Sarpurinn

Leave it all and like a man
Come back to nothing special
Such as waiting rooms and ticket lines
Silver bullet suicides
And messianic ocean tides
And racial roller-coaster rides
And other forms of boredom advertised as poetry

Einhverra hluta vegna var ég alltaf alveg viss um að mér þætti Leonard Cohen alveg óheyrilega leiðinlegur. Ég meina maðurinn syngur ekki einu sinni heldur svona hálf muldrar og þetta er allt voðalega deadpan eitthvað, er það ekki? Í fleiri fleiri ár var þetta mín skoðun án þess að ég hefði nokkuð til að bakka hana upp. Ég hafði í raun aldrei hlustað á Cohen heldur bara heyrt í honum alveg óvart á förnum vegi svona öðru hvoru og þegar ég heyrði minnst á hann datt mér alltaf í hug lagið First We Take Manhattan sem mér þótti svo skelfilega hallærislegt (í seinni tíð hefur auðvitað komið í ljós að það lag er algjör snilld en það er annað mál).

Það var ekki fyrr en fyrir sirka fjórum árum síðan þegar ég heyrði Reginu Spektor covera lagið hans Chelsea Hotel #2 sem það kviknaði á einhverju í höfðinu á mér. Ég hlustaði á það alveg hreint endalaust og útvegaði mér að lokum orginalinn. Viti menn, eins og vanalega þá var orginallinn ennþá betri og þá hugsaði ég með mér að kannski væri þessi andúð mín á Cohen algjörlega gripin úr lausu lofti. Stuttu síðar kíkti ég af rælni á geisladiskamarkað í Perlunni og þar blasti við mér platan New Skin For The Old Ceremony sem inniheldur þetta mikla uppáhaldslag og prísinn aðeins 999 krónur. Fullkomið!

You're faithful to the better man
I'm afraid that he left
So let me judge your love affair
In this very room where I have sentenced mine to death
I'll even wear these old laurel leaves
That he's shaken from his head

Eins og ég hafði verið innilega óspennt fyrir Cohen þá elskaði ég þessa plötu frá fyrstu hlustun. Textarnir hans Cohen eru algjörlega magnaðir að vanda og það má segja að þarna sé hann algjörlega í essinu sínu enda ferskur og beittur árið 1974 og aðeins á fjórðu plötunni sinni. Hið fyrrnefnda Chelsea Hotel #2 þar sem Cohen lýsir stuttu ástarsambandi sínu við Janis Joplin á opinskáan hátt er klárlega hápunktur plötunnar en hún er satt að segja mjög jafngóð og erfitt að hylla einu lagi framyfir annað. Best er þó að hún náði að opna eyru mín fyrir Cohen og það þykir mér vænst um.

Chelsea Hotel #2
There Is A War
Who By Fire

Ábreiðutími

Í tilefni vorsins langar mig að deila tveimur æðislegum coverum með ykkur. Þau eru æðiæðiæði.

Yes many loved before us
I know that we are not new
In city and in forest
They smiled like me and you

Fyrst eru það The Lemonheads og Liv Tyler að flytja Leonard Cohen lagið Hey, That's No Way To Say Goodbye. Yndislegt.

The Lemonheads feat. Liv Tyler - Hey, That's No Way To Say Goodbye

I would change for you
But babe that doesn't mean I'm gonna be a better man

Seinna coverið er ekki síðra en það eru The National og St. Vincent að flytja Crooked Fingers lagið Sleep All Summer. Yndislegt.

The National & St. Vincent - Sleep All Summer

Topp 5 lagatitlar - Kristín Gróa

5. Silver Jews - How Can I Love You If You Won't Lie Down

How indeed?


4. Queens Of The Stone Age - You Think I Ain't Worth A Dollar, But I Feel Like A Millionaire

Það er svo mikið fokkjú í þessum titli að það er geggjað, sérstaklega þegar maður matchar hann við sjálft lagið sem er KILLER. Mig langar í alvörunni til að slamma og öskra þegar ég hlusta á það. Ég! Daman sjálf! Hafiði vitað það betra?


3. Leonard Cohen - Don't Go Home With Your Hard-On

Góð ráð fyrir strákana frá Cohen.


2. Sigur Rós - Inní mér syngur vitleysingur

Ef maður er ekki með syngjandi vitleysing inní sér þá er eitthvað að.


1. Martha Wainwright - Bloody Mother Fucking Asshole

Helvítis djöfulsins andskotans hálfviti myndi þetta kannski útleggjast á íslensku. Stundum þarf bara að kalla hlutina (og mennina) sínum réttu nöfnum.

Leonard Cohen

Ég er alltaf að verða meira og meira heilluð af tónlist Leonard Cohen en það hefur satt að segja þurft dálitla þolinmæði til því ég gríp þetta ekkert allt við fyrstu hlustun. Ég er núna búin að kaupa fjórar plötur með honum þó það séu reyndar ekki þær fjórar fyrstu sem fólk myndi kannski venjulega kaupa (á t.d. hvorki Songs Of Love And Hate né I'm Your Man). Platan sem ég er að melta þessa dagana er Death Of A Ladies Man sem hafa alltaf verið skiptar skoðanir um.

