr Wu- Tang Clan í langan tíma (án þess þó að allt hitt hafi verið lélegt)
Yeah Yeah Yeahs- Zero Vanmetin Plata
The Temper Trap - Sweet Disposition - Gott lag af plötu sem olli mér rosalega miklum vonbrigðum (spáði bandinu mikilli velgengni í fyrra)
Peter, Björn & John - Nothing to Worry About - Mega hresst lag
Animal Collective - My Girls - Ég verð bara að viðurkenna að ég er ekki alveg að ná Animal Collective en þetta lag er samt rosalega gott.

og svo topplistinn minn:

5. JJ - Ecstasy

Þetta band er svo rosa hipp og kúl að það heitir bara JJ og platan þeirra heitir JJ n° 2 , ég held að þau séu sænsk og noti rosalega mikið af eiturlyfjum. Lagið er líka magnað það notar laglínu úr laginu Lollipop með Lil' Wayne en syngja um E-pillur.

4. Grizzly Bear - Two Weeks

Ég spilaði þetta ansi mikið á árinu, það er af plötunni Veckatimest. Persónulega finnst mér bandið vera soldið of hæpað, platan er alveg góð en bara ekki jafn stórkostleg og margir vilja meina. Two Week stendur langt upp úr gæðalega séð.

3. Phoenix – Lisztomania

Að mínu mati besta lagið af einu mestu stuð plötu ársins (Wolfgang Amadeus Phoenix), bandið minnir mig alltaf soldið á Ástralana í Empire of the Sun, bara betra og minna gay. Ég átti í miklum erfiðleikum með að velja á milli þessa lags og 1901 sem er án efa skemmtilegasta lagið á plötunni. Franskt gæðapop. Versta við plötuna er eiginlega það hvað þessi tvö lög eru fáránlega góð að maður nær oft ekkert framhjá þeim og ef meapur kemst framhjá þeim og hlustar á restina þá blikna öll hin lögin soldið í samanburðinum. Ef þið eigið hana þá ættuði að prufa að byrja á lagi þrjú þá fattar maður nefnilega að hún er í alvöru mjög góð.

2. The Flaming Lips - Watching the Planets (feat. Karen O)

Gallsúru snillingarnir í Flaming Lips komu með eina af sínum bestu plötum ( á eftir og Soft BulletinYoshimi Battles the Pink Robots) á árinu hún heitir Embryonic og þetta finnst mér vera besta lagið og það skemmir alls ekki fyrir að ofurtöffarinn Karen O úr Yeah Yeah Yeahs syngur með. Ég átti mjöööög erfitt með það að skilja þessa eftir á Plötulistanum mínum, hún er geðveik.

P.S. myndbandið við lagið er ansi undarlegt og ef þið eruð mjög skotin í Wayne Coyne getiði séð typpið hans í því...

1. Girls – Lust For Life

Þetta lag kemur af plötunni sem heitir þessu líka ótrúlega sniðuga og alls ekkert óþolandi nafni 'Album' sem er annars full af hræðilega góðum lögum (t.d. Laura og Hellhole Ratrace) Lust for Life er alveg frábært, endalaust grípandi og nánast smitandi. Það er ekki hægt að hlusta á þetta lag án þess að fá það á heilann eða amk. syngja með viðlaginu. Platan er líka rosa góð en ekki alveg nógu góð til að komast inn á topp 5 hjá mér (reyndar kæmist hún líklega ekki inn á topp 20 heldur) en hún er samt rosa góð.

P.S. og til að halda áfram með vafasöm myndbönd með alsberu fólki þá er lust for life myndbandið hér.

Topp 5 lög ársins - Kristín Gróa

2010-01-08T15:09:00.007Z

Við skulum byrja á að rifja upp lagalistann minn frá því í fyrra:

5. Lykke Li - Dance, Dance, Dance af Youth Novels
4. Sigur Rós - Inní mér syngur vitleysingur af Með suð í eyrum við spilum endalaust
3. The Walkmen - In The New Year af You & Me
2. MGMT - Time To Pretend af Oracular Spectacular
1. The Dodos - Jodi af Visiter

Næst koma 10 runners up ársins 2009:

Bat For Lashes - Daniel af Two Suns
The Big Pink - Dominos af A Brief History Of Love
Bon Iver - Blood Bank af Blood Bank EP
Fever Ray - If I Had A Heart af Fever Ray
The Pains Of Being Pure At Heart - Young Adult Friction af The Pains Of Being Pure At Heart
Phoenix - Lizstomania af Wolfgang Amadeus Phoenix
Miike Snow - Animal af Miike Snow
Delorean - Seasun af Ayrton Senna EP
The Very Best - Warm Heart Of Africe (feat. Ezra Koenig) af Warm Heart Of Africa
Kurt Vile - Freeway af Constant Hitmaker

TOPP 5 LÖG ÁRSINS AÐ MATI KRISTÍNAR GRÓU!

5. Bibio - Ambivalence Avenue af Ambivalence Avenue

Fimmta sætið er alltaf erfiðast því þar skilur á milli þeirra sem komast á listann og þeirra sem gera það ekki. Ég verð að viðurkenna að fyrsta uppkast að þessum lista var með laginu Lizstomania með Phoenix í fimmta sæti en eftir því sem ég pældi meira í þessu þá fannst mér meira vit í því að láta Bibio ná inn á lista. Þetta frábæra byrjunarlag hinnar þokkalegu samnefndu plötu er því miður ekki alveg merki um heildargæði plötunnar (að mínu mati) en þetta lag eitt og sér er nægt tilefni til að gefa henni séns.

4. Julian Casablancas - Out Of The Blue af Phrazes For The Young

Það er nú reyndar lagið 11th Hour sem hefur feng en mér finnst þetta upphafslag hinnar frábæru Phrazes For The Young alveg kreisí gott og enn betra en hitt. Þessi plata kom mér reyndar algjörlega í opna skjöldu svo það er nokkuð óvænt sem Casablancas kemst á lista. Fyrir utan hvað kórusinn fær mig til að langa til að vera hífuð og syngja allt of hátt og snúa mér í hringi með hendurnar út í loftið (seriously... ég er að reyna að hemja mig akkúrat þessa stundina) þá er eitthvað svo frábært hvað gaurinn er ekkert að hlífa sér... Those who helped me along the way, I smacked them as I thanked them... Yes I know I'm going to hell in a leather jacket. Love it!

3. Animal Collective - My Girls af Merriweather Post Pavillion

Mér þykir mjög leiðinlegt að setja lag á lista sem bæði Pitchfork og Pop Matters settu á topp síns lista en ég get bara ekki litið framhjá því að þetta lag er eiginlega yfirnáttúrulegt. Percussionið, raddanirnar og öll skrítnu hljóðin gera þetta að einhverju algjörlega nýju og undarlegu en samt er það melódískt og grípandi og poppað.

2. Girls - Lust For Life af Album

Þegar gagnkynhneigður karlmaður byrjar fyrstu plötuna sína á Oh I wish I had a boyfriend þá langar mig að hlusta áfram. Tilfinningin hérna er svona "já ég er geðveikt klikkaður og messed up en þetta er allt á uppleið... kannski... vonandi". Mér persónulega finnst Album vera frekar gloppótt plata (þrátt fyrir GRÍÐARLEGT hype) en það er ekki hægt neita því að væbið heillar mann og þarna eru nokkur killer lög, sérstaklega Lust For Life og Hellhole Ratrace.

1. Camera Obscura - French Navy af My Maudlin Career

Ég hef aldrei verið neinn sérstakur aðdáandi þessarar hljómsveitar þannig lagað en vá þetta lag er bara something else. Þetta fær pottþétt verðlaunin kórus ársins því ég iða í sætinu og sveifla hausnum til og frá þegar hann kemur. Þetta er óneitanlega stelputónlist en herregud þvílík stelputónlist!

Plata mánaðarins

2010-01-07T20:05:00.000Z

Nýtt ár, nýr mánuður og þá er að sjálfsögðu komið að nýrri plötu mánaðarins. Í þetta sinn ætlum við að taka fyrir afrakstur samstarfs tónlistarkameljóns númer eitt og stúlku sem var sjálf afrakstur samstarfs fegurðardísar og slísballar. Confused yet? Stúlkan er að sjálfsögðu söngkonan og leikkonan Charlotte Gainsbourg, dóttir ensku leikkonunnar Jane Birkin og franska tónlistarmannsins Serge Gainsbourg sem stundu svo eftirminnilega saman á teipi á sjöunda áratugnum. Kameljón númer eitt er svo enginn annar en snillingurinn Beck.

