Topp 5 plötur ársins... nr 1 - Georg Atli

Númer 1... The Antlers með plötuna Hospice

Platan Hospice kom út í ágúst og þegar ég heyrði hana fyrst þá var ég alveg viss um að ég ætti ekki eftir að heyra neitt betra en þetta í ár. Þessi hljómsveit og þessi plata gripu mig alveg strax frá fyrstu tónunum í fyrsta laginu (sem var eiginlega annað lagið þar sem fyrsta lagið er svona intro). Eftir eina hlustun fékk ég alveg sömu tilfinninguna og maður fær stundum þegar eitthvað maður heyrir eitthvað í alveg fyrsta skipti og það er alveg stórkostlegt (eins og fyrst maður heyrði í t.d. Ok Computer með Radiohead), ég held að ég hafi verið með gæsahúð í tvo daga á eftir.

The Antlers var fyrst sólóverkefni manns sem heitir Peter Silberman en varð svo að alvöru hljómsveit rétt áður en átti að taka þessa plötu upp. Sagan á bak við plötuna er sú að Silberman fylgdist með barni úr fjölskyldunni deyja úr krabbameini og lokaði sig af í tæp tvö ár án þess að tala við neinn og samdi bara þessa plötu.

Hospice er Concept plata og öll lögin fjalla um unga stelpu sem deyr úr krabbameini en sagan segir frá þessari stelpu alveg frá því hún er greind og þangað til hún deyr og svo eru eftirmæli (epilogue). En öll lögin eru sungin útfrá þremur mismunandi sjónarhornum, frá stelpunni, frá hjúkrunnarfræðingnum sem hugsar um hana og svo virðist vera sagt frá sjónarhorni kærasta.

Mér finnst þessi plata alveg einstök, hún er drungaleg og þung og erfið hlustunnar og sorgleg (það er soldið eins og að hafa verið kýldur í magann þegar hún klárast) en hún er líka einhvern veginn alveg rosalega falleg. Hún rís og fellur á dramatískan hátt og Silberman syngur stundum hátt og lagið verðu drynjandi kröftugt en í næsta lagi (eða bara næsta versi) rétt hvíslar hann í brotinni falsettu þannig að maður fær á tilfinningunni að maður standi við sjúkrarúm og verði að hvísla til að vekja einhvern. Það er einhvern veginn alltaf eins og þeir sem lögin fjalla um séu staddir bara rétt hjá manni.

Örugglega fallegasta plata sem ég hef heyrt en samt falleg á undarlegan og skrítinn hátt. Af því að þetta er Concept plata þá er það kannski ekki rétt að draga eitthvað eitt lag út því þá missir það allt samhengið við plötunna en mér finnst samt lagið Bear standa upp úr alveg frábærri plötu. En ég get samt eiginlega ekki mælt með henni af því það er bara svo erfitt að hlusta á hana!

Lög:

Bear

Kettering

Shiva

Two

Epilogue

Myndbönd:

The Antlers - Shiva - A Take Away Show from La Blogotheque on Vimeo.

The Antlers - Two / Epilogue - A Take Away Show from La Blogotheque on Vimeo.

Topp 5 plötur ársins, númer EITT - Kristín Gróa

1. El Perro Del Mar - Love Is Not Pop

Þessi plata fékk aldrei neina sérstaka athygli eða umtal en hún greip mig og á einhvern hátt skipti mig máli. Svona eins og For Emma, Forever Ago skipti mig máli. Þetta er breakup plata með upphafi og endi en það óvenjulega er að hún er frá sjónarhóli þess sem vildi enda sambandið, ekki þess sem situr sár eftir. Þetta er frábær, hnitmiðuð concept plata sem maður fær ekki tækifæri á að fá leið á þar sem hún rétt skríður yfir hálftímann.

Fyrsta lagið, Gotta Get Smart, fjallar um fyrsta skrefið... að segja upphátt að þetta sé búið. I've got something to tell you... Don't wanna make you sad syngur Sarah Assbring með kökk í hálsinum og heldur áfram I gotta get smart and I'm done thinking it over. Þannig hefst það og næsta skref er í laginu Change Of heart þar sem hún efast og biður um hann aftur en hann hlustar ekki. Svona heldur þetta áfram þar til hún lýkur þessu á A Better Love þar sem hún virðist vera búin að sætta sig við að þetta var það besta og það réttasta í stöðunni...Honey, you deserve better than me... You deserve a better love than me. Ótrúlega hreinskilin plata.

