Iceland Airwaves 2009

Ellefta Airwaves hátíðin er komin og farin og mér finnst við hæfi að renna örsnöggt yfir mína reynslu af hátíð þessa árs.

Hátíðin byrjaði rólega hjá mér á miðvikudagskvöldið þar sem ég sá aðeins eina hljómsveit. Það var Skagasveitin Cosmic Call sem spilaði fyrir gjörsamlega pökkuðum sal á Grand Rokk. Þau stóðu sig bara mjög vel, þetta er svo sem enn á því stigi að vera efnilegt en lofar mjög góðu.

Á fimmtudagskvöldið kom ég inn í mitt sett hjá Stórsveit Samúels J. Samúelssonar á NASA og það var auðvitað bara alveg óstjórnlega skemmtilegt. Ég sá þá síðast á Rósenberg en þeir áttu alveg jafn auðvelt með að fylla NASA af stuði. Næst lét ég draga mig hálf áhugalausa í Iðnó að sjá Dísu sem kom mér svo bara virkilega ánægjulega á óvart. Hún er að gera flotta hluti og var í allt öðrum gír en þegar ég sá hana síðast. Þegar við komum út af Iðnó og litum yfir götuna á Fríkirkjuna var nokkuð ljóst að það var ekki séns að komast þangað inn að sjá Hjaltalín svo við löbbuðum yfir í Hafnarhúsið þar sem When Saints Go Machine voru að byrja. Já þeir voru nú bara leiðinlegir svo við vorum fljótar að skipta aftur yfir í NASA þar sem kanadíski Berlínarbúinn Alaska In Winter var nýbyrjaður. Hann náði alveg að halda uppi stemningu einn á sviðinu og ég skemmti mér virkilega vel á þeim tónleikum.

Föstudagskvöld hófst snemma í Hressó þar sem hin unga og hæfileikaríka Songbird var að spila klukkan 7. Ég er reyndar mjög biased en hún var æði og þið ættuð að tékka á henni strax núna strax (do it!). Eftir matarhlé var skundað í Hafnarhúsið og eftir að hafa staðið í langri röð sem þó hreyfðist ótrúlega hratt þá komum við inn akkúrat þegar Casiokids voru að byrja. Þau kveiktu ekki neitt sérstaklega í okkur þrátt fyrir gríðarlegan hressleika. Mini hæpið Micachu & The Shapes voru næst og ég var ekkert blown away. Það kom svo sem ekki mikið á óvart því ég var búin að reyna að gefa þeim séns áður en kveikti aldrei almennilega á perunni. Það var þá bara að drífa sig yfir á Sódómu þar sem Reykjavík! voru að stíga á stokk. Þeir eru alltaf jafn hressir en eru þeir farnir að mýkjast eitthvað með árunum? Það var minna öskur og meiri melódía fannst mér en það þarf svo sem ekki að vera slæmt. Næst kom kanadíska sveitin Crystal Antlers sem ég er búin að hlusta svolítið á og var því frekar spennt fyrir að sjá. Þau ullu engum vonbrigðum, voru gríðarlega þétt og skemmtileg og ég gekk út með suð í eyrum og slátt í höfði. Við ætluðum svo að freista þess að kíkja á UMTBS en nei röðin útilokaði það algjörlega.

Laugardagskvöld byrjaði snemma því ég gat ekki misst af því að sjá Rósu vinkonu mína spila með Moses Hightower í Iðnó. Mjög smooth. Brasstronaut í Hafnarhúsinu ullu nokkrum vonbrigðum, Eivör var öðruvísi en vanalega en kveikti ekki í mér og Oh Land var ágæt en eftirminnilegust fyrir glimmerhúsið sem hún var með á hausnum. Thecocknbullkid var skemmtileg þrátt fyrir að hafa verið í mest boring outfitti helgarinnar (svört dragt og hvítur bolur... really now?). Óvæntur hápunktur hátíðarinnar voru svo Páll Óskar og Hjaltalín sem gjörsamlega áttu salinn. Ég dansaði og öskraði og söng og veifaði höndunum... og það gerðu það allir. Maður í bleikum pallíettujakkafötum getur ekki klikkað. Síðustu tónleikar helgarinnar voru svo Kakkmaddafakka á Batteríinu sem voru gríðarlega hressir og héldu uppi mikilli stemningu en voru ekkert endilega að gera neitt sérstaklega spennandi hluti tónlistarlega séð.