Platan IRM ber nafn Charlotte Gainsbourg, andlit hennar prýðir umslagið og conceptið er hennar en það er vafasamt að eigna henni plötuna algjörlega þar sem Beck skrifaði textana með henni, samdi öll lögin, pródúseraði og mixaði. Til að toppa þetta þá taka þau dúett saman sem er jafnframt fyrsta smáskífa plötunnar, ber nafnið Heaven Can Wait og Keith Schofield vídjóið sem fylgir er awesome. Er ekki við hæfi að byrja þar?

Vídjóið er á official heimasíðunni og það er í alvörunni geðveikt... það er maður með pönnukökuhaus í því!

Charlotte Gainsbourg (with Beck) - Heaven Can Wait

Sarpurinn

2010-01-05T19:39:00.000Z

Leave it all and like a man
Come back to nothing special
Such as waiting rooms and ticket lines
Silver bullet suicides
And messianic ocean tides
And racial roller-coaster rides
And other forms of boredom advertised as poetry

Einhverra hluta vegna var ég alltaf alveg viss um að mér þætti Leonard Cohen alveg óheyrilega leiðinlegur. Ég meina maðurinn syngur ekki einu sinni heldur svona hálf muldrar og þetta er allt voðalega deadpan eitthvað, er það ekki? Í fleiri fleiri ár var þetta mín skoðun án þess að ég hefði nokkuð til að bakka hana upp. Ég hafði í raun aldrei hlustað á Cohen heldur bara heyrt í honum alveg óvart á förnum vegi svona öðru hvoru og þegar ég heyrði minnst á hann datt mér alltaf í hug lagið First We Take Manhattan sem mér þótti svo skelfilega hallærislegt (í seinni tíð hefur auðvitað komið í ljós að það lag er algjör snilld en það er annað mál).

Það var ekki fyrr en fyrir sirka fjórum árum síðan þegar ég heyrði Reginu Spektor covera lagið hans Chelsea Hotel #2 sem það kviknaði á einhverju í höfðinu á mér. Ég hlustaði á það alveg hreint endalaust og útvegaði mér að lokum orginalinn. Viti menn, eins og vanalega þá var orginallinn ennþá betri og þá hugsaði ég með mér að kannski væri þessi andúð mín á Cohen algjörlega gripin úr lausu lofti. Stuttu síðar kíkti ég af rælni á geisladiskamarkað í Perlunni og þar blasti við mér platan New Skin For The Old Ceremony sem inniheldur þetta mikla uppáhaldslag og prísinn aðeins 999 krónur. Fullkomið!

You're faithful to the better man
I'm afraid that he left
So let me judge your love affair
In this very room where I have sentenced mine to death
I'll even wear these old laurel leaves
That he's shaken from his head

Eins og ég hafði verið innilega óspennt fyrir Cohen þá elskaði ég þessa plötu frá fyrstu hlustun. Textarnir hans Cohen eru algjörlega magnaðir að vanda og það má segja að þarna sé hann algjörlega í essinu sínu enda ferskur og beittur árið 1974 og aðeins á fjórðu plötunni sinni. Hið fyrrnefnda Chelsea Hotel #2 þar sem Cohen lýsir stuttu ástarsambandi sínu við Janis Joplin á opinskáan hátt er klárlega hápunktur plötunnar en hún er satt að segja mjög jafngóð og erfitt að hylla einu lagi framyfir annað. Best er þó að hún náði að opna eyru mín fyrir Cohen og það þykir mér vænst um.

Chelsea Hotel #2
There Is A War
Who By Fire

Sex Dreams and Denim Jeans heads up!

2010-01-05T17:29:00.003Z

Fyrsta plata Uffie, Sex Dreams and Denim Jeans, kemur út á Valentínusardag. Æði pæði. Er ekki tilvalið að hlusta á nokkur lög og jafnvel horfa á eins og eitt video - svona til upphitunar?

Uffie Pop The Glock from Uffie on Vimeo.

Pop the Glock

The Party

First Love

Sarpurinn

2009-12-23T13:03:00.004Z

Af því að það eru nú að koma jól og svona þá ætla ég að skrifa pínu um eina af uppáhalds jólaplötunum mínum, en það er platan Ella Wishes You A Swinging Christmas.

Mér finnst það ekki skemmtilegt þegar útvarpsstöðvarnar byrja að blast jólalögum við hvert tækifæri frá því um miðjan október, mest megnis af því að það eru til svo rosalega mörg jólalög sem eru bara ótrúlega leiðinleg og léleg. Aftur á móti finnst mér mjög skemmtilegt að hlusta á skemmtileg og góð jólalög, og finnst þess vegna rosa gaman aðð hafa dottið niður á þessa plötu. Hérna tekur Ella Fitzgerald klassísk hátíðar og jólalög og setur þau upp í ofur flottan swing-stíl (eins og nafnið gefur til kynna!) Platan kom út árið 1960 og var pródúseruð af Norman Granz, sem er víst legend innan jazz-heimsins, ekki það að ég viti nokkur deili á honum... og held að það sé bara óþarfi að segja eitthvað meira um plötuna.

Þetta verður líklega síðasta færslan á þessu ári en Topp 5 mætir brakandi fersk 2010 með allskonar árslista áratugarlista og fleira fínerí, en hérna koma lögin:
This Christmas Song
Have Yourself a Merry Little Christmas
Let It Snow! Let It Snow! Let It Snow!
White Christmas

Plata mánaðarins (næstum því)

2009-12-22T08:27:00.002Z

Planið var að birta síðustu færsluna fyrir plötu desembermánuðar í þetta sinn en þar sem við lentum í smá höfundarréttarviðvörunarveseni frá herra Dylan þá verður ekkert úr því!

Í staðinn ætla ég að deila með ykkur tveimur jólalagacoverum sem eru í miklu uppáhaldi hjá mér og vil í leiðinni óska ykkur öllum gleðilegra jóla! Sarpurinn mætir seinna í dag og svo byrjum við árið af fullum krafti föstudaginn 8. janúar með árslistunum okkar. Stay tuned!

Aberdeen City - Just Like Christmas (Low cover)
Asobi Seksu - Merry Christmas (I Don't Want To Fight Tonight) (Ramones cover)

Topp 5 textamisskilningur - Kristín Gróa

2009-12-18T17:24:00.003Z

5. Cat Stevens - Wild World

Oh baby baby... Svanborg! í stað Ooh baby baby it's a wild world

Já ég og vinkona mín vorum geðveikt góðar í ensku þegar við vorum sjö ára.

4. Alice Cooper - Poison

I wanna love you but your hips are a little bit pointed í stað I wanna love you but your lips are venomous poison

Gæti verið stórhættulegt!

3. Robert Palmer - Addicted To Love

Might as well face it, you're a dick with a glove í stað Might as well face it, you're addicted to love

Hvernig er hægt að klúðra nafni lagsins? Ég veit það ekki en þetta er fyndið. Já og hversu awesome er að hafa afsökun fyrir að birta þetta geðveika myndband hérna?

2. Starship - We built this city

We built this city on the wrong damn road í stað We built this city on rock and roll

That cracks me up. Djöfuls bömmer!

1. Nouvelle Vague - Master and Servant

From opposable thumbs í stað From disposable fun

Ókei það er ekki að ég heyri ekki hvað hún er að syngja (þrátt fyrir hreiminn) heldur finnst mér hvernig hún segir "disposable fun" hljóma alveg eins og "opposable thumbs" og ég syng það þess vegna alltaf óvart með.

Topp 5 textamisskilningur - Georg Atli

2009-12-18T14:43:00.006Z

Pælingin er að lista þau lög sem eftirminnilegast er að einhver hefur ruglagst í textaflutningnum (heyrt eitthvað annað en var sungið). Það merkilegast við þennann lista er kannski það að ég er bæði að setja Ace of Bace og Sálina Hans Jóns Míns hérna inn á síðuna, sem er ekki gott en það er samt í lagi af því það er fyndið.

5. Ace of Bace - All That She Wants

"Olajuwon, is a little baby...." og síðan hófst áratuga langt "beef" milli sænsku hljómsveitarinnar Ace of Bace og körfuboltakappans Hakeem Olajuwon (þessi nr. 34) sem sér ekki fyrir endan á í dag.

4. Wham - Careless Whisper

"Filthy feet have got no rhythm"

Þetta er gott að vita áður en maður reynir að bösta múv niðrí bæ.

3. Sálin - Orginal

"Það er ekki nóg, að hafa samfarir!"

Ætli það fari ekki bara soldið eftir því hvað það er sem þú ert að reyna að gera?

Fann ekki lagið sem ég setti á listann en öll lögin með Sálinni eru eins þannig að þetta hlýtur að duga

og já alveg rétt alvöru textinn í þessu lagi er " það er ekki nóg að hafa sannanir"

2. Europe - Final Countdown

"We're heading for penis!"