El Perro Del Mar - Heavenly Arms

Topp 5 plötur ársins... nr 2 - Georg Atli

Númer 2... Bill Callahan með plötuna Sometimes I Wish I Were an Eagle


Bill Callahan er einn af þessum tónlistar mönnum sem virðast ekki geta gefið út lélegar plötur, hann er búinn að vera að gefa út plötur síðan 1992 (þá undir nafninu Smog) og ekki ein einasta plata hefur verið léleg (sumar þeirra eru aðeins minna góðar en samt góðar). Núna er hann farinn að kalla sig sínu rétta nafni og hljómurinn hans er ekki alveg eins og hinn “klassíski” Smog hljómur en eru t´nlistarlega séð líklega rökrætt framhald af meistaraverkinu Supper og A River Ain’t to Much to Love sem voru síðustu tvær plötur Smog. Þessi plata er einhvern veginn bara Supper nr.2 (sem er ansi gott) en samt bara aðeins öðruvísi (ef þið fílið Smog þá fattiði kannski hvað ég er að reyna að segja). Fyrsta lagið á plötunni heitir Jim Cain og mér finnst einvern veginn eins og hann sé að reyna að útskýra (og kannski afsaka) af hverju hann skipti um nafn, og drap Smog, fyrir aðdáendum.
Tónlistinni hans var einusinni líst sem “a one man acoustic Joy Division” í einhverri grein sem ég las. Mér fannst þetta svo góð lýsing að hún límdist við hausinn á mér og ég er bara að hugsa um að reyna að láta hana útskýra allt. Reyndar eru síðustu plöturnar kannski aðeins of tækni tengdar til að teljast acoustic en samt...

Lög:

My Friend
Roccoco Zephyr
Jim Cain

Myndbönd:

Topp 5 plötur ársins, númer TVÖ - Kristín Gróa

2. Japandroids - Post Nothing

Ég var nákvæmlega EKKERT hrifin af þessari plötu fyrst þegar ég heyrði hana og skildi satt að segja ekkert hvað væri í gangi með buzzið í kringum hana. Athugið þó að þetta var í fyrsta skipti sem ég heyrði hana en strax í annað skipti fór ég að humma yfir henni og núna er ég bara gjörsamlega ástfangin af henni.

She wears white six days a week
If you're lucky
On the seventh day
She'll wear nothing
After her I quit girls

Einhverstaðar sá ég Japandroids flokkaða undir noise-pop og það þykir mér mjög góð lýsing á þeim. Þetta er smá surg og læti en umfram allt popp um ástina eins og aðeins ungir strákar gætu lýst henni. Þetta fellur dálítið í sama flokk og frábæra Smith Westerns platan sem komst á runner-up listann minn (nema þeir eru enn yngri og ehhmm... graðari). Sumum finnst þetta kannski ekki djúpt en þetta er bara svo hreinskilið og straight to the point. Ef maður er að fullorðnast þá sökkar það frekar mikið að þurfa allt í einu að hugsa um framtíðina og "ástandið" þegar maður vill bara halda áfram að hugsa um að vera skotinn í einhverjum og að vera í stuði og hafa ekki áhyggjur af neinu.

We used to dream
Now we worry about dying
I don't wanna worry about dying
I just wanna worry about those sunshine girsl

Þetta er náttúrulega snilld, er það ekki?

Japandroids - Young Hearts Spark Fire

Topp 5 plötur ársins, númer ÞRJÚ - Kristín Gróa

3. Phoenix - Wolfgang Amadeus Mozart

Þetta er einfaldlega mest accessible plata ársins, plata sem ég held að fáir geti hlustað á án þess að hrífast á einhvern hátt af henni. Hún er poppuð, húkkuð, hress en samt aldrei einföld. Alveg hreint ótrúlega vel heppnaður gripur.

Phoenix - Armistice

Topp 5 plötur ársins, númer FJÖGUR - Kristín Gróa

4. St. Vincent - Actor

Aldrei hefði mér dottið í hug að þessi plata myndi ná á árslistann minn. Ég nennti eiginlega aldrei að hlusta á fyrri plötuna hennar, Marry Me, og ég er alveg agaleg þegar kemur að því að vera óspennt fyrir sólótónlistarkonum. Það er skandall og ég skammast mín fyrir það en ég virðist ekki geta losað mig við þessa fordóma. Það er því skemmtileg tilviljun að á topp 5 listanum mínum eru tvær plötur með sólótónlistarkonum. Hver skyldi hin vera? Damm damm damm DAMMMMMM. Stay tuned.