Ef þú nenntir ekki að lesa alla leið hingað (og ég lái þér það ekki) þá var þetta basically svona: í heildina ótrúlega gaman, When Saints Go Machine slakastir en Crystal Antlers og Páll Óskar & Hjaltalín stóðu upp úr. Ég get ekki beðið eftir næstu hátíð!

Airwaves 2008 - miðvikudagskvöld

Airwaves er byrjað! Við byrjuðum hátíðina á föstum liðum eins og vanalega... þ.e. að eyða hálfu kvöldinu í röð. Ahh Airwaves, I've missed you. Við allavega afrekuðum að heyra en ekki sjá Bob Justmann á Hressó sem kom ánægjulega á óvart. Ekki það að ég hafi búist við einhverju slæmu heldur var bara meira fútt í þessu en síðast þegar ég sá hann, hörkuband og svona. Melikes. Melikes hins vegar ekki Hressó sem tónleikastaður, hljóðið var slæmt og lögunin á staðnum er alveg glötuð því maður sér ekki baun nema standa alveg fremst. Bú á það.

Anywho, eftir þetta ákváðum að rölta yfir á Tunglið þar sem var lengsta röð sem ég hef nokkurntíma séð á þessari hátíð og er ég þó sjóuð í þeim málum. Eftir að hafa heppilega hitt vinkonur mínar sem stóðu ekki skelfilega aftarlega í röðinni og beðið kreisí lengi úti í kulda og rigningu (hallelúja fyrir regnhlífum) komumst við loksins inn þegar Hjaltalín voru að byrja að spila. Fólksfjöldinn þarna inni var algjörlega út úr kortinu... hiti, sviti, olnbogaskot og troðningur en Hjaltalín voru skemmtileg og hress. Eftir Hjaltalín gáfumst við upp mannmergðinni og fórum bara heim en þetta var ágætis upphitun fyrir það sem koma skal.

Kvöldið er nokkuð opið en ég er nokkuð viss um að sjá Fuck Buttons, El Perro Del Mar og Lay Low. Annars er ég spennt fyrir The Mae Shi, Florence & The Machine, FM Belfast og Ane Brun en það fer eftir því hversu snemma ég mæti í bæinn og hversu seint ég meika að fara að sofa hvað verður fyrir valinu. Já!

El Perro Del Mar - Glory To The World
The Mae Shi - The Lamb And The Lion

Iceland Airwaves - fimmtudagur - Vignir

Ég ætlaði að skrifa inn review samdægurs á meðan á hátíðinni stóð en það klikkaði hjá mér. En þar sem að ég vil eiga þetta þá ákvað ég að skrifa þetta núna bara.