... eh.... nei, sko... það er eiginlega Venus! (sagt í annars hressandi sing-a-long-i)

1. Natalie Imbruglia - Torn

"I'm a leatherface, this is how I feel
I am cold and I am shamed..."

Þegar sæta og saklausa nágranna stelpan Natalie Imbruglia syngur um það hvernig það getur verið erfitt að vera "Leatherface" í daglegu lífi og samskiptum við annað fólk, ég held að allir geti fundið fyrir sársauka hennar, Þapð getur verið erfitt að vera hryllingsmyndaskúrkur...

Langar líka að benda á lagið um Hugleik Dagson (í staðinn fyrir titilsetninguna, hugsað með amerískum hreim) sem snillingarnir úr Mið-Ísland fundu.

Plata mánaðarins

2009-12-08T07:51:00.004Z

Áfram höldum við að hlusta á undarlegustu jólaplötu síðari tíma, Christmas In The Heart með Bob Dylan. Ég var einmitt í Habitat um helgina og þar hljómuðu þessi sérkennilegu tónar en það var bara vinalegt og fólk virtist ekkert kippa sér upp við þetta. Þetta er kannski ekkert svo skrítið í eyrum þeirra sem eru ekki miklir Dylan aðdáendur? Ég skal ekki segja.

Lag vikunnar er Have Yourself A Merry Little Christmas. Þetta lag var fyrst sungið af Judy Garland í söngvamyndinni Meet Me In St. Louis frá árinu 1944 en hefur í gegnum tíðina verið flutt af hundruðum ef ekki þúsundum tónlistarmanna.

Við skulum hlusta á upprunalegu útgáfuna og svo Bob Dylan útgáfuna (FJARLÆGT). Hvor þykir ykkur betri? ;)

Sarpurinn

2009-12-01T22:15:00.004Z

Viðfangsefni Sarpsins í þetta sinn er sjötta og næstsíðasta plata bresku hljómsveitarinnar Blur sem heitir því stutta og laggóða nafni 13.

Platan kom út árið 1999 og með henni færðu Blur sig enn lengra frá britpoppinu en þeir höfðu gert með næstu plötu á undan, Blur. Þó sú plata hafi átt sína spretti þá er þessi mun heilsteyptari og kannski hafði samstarfið við pródúserinn William Orbit eitthvað um það að segja. Lögin sjálf eru nefnilega í raun mjög ólík innbyrðis en platan hefur þó eitthvað lím sem bindur þau saman. Besta lýsingin sem ég hef heyrt á því er að þarna sé einfaldlega loks að finna blur eða móðu sem hæfir hljómsveitarnafninu.

Ég man mjög skýrt eftir því að þegar ég rauk út í búð átján ára gömul að kaupa nýjustu afurð uppáhalds hljómsveitarinnar minnar og stakk henni í geislaspilarann þá helltust yfir mig þvílík vonbrigði að ég var gráti næst. Hvaða rugl var þetta? Þar sem ég átti nú engar fúlgur fjár á þessum tíma voru geisladiskakaup algjör lúxus og ég átti því til að þrjóskast við að hlusta á plötur þó mér þætti þær hundleiðinlegar við fyrstu hlustun. Þannig síaðist þessi plata smám saman inn í hausinn á mér og á endanum fattaði ég að hún var í raun ekkert hundleiðinleg heldur bara alveg frábær. Þetta sama átti svo eftir að gerast með Trompe Le Monde með Pixies en það er kannski bara efni í annan Sarp að tala um það.

Eins og ég sagði þá eru lögin á plötunni ansi ólík en vissulega eru smáskífurnar þrjár þau lög sem grípa mann fyrst og standa í raun upp úr sem eftirminnilegustu lögin. Platan byrjar á laginu Tender sem er í raun svakalegt byrjunarlag enda 7:40 á lengd og skartar heilum gospelkór í bakröddum.

Næsta smáskífa var Coxon lagið Coffe & TV. Síðasta smáskífan var hið rosalega fallega og persónulega lag No Distance Left To Run þar sem Albarn syngur um sambandsslitin við Elastica söngkonuna Justine Frischmann sem voru þá nýlega afstaðin. Ég þarf samt að viðurkenna að uppáhalds lagið mitt á plötunni er einhverra hluta vegna lagið Battle sem ætti eiginlega að týnast á miðri plötunni en kveikti samt í mér.

Plata mánaðarins

2009-11-30T21:20:00.003Z

Plata desembermánaðar hæfir mánuðinum enda ætlum við að fjalla um jólaplötu. Þetta er þó ekki bara einhver jólaplata heldur ein súrrealískasta plata sem undirrituð hefur heyrt lengi. Plata mánaðarins er nefnilega Christmas In The Heart með sjálfum meistara Bob Dylan.

Einhver myndi kannski halda að einn merkasti tónlistarmaður samtímans myndi gefa út jólaplötu með sínum eigin frumsömdu lögum eða allavega spila þekkt jólalög á sinn einstaka hátt. Við skulum þó ekki gleyma því að hér erum við ekki að fást við neinn venjulegan tónlistarmann heldur Bob Dylan sem hefur alltaf verið algjörlega óútreiknanlegur og er voðalega lítið upptekinn af því að spila rulluna sem aðdáendur hans ætlast oft til að hann geri. Hann gerir bara nákvæmlega það sem honum sýnist, hvort sem almenningi finnst hann gera lítið úr sjálfum sér með því eða ekki. Það merkilega við þessa plötu er nefnilega að hún er svo hefðbundin þegar kemur að lagavali og útsetningum að það gæti allt eins verið einhver has been crooner að baki henni. Þegar Dylan var spurður út í það af hverju hann kaus að flytja lögin á svona hefðbundin hátt þá svaraði hann einfaldlega að þessi lög væru klassísk og það væri engin betri leið til að spila þau. Kannski hitti hann naglann á höfuðið þar.

Umslag plötunnar prýðir mynd af fólki á hestasleða í snjónum og hún hljómar eins og soundtrack við þessa gömlu mynd. Hér eru sleðabjöllur, gamaldags bakraddir og huggulegheit. Það eina sem stingur í stúf og gerir plötuna frábrugðna öðrum huggulegum jólaplötum er auðvitað sandpappírsröddin hans Dylans. Ég verð að segja að það er sérkennilegt að hlusta á Bob Dylan syngja Here comes Santa Claus... here comes Santa Claus... right down Santa Claus lane en samt er það eiginlega dálítið vinalegt líka.

Ágóði Dylans af plötunni rennur til þriggja góðgerðastofnana, Feeding America, World Food Programme Sameinuðu þjóðanna og Crisis. Topp fimm vill því endilega hvetja ykkur til að kaupa eintak! Það er ekkert mál að nálgast plötuna á netinu ef hún fæst ekki í íslenskum plötubúðum.

Við skulum svo hlusta á upphafslag plötunnar, Here Comes Santa Claus (FJARLÆGT).

Topp 5 50's

2009-11-27T23:30:00.000Z

5. Little Richard - The Girl Can't Help It

Þetta lag frá árinu 1956 er ekki allra þekktasta lag Little Richard en það er stórskemmtilegt!

4. Chuck Berry - Maybelline

Þessi umdeildi og margfangelsaði rokkari á mörg af þekktustu early rokk lögunum... Maybelline, Roll Over Beethoven, Sweet Little Sixteen, No Particular Place To Go, Johnny B. Goode, Rock And Roll Music o.fl. o.fl.

3. Buddy Holly - Everyday

Gleraugnaglámurinn sem lést í sama flugslysi og Ritchie Valens og The Big Bopper var einn af stærstu stjörnum rokksins og þó hann hafi verið aðeins 23ja ára þegar hann dó þá var hann búinn að setja sinn svip á rokksöguna.

2. Ray Charles - What'd I Say

Eftir að hafa notið nokkurrar velgengni í R&B geiranum þá var það þetta lag sem gerði Ray Charles loks að stórstjörnu. Útgáfa þessa lags er jafnvel talin hafa markað upphaf soul tónlistarinnar.

1. Elvis Presley - Love Me Tender

Konungur rokksins kom fram á sjötta áratugnum svo hann verður eiginlega að fá toppsætið. Þetta lag frá árinu 1956 er eitt af uppáhalds Presley lögunum mínum. Einfalt og fallegt.