St. Vincent - The Strangers

Topp 5 plötur ársins...nr. 4 - Georg Atli

Númer 4... Dirty Projectors með Plötuna Bitte Orca


Bitte Orca er í fjórða sæti hjá mér, þetta er fimmta platan frá Dirty Projectors og sú lang besta. Lögin á plötunni eru meira popp en á fyrri plötum en það bitnar samt ekkert á gæðum tónlistarinnar, eins og gerist stundum hjá hljómsveitum sem reyna að verða hlustendavænni en áður. Aðalsprautan Dave Longstreth syngur meða svakalega mjúkri og tærri rödd en hefur greinilega gaman af því að semja laglínur sem eru hektískar og oft ruglingslegar, hann veður oft úr einu í annað. Lögin rísa og falla bara alveg eins og honum dettur í hug og fylgja ekkert endileg neinum hefðbundnum formúlum.

Skemmtilegur bónus fróðleikur: Ezra Koenig söngvari Vampire Weekend spilaði á saxófón á einum evróputúrnum hjá Dirty Projectors.

Lag:
Two Doves

og líka nýji singullinn þeirra:
Ascending Melody


Myndbönd:


Og svo eitt frá því þau unnu með Björk.

Topp 5 plötur ársins... nr. 5 - Georg Atli

Númer 5... XX með The XX

Ég set hljómsveitina The XX í fimmta sæti míns lista, þau gáfu út sína fyrstu plötu í júlí í ár og hún var rosalega góð. Öll lögin á plötunni eru krúttleg lög um ástina og það að vera í ástarsambandi. Þessi plata er bræðingur af allskonar mismunandi tónlistarstílum, þetta er eiginlega einhverskonar hipphopppopprokk.... eins undarlega og það hljómar. En maður heyrir samt alveg að þegar þau hafa hlustað mikið á bönd eind og Pixies og Hot Chip þegar þau voru yngri (eða eitthvað, þau eru víst bara tvítug) og blanda þessu svona rosalega vel saman. Það er líka merkilegt hvað þau eru með þéttan og góðan hljóm, þau hljóma eins og þau hafi spilað saman í rosa langann tíma og kunna vel við það, hafa greinilega fundið þá tónlist sem þau vilja spila.

Lag:

Crystalized

Svo eitt live:

Topp 5 plötur ársins, númer FIMM - Kristín Gróa

Ég verð að viðurkenna að það voru ekki jafnmargar plötur sem heltóku mig eins og árið 2008 enda var erfitt að fylgja því eftir. Síðasti árslisti hjá mér hljóðaði svona:

5. Wolf Parade - At Mount Zoomer
4. The Dodos - Visiter
3. Vampire Weekend - Vampire Weekend
2. Fleet Foxes - Fleet Foxes
1. TV On The Radio - Dear Science

Í þetta skipti ætlum við að telja plötur árins niður dag frá degi svo í dag birtast aðeins runners up og fimmta sætið.

Runners up:

Smith Westerns - Smith Westerns
Dirty Projectors - Bitte Orca
The Mountain Goats - The Life Of The World To Come
The Pains Of Being Pure At Heart - The Pains Of Being Pure At Heart
The XX - XX
Yo La Tengo - Popular Songs
Fever Ray - Fever Ray
The Thermals - Now We Can See
Grizzly Bear - Veckatimest
Animal Collective - Merriweather Post Pavillion

Fimmta besta plata ársins að mínu mati er svo:


5. Yeah Yeah Yeahs - It's Blitz!

Áður en ég tala nokkuð meira um plötuna sjálfa þá verð ég að segja að þetta er hands down uppáhalds plötucoverið mitt þetta árið, ef ekki þennan áratuginn. Rosalega flott og einföld hugmynd sem grípur augað. Mér fannst þessi plata aldrei fá sérstaklega mikla umfjöllun og í síðasta toppfimm hittingi vorum við öll sammála um að hún væri gróflega vanmetin og að hún myndi örugglega ekki skora hátt á árslistunum. Já við vorum greinilega í ruglinu því hún skoraði síðan bara rosa hátt á árslistunum og lögin á henni líka. Jáhhá!