Það sem einkennir plötuna fyrst og fremst er að hún er pródúseruð af Phil Spector sem gefur henni óneitanlega sérstakan hljóm. Ég skil alveg að á eftir hinni frábæru og lágstemmdu New Skin For The Old Ceremony hafi hljóðveggurinn hans Spectors með tilheyrandi lúðrum, strengjum og bakröddum hljómað frekar furðulega með tónlist Cohen. Sagan segir að Cohen hafi aldrei verið ánægður með þessa plötu en mér finnst hún venjast ágætlega. Lögin eru mörg hver mjög góð og textarnir auðvitað líka (þetta er jú Cohen) þó þeir séu oft nokkuð grófir. Pródúseringin er kannski það sem stendur mest í mér en með hverri hlustun stingur hún minna í eyrun og lögin standa meira upp úr.

Leonard Cohen - Memories
Leoanrd Cohen - Don't Go Home With Your Hard-On (Bob Dylan og Allen Ginsberg syngja bakraddir!)

Topp 5 stríðslög - Kristín Gróa

Þjófstart! Ég flýg til Seattle á eftir svo ég set listann minn inn degi of snemma. Ég er ekki frá því að þetta sé skrítnasti listi sem ég hef sett saman en bear with me.


5. The Supremes - Stoned Love

Einu sinni hélt ég bara að Diana Ross hefði verið stónd og ástfangin en ef maður gengur svo langt að hlusta á textann kemur í ljós að hún er að syngja um ást og frið og að allir eigi að hætta að vera í stríði! Hvern hefði grunað það?


4. Cake - War Pigs

Þetta lag er auðvitað alveg svakalegt en ég á bara svo erfitt með Black Sabbath að ég get frekar hlustað á þetta cover. Jájá ég geri mér grein fyrir að orginallinn er örugglega fáránlega miklu betri en leyfið mér bara að vera kjáni í friði.


3. Joan Baez - Where Have All The Flowers Gone

Það gerist varla hippalegra og huggulegra en Joan Baez að covera Pete Seeger. Friður og ást fyrir alla!


2. Leonard Cohen - There Is A War

Þetta lag er að mínu mati einn af hápunktunum á hinni frábæru New Skin For The Old Ceremony.


1. The Doors - The End

Ég tengi þetta lag bara svo sterkt við Apocalypse Now enda er þetta að mínu mati svakalegasta upphafslag kvikmyndar ever. Þeir voru víst ekkert að syngja um stríð upphaflega en tengingin var svo sterk á milli myndar og tónlistar að ég held að flestir hugsi til Víetnam stríðsins þegar þeir heyra þetta lag.

Topp 5 kvenmannsnafnalög - Kristín Gróa

Að vera veðurteppt í Færeyjum seinkar listanum en ég komst heim á endanum svo hér kemur hann! Það eru svo mörg lög sem innihalda kvenmannsnöfn í titlinum að ég varð alveg ringluð á að hugsa um þennan lista. Til að gera þetta aðeins bærilegra ákvað ég að takmarka mig við lög sem heita bara nafninu... svo Roxanne kom til greina en Sheila Take A Bow ekki.

5. Mark Ronson feat. Amy Winehouse - Valerie

Það er víst einhver acoustic útgáfa af þessu sem hefur verið í spilun í útvarpi en þar sem ég er svo út úr lúppunni hef ég ekki heyrt hana. Mér finnst þessi útgáfa hins vegar alveg killer enda eru hér bæði fiðlur, lúðrar, handaklapp og þessi svakalega söngrödd.

4. The Kinks - Lola

Þetta lag fær fjórða sætið til heiðurs henni Lólu minni sem hefur reynst stoð mín og stytta síðustu mánuði. Hún er alltaf í góðu skapi, er alltaf þakklát þegar ég sinni henni og er aldrei með neitt vesen. Lóla, þú ert besti gullfiskur sem stúlka gæti óskað sér.

3. FM Belfast - Synthia

Alltaf þegar ég heyri þetta lag fæ ég óstjórnlega löngun til að vera stödd á hip bar með glas í hendi að dansa eins og enginn sé morgundagurinn. Hei en það er að koma helgi svo það er aldrei að vita...

2. Them - Gloria

Þetta lag náði toppsætinu á "topp 5 lög sungin af rauðhærðum" listanum mínum fyrir nokkru síðan en ég stenst bara ekki freistinguna að setja það á þennan lista líka. Hvernig er hægt að syngja af svona mikilli ákefð?

1. Leonard Cohen - Suzanne

Ég hef svo sem ekki mikið um þetta lag að segja nema ég fæ alltaf gæsahúð þegar ég heyri það og það nægir til að fá toppsætið.