Topp 5 50's - Georg Atli

2009-11-27T14:21:00.006Z

Ég verð að viðurkenna að ég er ekkert rosalega vel að mér í þessum áratug og fyrst ætlaði ég að vera fyndin og nefna listann minn topp 5 50'sent og lista 5 góð lög með 50 cent, en svo fattaði ég að 50 cent á ekki 5 góð lög...
Þess vegna ákvað ég að lista mín 5 uppáhaldsblúslög frá 195ogeitthvað og enn frekar þá ákvað ég að taka bara lög af eðalgúmmelaði safninu The Chess Story 1947-1975, allir sem fíla blues-tónlist verða að eiga þetta safn... það er geðveikt, 340 lög af hreinni snilld.

5. So Glad I Found You - Shoeshine Johnny

Það eru bara ekta blúsarar sem eru kallaðir einhverjum svona nöfnum eins og Shoeshine!

4. Big Town Playboy - Little Johnny Jones

Einn besti blúspíanóleikarinn á þessum tíma.

3. Goin' Away Baby - Jimmy Rogers
"I'm goin' away just to worry you of my mind". Þetta er blús.

2. I'm a Man - Bo Diddley

I'm a Man alveg geðveikt lag.
Augljósa Bo Diddley lagið hér hefði verið I'm Your Hoocie Coochie Man þannig að ég set það bara líka.

1. I Can't be Satisfied - Muddy Waters

Hérna er meistarinn, þetta er uppáhalds lagið mitt með Muddy Waters... amk í augnablikinu. Hérna er slidegítar og skítugt hljóð og byssur og allskonar vesen og allur pakkinn. Þessi maður er eitt það besta sem hefur komið frá Chicago (sem er fyndið af því hann er frá Mississippi, en hann var sko hluti af Chicago blússenuni).

Topp 5 50's - Theodór

2009-11-27T13:43:00.003Z

Á þessum árum var rokkið ungt og ferskt. Menn eins og Chuck Berry, Elvis Presley og Jerry Lee Lewis hneyksluðu ráðsett og virðulegt fólk með þessari nýju tónlistarstefnu og öllu því sem henni fylgdi. Eftirfarandi er brot af því besta.

5. Summertime Blues - Eddie Cochran
Það er gott að skella þessu á í mesta skammdeginu til að hressa mann við.

4. Rock Around The Clock - Bill Haley
Ég hef hlustað á þetta lag síðan ég var krakki og það er alltaf jafn gott.

3. Johnny B. Goode - Chuck Berry
Rokkið væri ekki það sem það er ef Chuck Berry hefði ekki verið hluti af því.

2. All Shook Up - Elvis Presley
Þetta væri ekki almennilegur listi ef Kóngurinn væri ekki á honum.

1. Memories Are Made Of This - Dean Martin
Þetta lag ætlaði ég að setja á topp 5 brúðkaupslög listann minn sem ég gerði svo aldrei. Þannig að ég nota tækifærið og nota það hér. Tær snilld frá Dino.

Topp 5 50's lög - Erla Þóra

2009-11-26T14:25:00.007Z

5. Bobby Darin - Mack the knife

Töff lag. Töff gaur.

4. Five Satins - In the still of the night

Fallegar raddir að syngja fallegt lag.

3. Johnny Cash and the Tennessee Two - Folsom prison blues

Tvö orð: Svo svalur.

2. Skyliners - Since I don't have you

Það er nú skemmtilegt að segja frá því að ég uppgötvaði þetta lag eftir að ég heyrði Guns n' Roses covera þetta. Afar falleg ballaða.

1. Buddy Holly - True love ways

Yndislegt lag sem hefur lengi verið í upphaldi hjá mér. Algjör klassík.

Honorable mention: The Duprees - You belong to me

Sarpurinn

2009-11-26T07:35:00.003Z

Það er nú oft þannig að það er ekki endilega besta eða mest groundbreaking plata hljómsveitar sem er í mestu uppáhaldi hjá manni. Mjög oft er það einfaldlega fyrsta platan sem maður heyrir og grípur með viðkomandi hljómsveit sem festir sig í sessi sem go-to platan. Sarpur vikunnar fjallar einmitt um þannig plötu en það er síðasta plata hljómsveitarinnar Pavement, Terror Twilight.

Þessi þykir yfirleitt alls ekki jafnast á við t.d. Slanted And Enchanted eða Crooked Rain, Crooked Rain en þegar ég ákvað 18 ára gömul að mig langaði að fara að tékka á þessari Pavement hljómsveit þá var þetta eina platan sem var til í Bókaskemmunni á Akranesi. Ó hve hlutirnir hafa breyst og ó hversu gömul ég er orðin (og ó hversu skrítið er að þessi plata hafi verið til í Bókaskemmunni svona eftir á að hyggja... en það er önnur saga).

Eins og fyrr segir þá er þetta síðasta plata hljómsveitarinnar og var upphaflega planið að fá engan utanaðkomandi pródúser en þar sem vinnan fór seint og illa af stað var Radiohead ofurpródúserinn Nigel Godrich fenginn til að pródúsera plötuna. Á þessum tímapunkti var kominn upp pirringur í hljómsveitinni og það dró ekki úr að hljómsveitarmeðlimum fannst pródúserinn leggja fullmikla áherslu á Stephen Malkmus enda er tilfellið að öll lögin á plötunni eru eftir Malkmus og hinir meðlimirnir fá bara rétt svo að spila með. Það var örugglega hundfúlt og fýlan jókst bara á túrnum sem fylgdi plötunni. Það var að lokum Malkmus sem tók af skarið og hætti í hljómsveitinni og þar með var allt bú.

Þrátt fyrir allt dramað við gerð plötunnar og túrinn þá er hún bara drullugóð enda af Pavement standard sem verður að viðurkennast að er mjög hár. Lagið Spit On A Stranger byrjar plötuna af krafti, um miðbikið má heyra Billie þar sem sjálfur Johnny Greenwood spilar á munnhörpu og svo lýkur henni á ...and Carrot Rope sem mig minnir að hafi verið spilað eitthvað í íslensku útvarpi á sínum tíma.

Plata mánaðarins.

2009-11-24T22:09:00.008Z

Síðasti hlutinn af þessari umfjöllun um plötuna Album með Girls kemur degi of seint en það verður bara að hafa það.

Í þessum síðasta hluta gat ég eiginlega ekki gert upp á milli tveggja laga, þannig að ég ætla bara að pósta þeim báðum.

Fyrra lagið heitir Summertime og það er enn eitt hressandi lag af þessari hressu plötu. Eins og flestir gætu giskað á fjallar lagið um sumarið, það er skrifað eins og listi um það sem söngvaranum finnst skemmtilegast að gera á sumrin eða kanski um það hvað hann hlakkar til að gera um sumarið, lagið er svona rólyndis sumarlag sem er líklega mjög svipað sumarstemningunni hjá Girls (amk ef það er eitthvað að marka allar lyfja staðhæfingarnar þeirra). Við fyrstu hlustun er lagið ekkert flóknara en svona sumarfílíngslag en síðan las ég á netinu að Christopher Owen hafði hætt með kærastanum/kærustunni (netmiðlarnir voru ekki alveg sammála sko) rétt áður en hann samdi þetta (og reyndar önnur lög líka) og þá fær lagið allt annann blæ yfir sig, þá verður þetta eins og saknaðarlag. Þessi saga er reyndar bara svona slúður (ég fann þetta bara á einhverjum síðum sem ég man ekki einusinni hvað heita) en það er samt soldið merkilegt hvernig tilfiningin í laginu breytist við svona smá staðhæfingu...

Lay in the park
Smoke in the dark
Get high like I used to do
Summertime, soak up the sunshine with you
Summertime, soak up the sunshine with you

Hitt lagið heitir Laura og það er svona lag sem fær mann til að halda að það sé eitthvað smá vit í slúðrinu sem ég skrifaði um áðan:

Where did it start?
We used to be friends
Now when I run into you, I pretend I don't see you
I know that you hate me

...

I know I've made mistakes
But I'm asking you give me a break
I really wanna be your friend forever
Friends forever

Það er nú líka smá spurning hvort bakgrunnurinn að lögunum skipti nokkru máli... lagið er þrusugott og skemmtilegt og hér er vídjóið:

Platan er semsagt rosa góð og ég er alveg handviss um það að hún á eftir að vera á velflestum árslitunum hjá stóru tónlistarmiðlunum og líka mörgum af þeim litlu. Þetta er svona ekta Kaliforníu-sólar-hlustaðirosamikiðáBeachBoysogsurferrokk/pop-plata sem er búið að bæta við alveg rooooooosalega mikið af eitulyfjum og vitleysu, það er ekkert verið að finna upp hjólið eða neitt.... en hún er bæði hress og góð!

Svo kemur ný plata í næsta mánuði sem að hún Kristín Gróa ætlar að skrifa um... stay tuned!