Burtséð frá því öllu þá er þetta bara killer plata sem er vissulega dálítið brotthvarf frá því sem YYY hafa verið að gera en inniheldur engu að síður nokkur af sterkustu lögum þeirra frá upphafi eins og Zero, Heads Will Roll og Hysteric.

Yeah Yeah Yeahs - Skeletons

Topp 5 lög ársins - Georg Atli

Ég á yfirleitt rosalega erfitt með að velja þessa árslista og sérstaklega lög ársins! Það eru miljón trilljón lög sem maður hlustar á á einu ári og að velja úr þeim (og þá sérstaklega bara 5!) er næstum því bara kvöl. Ég ákvað að velja bara uppáhaldslögin mín af þeim plötum sem ekki komast inn á topp 5 plötur ársins listann minn (þannig að lög af plötum ársins eru undanskilin)... og svo nokkur lög til viðbótar.

Við byrjum á þeim lögum sem voru næstum því á listanum:

Jay-Z - D.O.A. - Hvernig ætli rappið verði á næstunni þegar kóngurinn er búinn að tilkynna það að Auto-tune sé hallærislegt??
Bat For Lashes - Daniel/Glass/Sleep Alone - allt alveg jafn góð lög get ekki valið á milli
Julian Casablancas - 11th Dimensions eða bara eitthvað af plötunni hans hún kom öll rosa mikið skemmtilega á óvart.
Raekwon - House of Flying Daggers - Besta lagið sem hefur komið frá einhverjum úr Wu- Tang Clan í langan tíma (án þess þó að allt hitt hafi verið lélegt)
Yeah Yeah Yeahs- Zero Vanmetin Plata
The Temper Trap - Sweet Disposition - Gott lag af plötu sem olli mér rosalega miklum vonbrigðum (spáði bandinu mikilli velgengni í fyrra)
Peter, Björn & John - Nothing to Worry About - Mega hresst lag
Animal Collective - My Girls - Ég verð bara að viðurkenna að ég er ekki alveg að ná Animal Collective en þetta lag er samt rosalega gott.

og svo topplistinn minn:


5. JJ - Ecstasy

Þetta band er svo rosa hipp og kúl að það heitir bara JJ og platan þeirra heitir JJ n° 2 , ég held að þau séu sænsk og noti rosalega mikið af eiturlyfjum. Lagið er líka magnað það notar laglínu úr laginu Lollipop með Lil' Wayne en syngja um E-pillur.


4. Grizzly Bear - Two Weeks

Ég spilaði þetta ansi mikið á árinu, það er af plötunni Veckatimest. Persónulega finnst mér bandið vera soldið of hæpað, platan er alveg góð en bara ekki jafn stórkostleg og margir vilja meina. Two Week stendur langt upp úr gæðalega séð.


3. Phoenix – Lisztomania

Að mínu mati besta lagið af einu mestu stuð plötu ársins (Wolfgang Amadeus Phoenix), bandið minnir mig alltaf soldið á Ástralana í Empire of the Sun, bara betra og minna gay. Ég átti í miklum erfiðleikum með að velja á milli þessa lags og 1901 sem er án efa skemmtilegasta lagið á plötunni. Franskt gæðapop. Versta við plötuna er eiginlega það hvað þessi tvö lög eru fáránlega góð að maður nær oft ekkert framhjá þeim og ef meapur kemst framhjá þeim og hlustar á restina þá blikna öll hin lögin soldið í samanburðinum. Ef þið eigið hana þá ættuði að prufa að byrja á lagi þrjú þá fattar maður nefnilega að hún er í alvöru mjög góð.


2. The Flaming Lips - Watching the Planets (feat. Karen O)

Gallsúru snillingarnir í Flaming Lips komu með eina af sínum bestu plötum ( á eftir og Soft BulletinYoshimi Battles the Pink Robots) á árinu hún heitir Embryonic og þetta finnst mér vera besta lagið og það skemmir alls ekki fyrir að ofurtöffarinn Karen O úr Yeah Yeah Yeahs syngur með. Ég átti mjöööög erfitt með það að skilja þessa eftir á Plötulistanum mínum, hún er geðveik.