Ég missti af miðvikudagskvöldinu þar sem að ég var að koma heim frá útlöndum það kvöld. Fimmtudagskvöldið hjá mér og mínum byrjaði á NASA þar sem að við sáum Slow Club hefja fjörið. Þau voru voðalega krúttleg, bresk og kurteis. Mjög einfalt og flott hjá þeim, en ég er ekki viss um að ég hefði getað setið lengi undir þessu hjá þeim. Ég styð þó alveg hljómsveitir sem koma með stóla á sviðið í þeim eina tilgangi að tromma á hann.
Næst stigu á svið drengirnir í Best Fwends. Það fannst mér leiðinlegt og virðist ég hafa verið einn í heiminum um það. Allir voru voðalega ánægðir með þá og fannst þeir vera hressir. Jú, hressir voru þeir en mér fannst þeir bara kjánalegir, lélegir og vandræðalegir. Ef að maður myndi fara á tónleika og það væri fólk að sprikla uppi á sviði og maður myndi allt í einu missa heyrnina, þá myndi maður sjá hvað liðið á sviðinu væri rosalega kjánalegt. Maður væri reyndar meira hissa á því að hafa misst heyrnina en það er annað mál. Pointið mitt er að það er rosalega fín lína milli þess að vera töffari uppi á sviði og vera bara einfaldlega kjáni á sviði. Mér fannst þeir bara vera kjánar.
Unglingarnir í Retro Stefson tróðu sér eins og þau gátu á sviðið á NASA og byrjuðu með suðrænni sveiflu. Mér fannst þau alveg vera mjög skemmtileg og skemmtileg sveifla í þeim en ég veit ekki hvort að það hafi eitthvað verið tengt því hvað þau eru ung og krúttleg. Þau náðu samt skemmtilegri tengingu og voru þetta virkilega persónulegir tónleikar. ,,Allir að dansa, líka þú Ásdís!" er með því skemmtilegra sem ég heyrði hljómsveit segja við áhorfendur um helgina. Annars mæli ég með því að bassaleikarinn sé ekki falinn á bak við hljómborðið því það er rosalega gaman að horfa á hann skemmta sér við að spila.
Ég var nokkuð spenntur fyrir The Teenagers og var aðeins búinn að heyra nokkur lög með þeim. Ég varð fyrir miklum vonbrigðum með þá á sviði. Lögin runnu mikið saman í eitt, sama sándið aftur og aftur og sviðsframkoman var alveg steingeld. Þeir náðu ekki einu sinni að gera neitt skemmtilegt við stórfína lagið sitt Homecoming.
Ég flúði frá táningunum og við fórum og hittum restina af krúinu í Listasafninu þar sem ég náði rétt að sjá smá af henni Lay Low að krúttast uppi á sviði. Þetta virtist vera mjög fínt hjá henni en ég fylgdist ekki nógu vel með til að geta sagt eitthvað af viti. Við höfðum mætt til að sjá Grizzly Bears spila sem ég hef ekkert hlustað á en hafði heyrt góða hluti af. Þeir lulluðu inn á sviðið og hófu að spila. Þetta var ekki alveg það sem ég hafði búist við, mjög lágstemmd og róleg tónlist með hægri uppbyggingu sem minnti mig á hljómsveitir eins og Explosions in the Sky. Ég verð nú að viðurkenna að mér fannst uppbyggingin yfirleitt vera of hæg. Ég hefði örruglega haft virkilega gaman af þessum tónleikum ef ég hefði verið betur undirbúinn undir þetta og svo hefði verið skemmtilegt að sjá svona tónleika á skemmtilegri stað eins og t.d. Óperunni.
Ég og mín flúðum af þessu og fórum á Nasa til að sjá Late of the Pier sem mér var bent á fyrr um kvöldið (takk fyrir það, Hjalti!). Þeir tóku NASA alveg í gegn með virkilega hressu syntharokki og frábærri sviðsframkomu. Án alls vafa, ein af uppgötvunum hátíðarinnar.

Skemmtilegt kvöld í alla staði. Var reyndar slakasta kvöldið en það er bara af því að hin voru svo rosalega rosaleg :)

airwaves - zvenni

Verð að viðurkenna að ég þekki ekki svo mikið af böndunum sem spila á hátíðinni, en hér er listi yfir þau sem ég kannast við eða vekja áhuga minn...

Skátar
Hef lengi verið á leiðinni að sjá þetta band á tónleikum, sá þá síðast fyrir 2 eða 3 árum. Vona að ég nái að tjekka á þeim núna.

of Montreal
Hef haft blendnar tilfinningar gagnvart þessu bandi, fíla venjulega ekki svona tónlist en Topp5félagsskapurinn hefur átt sinn þátt í að grafa undan elektróskotnum artípoppfordómum mínum.

My Summer as a Salvation Soldier
Sá kappann og bandið hans í gær, fín þunglyndis-rólyndis músík, enduðu þó á háværari nótunum sem var skemmtilegur bónus.