Sarpurinn

2009-11-18T13:37:00.006Z

Vegna tæknilegra mistaka gat ég ekki skrifað í Sarpinn í gær... hérmeð verður það leiðrétt.

Tiny Cities - Sun Kil Moon

Það er líklega erfitt að finna tvær hljómsveitir með jafn ólíkan tónlistar stíl og Modest Mouse, með sitt hvítt rusl-óhljóða rokk og hinn mjög svo brenglaða snilling Isaac Brock í fararbroddi og síðan rólega tregafulla Sun Kil Moon, þar sem Mark Kozolek (maður sem gæti örugglega dregið lífsneistann úr Mary Poppins með þyngstu lögunum sínum) er aðall, en...

Árið 2005 kom coverlagaplatan Tiny Cities út, á henni eru einmitt bara lög eftir Modest Mouse í flutningi Sun Kil Moon (Mark Kozelek finnst gaman að covera lög, hann hefur gefið út plötur með AC/DC, Kiss og Simon & Garfunkel coverum, og hann er líka mjög áhugasamur um lög John Denver og hefur gefið nokkur cover eftir hann út og nú var það sem sagt Modest Mouse). Á plötunni birtist algerlega ný sýn á Modest Mouse, lögin eru nánast óþekkjanleg í þessari útfærslu.

Á þessari plötu er það greinilegt að Mark Kozelek er mikil aðdáandi Modest Mouse og þá sérstaklega Isaac Brock og teextagerðinni hans, hann hægir á og teygir lögin einhvern veginn til þannig að hlustandinn þorir varla að anda svo brothætt er útsetningin (Exit does Not Exist). Textanum er hampað og í stað þess að kaldhæðnin í upprunalegu lögunum sé svona áberandi þá með einföldum áherslubreytingum í röddinni þá dregur hann úr henni og heyrir maður bara votta fyrir henni og textarnir verða aftur á móti mun aðgengilegri fyrir vikið (Tuckers Atlas).

Útfærsla Sun Kil Moon er rosalega innileg á allan hátt eins og nokkurs konar aðdáendabréf skrifað af Mark Kozelek til Isaac Brock. Mér finnst mjög erfitt að draga eitthvað eitt lag út sem uppáhalds en myndi líklega benda á Tiny Cities Made of Ashes og Grey Ice Water. Á Tiny Cities er það bara ljúf gítarmelódían og röddin hans Mark Kozelek sem bera lagið uppi og tilfinningin er svo innileg að það er eins að lagið sé ekki spilað af plötu heldur er eins og þeir séu einhversstaðar rétt hjá manni, í sama herbergi að spila á litlum tónleikum bara fyrir fáa útvalda. Grey Ice Water er svo mjög undarlegt að hlusta á (sérstaklega ef maður kannast við upprunalegu útgáfuna)stíllinn er mjög latin, svona eins og það sé hópur af Spánverjum að spila rólega lagið sitt á einhverjum tapas bar.

Mér finnst þessi plata alger snilld og ein allra best coverplata sem hefur verið gerð... alveg sama hvað pitchfork segir!

Plata mánaðarins, þriðji hluti

2009-11-16T21:42:00.004Z

Þriðja lagið af plötu mánaðarins heitir "God Damned". Það er eins og öll hin lögin á plötunni svona frekar afslappað og catchy. Það er svona acoustic bongó fílíngur í því þannig að maður sér sjálfan sig sitjandi í kringum varðeld með hóp af fólki og nokkra gítara og allir að syngja... svona soldið eins og í einhverjum kjánalegum unglingaþætti í bandaríkjunum.

Obsession is my favorite drug
I know I just can't get enough
Cause I want ya
And I'll be goddamned if I give up at the start

Textinn hljómar í fyrstu líka soldið eins og hann sé í einhverju bandarískuunglingadrama en samt er lagið laust við alla tilgerð og klisjur. Það fjallaar um það hvernig einhver er tilbúinn að berjast fyrir þeim sem hann elskar, amk þrjóskast við að láta viðkomandi taka eftir sér...

So go ahead and play hard to get
Cause I just get a kick out of it
And I want ya
And I'll be goddamned if I give up at the start

Þetta lag er ekta kaliforníu sól og tilfinningin sem maður fær þegar maður hlustar á það er hlý og notaleg og sérstakleg ef vídjóið fylgir með.

Lag: God Damned

Topp 5 jarðarfararlög - Kristín Gróa

2009-11-13T17:15:00.000Z

Ég hef aldrei leitt hugann að því hvaða lög ég myndi vilja láta spila í jarðarförinni minni svo hér koma mín frekar fyrirsjáanlegu jarðarfararlög.

5. Eric Clapton - Tears In Heaven

Clapton söng um dauða sonar síns en þetta á held ég alltaf við.

4. Sigur Rós - Dánarfregnir og jarðarfarir

Þetta lag er eiginlega ultimate dauðalagið í mínum huga og Sigur Rós flytja það á dramatískan hátt.

3. Eels - It's A Motherfucker

It's a motherfucker being here without you. Nákvæmlega.

2. George Harrison - All Things Must Pass

Lífið líka.

1. Vilhjálmur Vilhjálmsson - Söknuður

Mér finnst ég varla heill né hálfur maður og heldur ósjálfbjarga því er verr. Segir þetta ekki allt sem segja þarf?

Topp 5 jarðafararlög - Theodór

2009-11-13T11:27:00.004Z

Ef ég fengi að ráða hvaða lög yrðu spiluð í minni jarðaför þá kæmu eftirfarandi fimm lög sterklega til greina. Jarðaför er vissulega sorglegur hlutur, en ég myndi gjarnan vilja að það væri smá dass af húmor í minni jarðaför.

5. You'll Never Walk Alone - Gerry & The Pacemakers
Þetta er vissulega fallegt lag en það yrði spilað í minni jarðaför eingöngu til að stríða þeim vinum mínum sem halda ekki með Liverpool. Og draumurinn er náttúrulega sá að lagið verði í karíókí útgáfu og allir yrðu að syngja með. Það væri góður lokahrekkur.

4. No One But You - Queen
Ekki það að ég sé að plana það að deyja ungur, en þetta lag er fallegt og gott svona til að drepa niður stemminguna sem myndaðist við að spila You'll Never Walk Alone.

3. Death Is Not The End - Bob Dylan
Jæja nú er um að gera að hressa mannskapinn aðeins við, því dauðinn er alls ekki endirinn, eða hvað?

2. On The Evening Train - Johnny Cash
Þetta er um það bil sorglegasta lag sem ég hef heyrt. Ef ég væri ekki þetta ótrúlega karlmenni sem ég er, þá mundi ég brotna saman og gráta í hvert sinn sem ég heyri það.

1. Way Down In The Hole - Tom Waits
Og smá húmor í endann, þetta myndi til dæmis sóma sér vel á meðan það væri verið að bera kistuna út úr kirkjunni eða bara á meðan það væri verið að láta hana síga í gröfina.

Og að lokum þá væri ég alveg til í að mín jarðaför væri eitthvað í líkingu við jarðaför Graham Chapman.

Avi Buffalo

2009-11-11T17:29:00.000Z

Hæ. Mig langar bara að benda ykkur á lagið What's In It For? með hljómsveitinni Avi Buffalo. Það er krúttulegt og skemmtilegt og inniheldur línuna "You are tiny and your lips are like little pieces of bacon". Já og smáskífan kemur út hjá Sup Pop 8. des en plata í fullri lengd næsta vor. That's all.

Avi Buffalo - What's In It For?

Sarpurinn

2009-11-10T23:55:00.000Z

Í Sarpi vikunnar ætla ég að fjalla um hina frábæru plötu Being There með hljómsveitinni Wilco. Ég gæti í raun tekið fyrir margar Wilco plötur hérna en einhvernveginn finnst mér rökrétt að byrja á þessari breakthrough plötu sveitarinnar. Hún kom út árið 1996 og inniheldur hvorki meira né minna en 19 lög enda tvöföld plata.

Hér eru Wilco rétt aðeins farnir að stefna í þá tilraunakenndu átt sem náði hápunkti á Yankee Hotel Foxtrot (Hotel Arizona) og A Ghost Is Born en þó eru hér í heildina mun hefðbundnari lagasmíðar (Say You Miss Me) og inn á milli má enn heyra kántrítónana sem Jeff Tweedy flutti með sér frá sveitinni Uncle Tupelo (Someday Soon).

Jay Bennett er hér nýgenginn til liðs við Wilco og setur sitt mark á plötuna. Hann átti síðan eftir að vera rekinn þegar upptökunum á Yankee Hotel Foxtrot var lokið eftir ágreining við Tweedy. Það er skemmtileg tilviljun að Being There byrjar einmitt á laginu Misunderstood þar sem Tweedy vísar í upplausn Uncle Tupelo en hann og Jay Farrar skildu vægast sagt illa þegar sú sveit hætti.