P.S. myndbandið við lagið er ansi undarlegt og ef þið eruð mjög skotin í Wayne Coyne getiði séð typpið hans í því...


1. Girls – Lust For Life

Þetta lag kemur af plötunni sem heitir þessu líka ótrúlega sniðuga og alls ekkert óþolandi nafni 'Album' sem er annars full af hræðilega góðum lögum (t.d. Laura og Hellhole Ratrace) Lust for Life er alveg frábært, endalaust grípandi og nánast smitandi. Það er ekki hægt að hlusta á þetta lag án þess að fá það á heilann eða amk. syngja með viðlaginu. Platan er líka rosa góð en ekki alveg nógu góð til að komast inn á topp 5 hjá mér (reyndar kæmist hún líklega ekki inn á topp 20 heldur) en hún er samt rosa góð.

P.S. og til að halda áfram með vafasöm myndbönd með alsberu fólki þá er lust for life myndbandið hér.

Topp 5 plötur ársins 2008 - Kristín Gróa

5. Wolf Parade - At Mount Zoomer

Einhverra hluta vegna fór ekkert sérstaklega mikið fyrir þessari plötu og almennt fékk ég þá tilfinningu að fólk hefði orðið fyrir vonbrigðum með hana. Mér fannst þetta aftur á móti heilsteypt og góð plata sem var algjörlega rökrétt skref frá Apologies To The Queen Mary.





4. The Dodos - Visiter

Alveg hreint æðisleg plata. Hún er kannski ívið of löng og það hefði alveg mátt grisja hana aðeins en hápunktarnir eru svo svakalegir að þeir halda henni uppi.





3. Vampire Weekend - Vampire Weekend

Án efa skemmtilegasta plata ársins. Ég mana ykkur til að hlusta án þess að brosa og dilla ykkur... ekki hægt!





2. Fleet Foxes - Fleet Foxes

Þvílík debut plata. Það er eins og hún komi frá afskekktum stað á öðrum tíma, ekki Seattle nútímans. Ótrúlega heilsteypt og falleg plata.





1. TV On The Radio - Dear Science

Ég efaðist ekki augnablik um toppsætið. Þeir verða bara betri og betri félagarnir og þessi plata er svo margslungin, grípandi, dansvæn, gáfuleg, frumleg og bara engu lík! Eftir að ég fékk hana í hendurnar hefur varla annað komist í spilarann.

Plötur ársins - Zvenni

Wincing the night away - Shins
Shins hressir að vanda.
Australia

We Were Dead Before The Ship Even Sank - Modest Mouse
Góð plata þrátt fyrir ögn breyttar áherslur. Nýr meðlimur og Shins gaurinn í bakröddum setja sinn brag á heildina, fyrir vikið virkar hún ögn poppaðri á köflum. Samt má vel greina gamla góða Modest Mouse á bak við.
Dashboard

Night falls over Kortedala - Jens Lekman
Beið spenntur eftir þessari, og er nokk sáttur. Finnst lögin þó misgóð en meira en helmingur þeirra hitta vel í mark og eru góð dæmi um afbragðs texta- og lagasmíð Lekmans.
Shirin

Grinderman - Grinderman
Hittararnir tveir No Pussy Blues og Get It On gripu strax en restin tók fleiri hlustanir. Í heildina afar góð plata með Cave og félögum skeggjuðum og lubbuðum í miklum ham.
Honey Bee (lets fly to Mars)

Neon Bible - Arcade Fire
Hef oftast sett þessa í á árinu, er ekki alveg viss um að ég taki hana fram yfir frumburðinn en hann er líka ansi öflugur. Alla veganna þá er þetta plata ársins að mínu mati.
Neon Bible

Topp 5 plötur ársins 2007 - Vignir

5. Of Montreal - Hissing Fauna, Are You The Destroyer?
Of Montreal mæta með alveg frábæra poppóperu full af ótrúlega flottum lagasmíðum og skemmtilegum textum. Er Kevin Barnes Brian Wilson-inn okkar? Uppsetningin á plötunni er skemmtileg og maður fær dálitla A-hlið, B-hlið tilfinningu af henni þar sem að The Past is a Grotesque Animal skiptir henni og maður fær góða upplifun af plötunni í heild sinni.