Deerhoof
Þetta band fellur í sama flokk og of Montreal í mínum eyrum en hlakka til við að takast á við þröngsýni mína.

The Duke Spirit
Sá þau reyndar líka í gær og voru ansi góð. Flottar, einfaldar og beittar bassalínur með kraftmiklum söngi voru það sem heillaði mig, gítararnir fínir einnig, blönduðust soldið með trommunum í bakgrunnssurgi. Það gæti hafað truflað upplifun mína af bandinu að ég stóð beint fyrir framan söng- og bassaboxið og heyrði lítið í hinum hljóðfærunum en hei... heimurinn er eins og þú skynjar hann.

Topp 5 Airwaves - Vignir

5. Hjaltalín
Er búinn að ætla að sjá þetta band svo lengi og mér skal takast það þessa helgi!

4. The Teenagers
Þessir dúddar voru á listanum mínum en ég sá þá í gær og var ekki voðalega hrifinn af þeim. Frekar slappt, satt best að segja :(

3. Late of The Pier
Þeir hendast inn á þennan lista fyrir frábæra tónleika í gær þótt þeir hefðu alveg mátt vera lengri.

2. !!!
Maður er búinn að vera að hlusta á þessa pjakka í nokkuð langan tíma og heyrir endalaust um styrk þeirra á tónleikum. Svo heyrir maður sögur þess efnis að söngvarinn sé hættur og að þeir séu eitthvað að missa dampinn vegna þessa. Ég vona nú samt að það sé bara vitleysa.

1. Deerhoof
Geðsjúku snillingarnir í Deerhoof hafa gert margar sterkar plötur með fullt af brjálæði í og ég hlakka mikið til að sjá þau setja þetta upp á sviði.

Topp 5 Airwaves '07 - Kristín Gróa

5. !!! - Heart Of Hearts

Það er gaman að segja frá því að ég hafði ekki hugmynd um að söngvarinn væri löngu hættur að túra með hljómsveitinni fyrr en ég las frétt á mbl í vikunni um að hann væri endanlega farinn og hættur. Einhverra hluta vegn minnkaði löngunin í að sjá hljómsveitina allsvakalega við þessar fréttir enda hef ég heyrt að maðurinn sé snargeðveikur á sviði. Ég er ekki alveg búin að gera þetta upp við mig ennþá en lagið er allavega ótrúlega gott.

4. Ólöf Arnalds - Við og við

Ég sleppti því reyndar að sjá Ólöfu í gærkvöldi því ég er nýbúin að sjá klukkutíma langt sett hjá henni á Reyfi og vildi heldur nýta tímann í að sjá eitthvað nýtt. Ég var reyndar mjög hrifin af þeim tónleikum og þetta lag greip mig strax þó ég hefði þá aldrei heyrt það áður.

3. Sprengjuhöllin - Verum í sambandi

Ég er svo úr sambandi við íslenskan veruleika að ég var nú bara að heyra þetta lag í fyrsta skipti fyrir tveimur vikum. Ég heyrði svo auðvitað eftir á að þetta væri víst bara vinsælasta lag ársins eða eitthvað álíka. Svona er að vera viðutan plebbi sem hlustar ekki á útvarp. Get with the times missy! Já en ég fatta allavega vinsældir lagsins því það er mjög fallegt og textinn angurvær og á svona líka skýrri íslensku.

2. Deerhoof - You Can See

Það er nú dálítið erfitt að velja eitt Deerhoof lag til að setja á lista en þar sem þetta er lagið sem breytti mér úr Deerhoof hatara í Deerhoof elskara þá fær það heiðurinn. Ég verð nefnilega að viðurkenna að fyrir margt löngu halaði ég niður nokkrum Deerhoof lögum (þetta var stuttu eftir að Apple O' kom út) og fyrsta lagið sem ég hlustaði á var Panda Panda Panda sem fyrir óþjálfuð eyru hljómar frekar... tjah... spes. Ég var því miður greinilega frekar þröngsýn á þessum tíma því kallaði þetta bull og vitleysu og sór að eyða tíma mínum ekki í að hlusta á þessa þvælu. Ég var svo einhverntíma að býsnast yfir þessu við bróður minn þegar hann fiktaði eitthvað í iPodnum sínum, tróð heyrnartólunum í eyrun á mér og sagði "hlustaðu á þetta, þá fílarðu Deerhoof". Lagið var You Can See og hann hafði að sjálfsögðu rétt fyrir sér... eftir þetta hef ég fílað Deerhof.