Take the guitar player for a ride
Cause he ain't never been satisfied
He thinks he owes some kind of debt
Be years before he gets over it

Eins og ég minntist á telur platan 19 lög og þar af birtist eitt hressasta breakup lag sem ég man eftir tvisvar í sitthvorri útsetningunni, fyrst sem Outtasite (Outta Mind) og svo sem Outta Mind (Outta Sight). Textarnir eru almennt frekar mikill downer enda Tweedy að ganga í gegnum nokkra erfiðleika í einkalífinu á þessum tíma auk þess að vera að sætta sig við að vera orðinn fullorðinn og allar skyldurnar sem því fylgir. Þrátt fyrir bömmerinn sem er almennt í gangi hérna þá er þetta ein af fáum tvöföldu plötum sem ég hlusta á í einum rykk. Hún er líka áhugaverður kafli í sögu þessarar stórmerkilegu hljómsveitar sem hefur gengið í gegnum miklar mannabreytingar og stílbreytingar á 15 ára starfstímabili sínu.

Plata mánaðarins: Girls - Album

2009-11-09T09:05:00.006Z

Fyrst ég byrjaði á því að pósta fyrsta singlinum af plötunni þá finnst mér vera við hæfi að halda áfram á þeirri braut og koma með aðra smáskífuna núna, en það er lagið Lust For Life (ekki Iggy Pop coverið... alls ekki).

Eins og alltaf hjá Girls er laglínan sæmilega einföld, grípandi og svona.... sækadelik, á meðan textarnir eru einskonar hippaleg sólarhylling.... eða eitthvað.... lögin eru flest um sólina og eiturlyf og hvernig er best að taka því rólega. Þetta lag byrjar reyndar á erfiðari nótunum, smá naflaskoðun hjá Cristopher Owens (söngvarinn):

i wish i had a father and maybe then i woulda turned out right
but now im just crazy im totally mad
yeah im just crazy im fucked in the head

Hann klifar svo á orðunum:

but now im just crazy im totally mad
yeah im just crazy im fucked in the head

Það er einmitt þetta sem ég meinti þegar ég sagði að það væri stutt í drungan, en það er samt alltaf stutt í strandarpartíið og sólina:

oh i wish i had a sun tan
i wish i had a pizza and a bottle of wine
i wish i had a beach house
then we could make a big fire every night

eins er viðlagið á jákvæðu nótunum, hann sér vonarglætu í þessu öllu saman.

and maybe if i really tried with all of my heart
then i could make a brand new start in love with you

Þetta lag alveg iðar af hressleika og skemmtun, þetta er svona sumarlag sem er ekki hægt annað að fá á heilann. Það er kanski ekki jafn "gott" og Hellhole Ratrace en shit hvað það er skemmtilegt!

Lag: Lust For Life

oooog svo smá um videoin.

Það komu út tvö mismunandi vídjó með þessu lagi. annars vegar þetta:

Sem er tekið á super 8 vél sem gefur þessu öllu svona skemmtilega stemningu, síðan var það hitt videoið...(ath allsbert fólk þannig að það er ekki viðhæfi allstaðar!)

Linkur hér.

sagan bak við það er þannig að útgáfu fyrirtækið þeirra vildi fá svona voða fína og hressa útgáfu (fyrra videoið) en Girls strákunum fannst það ótrúlega fyndið að gera eina útgáfu sem væri meira í takti við hljómsveitina. Þeir fengu nokkra vini sína til að mæma með laginu á meðan að þau væru allsber og að gera eitthvað fyndið. Sagan segir að það sé til þriðja útgáfan af laginu sé til, Cristopher Owens segir að það sé hommakláms útgáfan og hann er að reyna að fá að gefa hana út (Rammstein hvað!?)

Topp 5 rerun - Kristín Gróa

2009-11-06T17:23:00.003Z

Rerun pælingin er sú að við fáum séns á að endurtaka gamlan lista eða gera lista sem við misstum af á sínum tíma. Ég er nú þokkalega sátt við listana mína og hef ekki misst af mörgum svo sá listi sem ég valdi er listi sem er líklega aldrei eins hversu oft sem maður gerir hann. Listinn er topp 5 á föstudegi og birtist upphaflega föstudaginn 1. ágúst 2008. Hugsunin á bak við þennan lista var sú að segja frá þeirri tónlist sem var okkur efst í huga þann föstudaginn. Síðast listaði ég upp stök lög en nú ætla ég að lista upp þær 5 plötur sem eiga hug minn allan þessa stundina. Síðasti listi hljóðaði svo:

5. Deer Tick - Art Isn't Real (City Of Sin)
4. Fleetwood Mac - Angel
3. Beck - Gamma Ray
2. Lykke Li - Dance Dance Dance
1. The Felice Brothers - Roll On Arte

Nýi listinn er svona!

5. The Flaming Lips - Embryonic

Ég skal viðurkenna það að ég var búin að missa þann litla áhuga sem ég hafði á The Flaming Lips og var því nákvæmlega ekkert spennt fyrir þessari plötu. Ég hlustaði á sínum tíma talsvert á The Soft Bulletin og Yoshimi Battles The Pink Robots en þær kveiktu samt aldrei almennilega í mér og þegar kom að At War With The Mystics þá nennti ég henni ekki alveg. Það var því frekar af einhverri undarlegri skyldurækni sem ég gaf tvöföldu plötunni (já vei hugsaði ég kaldhæðnislega) Embryonic séns. Góð ákvörðun!

The Flaming Lips - Convinced Of The Hex

4. The Mountain Goats - The Life Of The World To Come

Ég hef aldrei almennilega kveikt á The Mountain Goats en gaurinn er nánast með cult following svo ég hef alltaf haft það á bak við eyrað að gefa honum almennilega séns. Viti menn, ég held að þessi nýja plata sem er uppfull af Biblíutilvísunum og frábærum textum hafi loksins kveikt á perunni minni.

The Mountain Goats - Genesis 30:3

3. Girls - Album

Topp fimm plata mánaðarins er að sjálfsögðu búin að vera í heavy rotation síðustu vikur. Tóndæmi birtist síðastliðinn mánudag og fleiri munu birtast út mánuðinn. Watch this space!

2. El Perro Del Mar - Love Is Not Pop

Eftir hina frekar daufu From The Valley To The Stars sem olli mér nokkrum vonbrigðum gefur Sarah Assbring allt í einu út alveg hreint frábæra plötu. Þetta er breakup plata með upphafi og endi og hún er bara ótrúlega heilsteypt og flott. Mæli með að þið tékkið á þessari.

El Perro Del Mar - Gotta Get Smart

1. Julian Casablancas - Phrazes For The Young

Þessi er gjörsamlega nýdottin í hús og er því last minute addition á listann. Julian Casablancas hefur í heildina fengið alveg ágætis dóma fyrir sólóplötuna sína og ég verð að segja að hún grípur mig gjörsamlega við fyrstu hlustanir. Þetta er öðruvísi en ég bjóst við en á góðan hátt. Þetta er partídansiplata með niðurdrepandi textum... svona það er allt svo mikill bömmer að það eina sem ég get gert er að fá mér einn drykk í viðbót og dansa dansa dansa til að gleyma. Namm.

Julian Casablancas - Out Of The Blue

Jólagjöfin í ár fyrir öll litlu rómantísku tónlistarnördin!

2009-11-04T13:23:00.007Z

Ef Love is a Mixtape: Life and Loss, One Song at a Time var fullkomin gjöf síðustu jól fyrir lovey dovey nostalgíufulla tónlistarnörda þá er Cassette From My Ex: Stories and Soundtracks of Lost Loves klárlega gjöfin í ár! Bókin er sprottin upp úr Cassette From My Ex projectinu sem gengur basically út á að grafa upp mixtapes sem maður fékk frá einhverjum sem maður var pottþétt ógó pógó skotinn í back in the day og skella svo inn bæði lagalistanum og sögunni á bakvið spóluna. Þetta er svona pínu eins og blanda af Love is a Mixtape og Post Secret. Æði æði pæði! ;)

Sarpurinn

2009-11-03T20:51:00.002Z

Sarpurinn í dag er tileinkaður einni af perlum rokksögunnar... að minnsta kosti að mínu mati.