Suffer for Fashion
Heimdalsgate Like a Promothean Curse

4. Battles - Mirrored
Hálfgerða súpergrúppan Battles var búin að gefa út nokkrar EP plötur árið 2006 áður en þeir mættu á svæðið með fyrstu plötuna sína, Mirrored. Klárlega besta debut plata ársins! Drengirnir eru alveg rosalega þéttir og ná að blanda saman rokkinu og elektró-inu betur en margar hljómsveitir sem hafa eytt allri starfsævi sinni í að reyna. Meðlimir hljómsveitarinnar eru hver öðrum betri en trommarinn John Stanier er, að mínu mati, lykillinn að ráðgátunni. Ótrúlega sterkur trommuleikur á plötunni sem jarðtengir alla og bætir náttúru við alla vírana og tæknina.

Atlas
Tonto

3. The National - Boxer
Einfaldlega frábær rokkplata. Hér er ekkert verið að flækja hlutina, bara rokk, stundum skreytt með strengjum og í mesta lagi smá brassi. Platan byrjar á einu besta lagi ársins, Fake Empire, og píanóstefið og letileg rödd grípur mann. Þessi rödd heldur manni síðan í gegnum alla plötuna sem hefur varla feilpunkt. Nokkuð mellow plata sem virkar vel við flest öll tækifæri, í bílnum, í vinnunni eða í keli með kærustunni.

Fake Empire
Ada

2. Arcade Fire - Neon Bible
Arcade Fire fengu þau hlutskipti að þurfa að gefa út þá plötu sem beðið var mest eftir á árinu. Frumburðurinn, Funeral, er klárlega ein besta plata þessa áratugar og því var víst að það var mikil pressa á mannskapnum. Þetta virtist samt ekki hafa nein áhrif á þau. Þau skelltu sér bara í kirkju til að taka upp plötuna og pródúseruðu sjálf (virkaði fyrir Mugison, ekki satt?). Þegar platan loksins kom og ég hlustaði á hana í fyrsta skipti, þá var ég pínu svekktur. En platan fékk fleiri tækifæri og vann á og verður betri í hvert sinn sem maður heyrir hana. Sándið er orðið aðeins stærra, stallurinn sem hljómsveitin situr á er hærri og predikunin meiri.
Platan er ekki eins góð og Funeral og er það bara alveg allt í lagi. Ef að þau halda áfram að gera svona plötur þá er ferillinn tryggður.

1. Radiohead - In Rainbows
Radiohead áttu eitt rosalegasta stunt ársins þegar þeir dömpuðu á okkur plötu, öllum að óvörum, og maður réð hvað maður borgaði fyrir hana?!? Stærsta "relevant"(Prince er cool og allt það) bandið sem hafði gert þetta. Mikið var rætt um framtíð tónlistarútgáfu og hvert allt væri að stefna. Eru útgáfufyrirtækin dauð? Er Radiohead að fara á hausinn og skipta um kennitölu? Gera allir þetta í framtíðinni? Hvað var fólk að borga? Mun fólk kaupa diskinn líka út í búð? Við getum ekki svarað þessum spurningum núna en víst er að þetta var mjög flott múv sem gæti endað í sögunni sem vendipunktur milli gamla tónlistarheimsins og nýja heimsins? Eða kannski ekki, ég er enginn fokkings sagnfræðingur.
En mér fannst mikið meira rætt um högun útgáfu plötunnar heldur en plötuna sjálfa. Þetta er nefnilega besta plata Radiohead síðan að Kid A kom út. Á þessari plötu eru þeir loksins búnir að finna hvar þeir vilja vera, að mínu mati. Ef að maður lítur á Kid A sem plötu þar sem að hljómsveitin var öll brotin upp, þá er In Rainbows platan þar sem að hlutirnir eru allir komnir saman aftur, í annarri mynd en upphaflega. Þetta er platan sem að Hail to the Thief náði ekki alveg að vera. Hérna er hljómsveit sem er búin að vera starfandi í næstum 20 ár og er enn að gefa út bestu lögin sín: All I Need, Reckoner, Bodysnatchers, þetta er með því besta sem Oxford drengirnir hafa gefið út.
Það er ekki að finna feilnótu á þessari plötu. Hún byrjar á rafræna taktinu í 15 Step, stuðið heldur áfram í Bodysnatchers og áður en maður veit af er verið að loka plötunni með hinu fallega Videotape. Plata ársins!