1. of Montreal - A Sentence Of Sorts In Kongsvinger

Það ískraði í mér af kæti þegar ég heyrði að of Montreal yrðu á Airwaves þetta árið. Platan þeirra Hissing Fauna, Are You The Destroyer? er ein af plötum ársins og örugglega sú sem ég hef hlustað mest á síðustu mánuði. Ég hafði aðeins heyrt eitt gamalt lag með sveitinni áður en þegar platan fékk svona góða dóma þá pantaði ég hana um hæl og fékk hana nýpressaða í hendurnar nokkrum dögum síðar. Ég veit ekki við hverju ég bjóst en ekki þessu. Ég hef sagt það oft og ég mun segja það aftur að ég skil ekki hvernig er hægt að láta eymd og einmanaleika hljóma svona poppað og skemmtilega. Ef það er eitthvað sem ég ætla að sjá á Airwaves þetta árið þá er það þessi sveit.

Airwaves - fimmtudagskvöld

Ég brunaði niður í bæ eftir vinnu í gær til að ná The Duke Spirit sem voru að spila off-venue í Popp. Þau voru í svaka stuði og þrusuðu út einum fimm lögum ef ég man rétt. Hápunkturinn var auðvitað að heyra uppáhaldið mitt, Love Is An Unfamiliar Name, en nýju lögin voru líka mjög góð. Gott rokk hér á ferð.



Eftir gott sushistopp lá leið okkar á NASA þar sem við sáum fyrstu hljómsveit kvöldins, hina bresku Slow Club. Fyrsta orðið sem kemur upp í hugann þegar ég hugsa um þau er "spilagleði". Þau höfðu greinilega alveg rosalega gaman af þessu og það smitaðist heldur betur út í salinn. Þetta voru skondinn gaur á gítar og sæt stelpa í kjól að berja á allt frá skeiðum yfir í stóla og það var bara alveg rosalega skemmtilegt að horfa á þau. Ég geri mér enga grein fyrir hvernig þau hljóma á upptöku en live virka þau allavega vel.



Næstir á svið voru gaurarnir með besta hljómsveitarnafn ever... Best Fwends. Þeir voru hressir, það verður ekkert af þeim skafið, en náðu ekki alveg að heilla áhorfendahópinn. Ég hafði nokkuð gaman að þeim og gæti alveg hugsað mér að tékka á plötunni en gelgjuteknóöskrin gengu reyndar misvel ofan í hópinn minn og einn ónefndur maður hristi bara hausinn ;)



Hin ofurhæpuðu Retro Stefson komu næst og voru svo mörg að þau rúmuðust varla á sviðinu. Ég var nokkuð spennt fyrir þeim en varð því miður fyrir talsverðum vonbrigðum. Kannski er það hæpið sem hafði magnað upp eftirvæntingar mínar en ég satt að segja veit ekki hvers vegna allt þetta fjargviðri er út af þeim. Mér finnst pælingarnar skemmtilegar en engan veginn nógu vel útfærðar og mér fannst þetta dálítið renna saman í einn graut. Þau áttu nokkra góða spretti en héldu ekki dampi þrátt fyrir fjöldann og m.a.s. smellurinn Medallion sem mér hefur fundist ágætur týndist hálfpartinn í grautnum. Ég býst þó við að reynsluleysi spili talsvert inni í hérna og hef fulla trú á að þessi sveit muni skila einhverju góðu frá sér í framtíðinni.