Árið 1997 gaf hljómsveitinn Spiritualized út plötunna Ladies And Gentlemen We Are Floating In Space, þessi plata var sú þriðja sem kom frá hljómsveitinni og skar sig töluvert úr safninu hljómlega (er það orð?) séð. Fyrri plöturna höfðu verið minimalískar og einkendust eiginlega af endurtekningum. En ef ég ætti að lýsa þessari þá myndi ég segja að hún hljómar eins og ef Bon Iver og Thurston Moore myndu gera þynnkuplötu á fullt fullt fuuuullllllt af allskonar læknadópi og Phil Spektor myndi sjá um að mixa! Alveg svakaleg gítaröskur og grútsteikt riff og óhljóð og svo hrikalega brothættar tilfinningar (og þá biturleiki og reiði) og einhverskonar beitt hreinskilni að maður verður eiginlega frekar hræddur fyrst. Þetta er plata sem þarf í flestum tilvikum nokkrar hlustanir. Besta break-up plata sem ég hef heyrt.Sagan bak við hana er að aðallinn í bandinu, Jason Pierce og Kate Radley , sem spilaði á hljómborð hættu saman. Hún stakk hann af og fór og laumugiftist Richard Ashcroft (sem mér hefur alltaf einhvernvegin fundist hann vera penis). Þetta þótt Pierce vera skítt og fór og tók helling af allskonar lyfjum og samdi tónlist um þetta allt. Gaman að benda á og segja frá því að Kate Radley spilaði á plötunni og fór í tónleikaferðalagið líka, ég býst við amk nokkrum vandræðarlegum þögnum í rútunni....

Það er erfitt að benda á einhver stök lög á þessari plötu, það verður eiginlega bara að hlusta á hana, en af því ég þarf að velja eitthvað þá eru það:

Come Together
Ladies And Gentlemen We Are Floating in Space
Cop Shoot Cop
Electricity
I Think I'm in Love

Ég verð líka að minnast á í lokin að öll umgjörðin utan um diskinn (coverið) er geðveikt flott, þetta er látið líta út eins og pillubox með leiðbeiningum um hvernig ætti að "neyta" hans og í upprunalegu útgáfunni kom diskurinn í "pilluspjaldi".

NÝTTNÝTTNÝTT!!!

2009-11-01T22:55:00.004Z

Jájájájá.... allt að gerast bara, af því að við erum búin að vera svo dugleg að skrifa í Sarpinn (sem verður fastur á þriðjudögum hér eftir) ætlum við að byrja með svona smá nýtt á móti honum. Í hverjum mánuði verður valin plata mánaðarins og hún kynnt svona þokkalega fyrir ykkur (vonandi). Þetta verður svona nýtt/nýlegt efni, en við ætlum að leyfa okkur að hafa þessi hugtök soldið teygjanleg þannig að enginn má verða brjálaður ef að platan sem við veljum er ekki alveg glæný! Planið er sem sagt að velja einhverja plötu og koma með smá kynningu í byrjun mánaðar og svo kæmi nýtt lag af plötunni í hverri viku eftir það og kannski einhver smá meiri umfjöllun... ef við nennum.

Það má alveg endilega senda inn tilnefningar um plötur í bæði Sarpinn og Plötu mánaðarins, en ég ætla ekkert að lofa því að við veljum það... eins má alveg ennþá senda inn hugmyndir um nýja lista... en allavega þá er fyrsta plata mánaðarins....

Girls - Album

Mér finnst þessi hljómsveit óþolandi!

Nafnið á bandinu er óþolandi Nafnið á plötunni er fáránlega óþolandi! Hæpið sem fylgir þessari hljómsveit er mest óþolandi, prufiði bara að googla hana, 94 milljón hits, ok ég átta mig alveg á því að það er hellingur þarna sem hefur nákvæmlega ekkert með bandið að gera en common það eru fleirri hit en Bítlarnir og Led Zeppelin til samans (það er satt, prufiði bara), og Pitchfork valdi Girls á lista með 500 bestu lögum áratugarins (sæti 383) áður en platan kom út. En mest af öllu finnst mér óþolandi hvað þrátt fyrir það hvað þetta er eitthvað kjánaleg hljómsveit þá er hún geðveikt góð!!! Þetta er ein af þessum plötum sem eiga eftir að verða allstaðar þegar árslistarnir birtast og á það algerlega skilið.

ó já, platan kemur út hjá True Panther, sem Matador á, og opnunarsíðan (fyrsti glugginn) þeirra er líklega mest óþolandi.

Aðal maðurinn í bandinu heitir Christopher Owens (það er þessi í Suede bolnum)og hann er svona gaur sem á annað hvort eftir að verða svona legendary cult hetja í músik eða brenna upp og enginn á eftir að muna eftir honum eftir 2 ár... ég held þetta fyrsta,þó það sé ekki nema bara útaf sögunni hans. Hann ólst upp í svona klikk amerískum sértrúarsöfnuði, sem heitir Children of God (í alvöru, hann heitir það) og þegar að söfnuðurinn neitaði að leyfa foreldrum hans að fara og sækja sér læknishjálpar fyrir eldri bróðir hans (sem dó) þá stakk pabbi hans af. Þetta varð til þess að þau mamma hans voru næstum útskúfuð úr hópnum og þurftu að búa á götunni (en samt innan samfélagsins) og yfirmenn hópsins þvinguðu mömmuna til að selja sig. Christopher stakk af 16 ára og var útigangsmaður þangað til að milljónamæringur frá Texas fann hann og tók hann undir sinn verndarvæng (án djóks!). Þá hittir Christopher, Chet 'JR' White og þeir verða vinir, taka ótrúlega mikið magn af pillum og öðru dópi og búa til þess plötu... sem heitir þessu svaka frumlega nafni: 'Album'.
En eins og ég sagði þá er platan alveg frábær. Hún angar af sumri og stuði (orðaleikur) alveg langar leiðir og það er ekki hægt að hlusta á hana og fá ekki amk 2 lög brennd inní heilann. Þetta eru einfaldir textar og melódíurnar er svona lo-fi indie pop/rock. Ég þykist heyra áhrif frá Spiritualized (einni af mínum uppáhalds) og Grizzly Bear og Ariel Pink og meira að segja pínu Buddy Holly. En þó að þetta sé svona mikið stuð og partý þá er samt einhver drungi yfir þess öllu (kannski ekki annað hægt?) en samt svona jákvæðnis drungi, eins og "allt var einu sinni alveg ömurlegt og ég er ekki alveg kominn yfir það en það er eitthvað miklu betra að taka við núna"- stemmning!? Einni gallinn við þessa plötu sem ég get bent á er að lögin eru öll rosalega ólík. Þetta er svona eins og ekkert sérstaklega hreinn heitur pottur, það er allskonar drasl í honum sem þú veist kannski ekkert endilega afhverju það er þarna, en hann er samt heitur og notalegur... en einhvern veginn er það samt einn af kostunum við plötuna.

Ég ætla að setja fyrstu smáskífuna af plötunni hérna fyrir neðan. Frábært lag sem er frekar rólegt í byrjun og gírast svo aðeins upp í lokin, og svo samkvæmt planinu kemur annað lag í næstu viku og svo framvegis þangað til í desember þegar að það kemur ný plata.

Girls - Hellhole Ratrace

og líka vídjó.

Georg Atli

Topp 5 skil ekki af hverju þeir eru ekki stærri - Kristín Gróa

2009-10-30T18:05:00.002Z

Það er pínu erfitt að gera þennan lista því satt að segja þá skil ég alveg af hverju sum tónlist sem ég fíla mun aldrei verða vinsæl. Þá er hins vegar spurning um hvernig maður skilgreinir vinsældir því einhver getur verið stórstjarna í augum ákveðins hóps á meðan almenningur hefur aldrei heyrt nafn viðkomandi.

5. Augie March

Ég hef áður grátið það hér hversu óþekktir Augie March eru utan heimalandsins Ástralíu. Þetta er svona vel spiluð, útpæld tónlist með góðum textum en samt ekki boring og sálarlaus... að mínu mati.

Augie March - Addle Brains

4. Frightened Rabbit

Platan Midnight Organ Fight sem kom út í fyrra fór held ég framhjá mörgum... eða var ég ein um að finnast hún frábær? Þetta breakup lag inniheldur hina gullnu setningu "You're the shit and I'm knee-deep in it". Classic.

Frightened Rabbit - Backwards Walk

3. Love

Love fær hér sæti á lista fyrir allar hljómsveitirnar þarna úti sem náðu aldrei megavinsældum á starfstíma sínum en urðu eftirá mikils metnar og áhrifamiklar.

Love - Alone Again Or

2. Richard Hawley

Það er erfitt að skilgreina markhóp fyrir tónlist Richard Hawley. Konur um sjötugt? Þetta er unaðslega falleg tónlist með fallega gerðum textum, sungin af manni með flauelsrödd og hljómar eins og hún komi frá allt öðrum tíma. Ef hann hefði gert tónlist fyrir 50 árum þá hefði hann orðið stórstjarna.