Bodysnatchers
Reckoner

Það sem sat út fyrir:
Beirut - The Flying Club Cup
Daft Punk - Alive 2007
Klaxons - Myths of the Near Future
M.I.A. - Kala
Mugison - Mugiboogie
Okkervil River - Stage Names

P.S. Linkarnir koma inn seinna, uploadið er hægt

Topp 5 plötur ársins 2007 - Kristín Gróa

Ég talaði um það fyrir viku síðan að það væri auðveldara að velja plötur ársins heldur en lög en engu að síður vafðist þetta þónokkuð fyrir mér...



5. M.I.A. - Kala

Ég veit ekki af hverju þessi plata höfðar svona mikið meira til mín heldur en Arular en hún gerir það nú samt. Það eru ansi skiptar skoðanir um þessa plötu en mér finnst hún alveg rosalega skemmtileg.

Hápunktar:

Jimmy
Mango Pickle Down River
Paper Planes



4. The National - Boxer

Þessi rödd, þessi rödd, þessi rödd! Ég gæti eytt ævinni í að hlusta á kæruleysislegan sönginn. Ég get ekki sagt að þetta sé brjálæðisleg stefnubreyting hjá þeim frá plötunni Alligator en það er þó eitthvað breytt sem ég get ekki sett fingurinn á. Textarnir eru auðvitað aðeins mildari á þessari plötu og trommurnar mun æstari en plöturnar eiga það sameiginlegt að læðast aftan að manni. Þetta virkar allt voða rólegt og "eins" við fyrstu hlustun en svo skyndilega brjótast melódíurnar fram og textarnir fara að snerta mann. Plata sem á eftir að fara reglulega á fóninn um ókomna tíð.

Hápunktar:

Fake Empire
Slow Show
Start A War



3. Jens Lekman - Night Falls Over Kortedala

Það er erfitt að lýsa textunum hans Jens en honum tekst á einhvern undraverðan hátt að gera lítið úr sjálfum sér og gera grín að því um leið án þess að detta í þá gryfju að vera of "greyið ég" eða rembingsfyndinn. Þegar ég hlusta á lögin hans langar mig mest til að knúsa hann því hann virkar eins og geðveikt góður strákur sem er bara alltaf að lenda í einhverju rugli og er sífellt angistarfullur yfir því. Svo er hann kannski bara asni en ég held samt ekki... og þess vegna vil ég heyra meira.

Hápunktar:

The Opposite Of Hallelujah
A Postcard To Nina
Friday Night At The Drive-In Bingo



1. - 2. Okkervil River - The Stage Names

Ég hélt að það væri ekki séns að gera betur en Black Sheep Boy en svei mér þá ég held að Will Sheff og félögum hafi næstum tekist það enda ekki eitt veikt lag á þessari plötu. Textarnir eru auðvitað alveg sér kapítuli út af fyrir sig, alveg ótrúlega vel gerðir og sérstakir á allan hátt. Ég gat hreinlega ekki gert upp á milli þessarar plötu og þeirrar sem kemur næst svo þær fá að sitja á toppnum saman.

Hápunktar:

Our Live Is Not A Movie Or Maybe
Plus Ones
John Allyn Smith Sails (ég meina hversu snyrtilega koma þeir Sloop John B stefinu inn? Snilldarlega gert!)



1. - 2. of Montreal - Hissing Fauna, Are You The Destroyer?

Við fyrstu hlustun fannst mér þetta skelfilega poppað og over the top en svo stóð ég mig að því að hlusta stanslaust á þessa plötu og fá ekki nóg. Þegar ég fór svo að pæla í textunum og kynna mér baksöguna þá varð mér skyndilega ljóst hvað þetta er mikið meistaraverk. Kevin Barnes fór í glamrokk gallann, reif úr sér hjartað, stráði yfir það glimmeri og dansaði um með það í hendinni . Hressasta plata sem gerð hefur verið um einmanaleika, sársauka og sjálfsvígshugsanir.

Gronlandic Edit
A Sentence Of Sorts In Kongsvinger
The Past Is A Grotesque Animal

Ég verð eiginlega bara að fá að nefna næstu plötur inn á lista. Í engri sérstakri röð:

The Besnard Lakes - The Besnard Lakes Are The Dark Horse, Neil Young - Chrome Dreams II, Sunset Rubdown - Random Spirit Lover, Animal Collective - Strawberry Jam, Spoon - Ga Ga Ga Ga Ga