Richard Hawley - Just Like The Rain

1. Coconut Records

Maður hefði nú haldið að Jason Schwartzman fengi meira umtal og athygli fyrir tónlistina sína, sérstaklega þar sem hún er awesome. Btw þá ættu allir að horfa á nýju Bored To Death þættina hans því þeir eru frrrrrrábærir. Takk.

Coconut Records - West Coast

Topp 5 skil ekki afhverju þeir urðu ekki stærri - Georg Atli

2009-10-30T15:19:00.002Z

púff langt nafn á lista. Það koma reglulega út plötur sem að maður fellur algerlega fyrir og finnst alveg það besta síðan smurt brauð. Þá skilur maður bara alls ekki af hverju í ósköpunum það eru ekki allir á sama máli og maður sjálfur!

5. Thomas Dybdahl

Þessi er norskur og hann syngur svo vel að ég skil ekki alveg afhverju hann er ekki stór allstaðar en ekki bara í skandinavíu.

Lag: Don't Loose Yourself

4. The Vines

Tja... ég veit svo sem af hverju þetta band varð ekki rosa vinsælt, söngvarinn er einhverfur (Asberger) og höndlar ekki að túra eða spila live... en þeir eru samt alveg magnaðir, áttu svona smá séns að meika það með plötunni sinni Highly Evolved áttu lög í útvarpsspilun og svona en síðan flippað söngvarinn út og rústaði sviðinu á tónleikum nokkrum sinnum og slást og lét illa en hvenær hefur það staðið í vegi fyrir hljómsveitum?!?!?! Eitt allra best live band sem ég hef séð!

Lag: Get Free

3. Grandaddy

Grandaddy er Amerísk hljómsveit sem hefði öruggleg virkað betur ef hún væri bresk. Hún varð svona næstum en ekki alveg samt...

Lag: El Caminos in the West

2. Big Star

Þetta er ein af þessum hljómsveitum sem allir ættu að þekkja. Gott pop bara, ljúfar og þægilegar melódíur, töffara gítar og röddun og allt að gerast árið 197ogeitthvað þegar allir (í Ameríku) voru að hlusta á America og Lynard Skynard og eitthvað svoleiðis. The Shins minnir mig alltaf rosa mikið á Big Star.

Lag: The Ballad of El Goodo

1. Grant Lee Buffalo/Grant Lee Phillips

Ég get ekki skil ekki hvers vegna það stukku ekki fleirri á þennan. Lílega var Grant Lee Phillips (aðalið í bandinu) bara geðveikt óheppinn að þegar hann var á hápunktinum var eitthvað í gangi sem hét/heitir grunge... þegar band eins og Nirvana er að rokka feitt er eiginlega ekkert rosa mikið pláss fyrir annað. Sorglegt samt
af því bandið hans var rosa gott og sóló plöturnar hans (það var ein að koma út um daginn einhverntíman og allir ættu að tékka á henni... allir) eru alger snilld! Platan Fuzzy er ein af mínum allra mest uppáhalds.

Lag: Fuzzy - Grant Lee Buffalo

Sarpurinn

2009-10-27T17:50:00.003Z

Plata vikunnar kemur frá árinu 2003 og heitir The Meadowlands. Þetta er nýjasta plata hljómsveitarinnar The Wrens sem hafa verið starfandi frá árinu 1989 en hafa þó aðeins gefið út þrjár plötur og hafa verið sex ár (and counting) að vinna að nýrri plötu.

The Wrens koma frá New Jersey og hafa haft sama lineup frá upphafi. Á undan The Meadowlands gáfu þeir út plöturnar Silver (1994) og Secaucus (1996) hjá plötuútgáfunni Grass Records. Skömmu eftir útgáfu seinni plötunnar vildi svo illa til að plötuútgáfan skipti um eigenda sem vildi að þeir gerðu útvarpsvænni og seljanlegri tónlist. Þeir neituðu að skrifa undir nýjan og breyttan samning og var fyrir vikið droppað af plötufyrirtækinu (þetta hljómar bara eins og plott í nokkrum kvikmyndum sem ég hef séð).

Án plötusamnings héldu þeir áfram að dútla við að gera tónlist en þurftu að borga reikningana með föstum störfum svo þetta gekk allt saman mjög hægt. Þegar The Meadowlands kom loksins út eftir langa bið þá brá aðdáendum sveitarinnar heldur betur enda hafði hljómurinn breyst allverulega. Þetta var ekki sama sveitin og gaf út plötuna Secaucus sem var full af poppi og sumari og húkkum. Þetta voru vonsviknir, þreyttir menn á fertugsaldri sem voru búnir að gefast upp á því að geta lifað á tónlistinni.

13 grand a year in the meadowlands
Bored and rural-poor, lord, at 35, right?
I'm the best 17 year old ever
(Everyone Chooses Sides)

Málið var hins vegar að þeim tókst að búa til alveg hreint magnaða plötu sem þarfnast reyndar nokkrar hlustunar til að maður grípi hana. Að hlusta á þessa plötu er hálfgerður downer en samt getur maður stundum ekki annað en dillað sér. Ég dansa með kökk í hálsinum við This Boy Is Exhausted og fæ stóran hnút í magann þegar ég hlusta á She Sends Kisses (sem ég mæli eindregið með). Ég bíð spennt eftir næstu plötu, hvenær svo sem þeir drattast til að klára hana.

Topp 5 product placement - Georg Atli Uppfært

2009-10-23T14:13:00.006Z

Jájá.... við vorum öll frekar upptekin eða gleymin eða bara eitthvað allt annað en amk setti engin listann sinn hérna inn sorrý fyrir það, ég var búinn með minn og hérna kemur hann...

Það að koma einhverjum vörum inní sjónvarpsefni eða bíómyndir er vel þekkt, hver hefur ekki tekið eftir fallega uppstilltri kókflösku sem á einhvern undarlegan hátt virðist lýsa í annars myrkvuðu herbergi þegar myndavélin færist yfir einhver senu... þetta er líka mjög vinsælt í tónlistinni. Elsta dæmið um þetta er frá 1908 og í dag hafa t.d. hip-hop listamenn hafa nánast fullkomnað þetta nú til dags og núna heyrist varla rapplag án þess að það komi fram einhver vísun í eitthvað þekkt vörumerki hvort sem það er vegna þess að listamaðurinn fékk borgað fyrir það eða þessu bara var skellt inn af því það var kúl. Aftur á móti fer minna fyrir þessu í öðrum tegundum tónlistar, þetta er samt nokkuð algengt...(Uppfært! Henti inn lögunum sem ég átti)

5. Kodachrome - Paul Simon

Paul Simon ákvað það eftir á að nota nafnið á filmunni frá Kodak. Þetta er frekar dæmigert fyrir allt-annað-en-rapp-tónlistarheiminn, einhver vara sett inn í textan bara af því það passaði svo vel í lagið og síðan notar fyrirtækið lagið til að selja vöruna sína

4. Tiny Cities Made of Ashes - Modest Mouse

So we're drinkin' drinkin' drinkin' drinkin' coca-coca-cola
I can feel it rollin' right on down

Hér notar Isaac Brock nafn eins vinsælasta drykkjar í heimi í lagið sitt en ég hef samt aldrei heyrt þennann lagabút í neinni Kókauglýsingu... spurning hvort að það sé vegna þess að Kók vilji ekki tengja sig við hvítt rusl?

3. Temecula Sunrise - Dirty Projectors

Temperature rising
I can feel it all the way down
And what hits the spot, yeah, like Gatorade?
You and me baby, hittin' the spot all night

Hin ofur heitu Dirty Projectors nota Gatorade... spurning hvort við eigum eftir að heyra þetta í einhverri auglýsingu í framtíðinni þegar allir eru búnir að átta sig á því hversu góð þessi hljómsveit er.

2. This Note's for You - Neil Young

Soldið annars eðlis en öll hin lögin á listanum, Neil Young er ekki ánægður með það þegar listamenn selja lögin sín

This Notes For You (Video) - Neil Young and The Bluetones

1. Turn Up the Radio - Autograph

Þetta lag og þessi hljómsveit er svo soldið sér kafli. Hljómsveitin er stofnuð 1983 og þeirra fyrsta plata heitir Please Sign In og stóra hittið þeirra heitir Turn Up The Radio. Þeir sömdu við penna framleiðanda um það að pennafyrirtækið myndi kosta hluta af plötunni og þessu myndbandi:

Bandið var svo hluti af auglýsinga herferðinni.