Við ákváðum að rölta yfir í Hafnarhúsið og stóðum í heila mínútu í röð sem verður að teljast ásættanlegt. Lay Low byrjaði fljótlega eftir að við gengum inn og er svo sem ekkert mikið um það að segja. Mér finnst hún fín en einhverra hluta vegna tengi ég ekki alveg við tónlistina. Það var hins vegar ansi huggulegt að standa og kjafta aftast í salnum á meðan hún spilaði svo ég komst eiginlega að þeirri niðurstöðu að þetta væri fullkomin bakgrunnstónlist. Ég veit það hljómar verr en ég meina það en mér finnst tónlistin hennar töff án þess að ég nenni að hlusta hlusta á hana. Meikar það sens?



Grizzly Bear stigu síðastir á svið í Hafnarhúsinu þetta kvöld og var ég greinilega ekki ein um að vera spennt fyrir þeim því það var orðið margt um manninn þegar þeir byrjuðu. Aftur verð ég því miður að segja að ég varð fyrir vonbrigðum en ég held ég skrifi það algjörlega á að ég var persónulega ekki stemmd fyrir þessi öfga rólegheit. Mér fannst lögin lengri og þunglamalegri en á plötunni ef frá er talið hið gullfallega Knife sem stóð upp úr. Þegar Krissa og Viggi voru bæði stungin af og ég næstum sofnuð standandi þá ákváðum við Svenni að hypja okkur bara heim þó settið væri ekki búið.



Við löbbuðum framhjá Lídó á leiðinni heim en þó það væri engin röð og The Duke Spirit væru við það að stíga á svið þá meikuðum við ekki meira heldur skakklöppuðumst heim í rúm. Það voru örugglega mistök en þar sem við sáum þau fyrr um daginn þá er ég ekkert of svekkt. Í kvöld á mér örugglega ekkert eftir að leiðast. Loney, Dear, múm og of Montreal í Hafnarhúsinu, Buck 65 og Jagúar í Iðnó, Heavy Trash í Lídó, Reykjavík!, Deerhoof og Jakobínarína á Gauknum... og svo auðvitað GusGus á NASA. Sá á kvölina sem á völina.

Airwaves - miðvikudagskvöld

Ég ætlaði nú varla að nenna að drattast út úr húsi í gærkvöldi til að fara á tónleika en ég lét mig nú samt hafa það að labba niður í bæ í kuldanum. Það var í raun ekkert sérstakt sem heillaði á dagskrá Airwaves þetta kvöld en ég var einna helst spennt fyrir að sjá ungpíurnar í Smoosh svo ég skundaði niður á Austurvöll og beint inn á NASA um hálftíuleytið. Mér létti óneitanlega þegar ég sá að það var engin röð og svo voru fyrstu menn sem ég sá þarna inni góðvinir mínir þeir Davíð og Heiðar svo kvöldið byrjaði allavega vel.

Smoosh stigu á svið fljótlega eftir að ég kom inn og byrjuðu af krafti fyrir framan fullan sal af fólki. Þær eru auðvitað alveg ótrúlega góðar miðað við aldur og ég skil ekki hvernig litla systirin getur haldið á bassanum, hvað þá spilað á hann. Ég veit svo sem ekki hvort ég myndi hlaupa út og kaupa diskinn en þær eru mjög hæfileikaríkar og gætu orðið að einhverju miklu stærra með tímanum. Hvaða rugl er það líka að túra með Deerhoof og Bloc Party þegar maður er 15?



Næstir á svið voru Soundspell og ég ákvað að gefa þeim séns þrátt fyrir að lýsingin á sveitinni í Airwaves bæklingnum innihéldi orðin "Fans of Brit-pop in the style of Keane should look out". Eftir að hafa lesið þetta var ég eiginlega búin að ákveða að þeir væru leiðinlegir en ég reyndi að hrista það af mér og hlusta með opnum hug. Ókei þeir eru bara 17-18 ára og söngvarinn var nú þokkalega góður þrátt fyrir of mikið handapat. Hinsvegar held ég að þetta hafi verið lengsti hálftími lífs míns, fullur af innantómri dramatík og klisjukenndum textum. Ef ég ætti að súmmera bandið upp væri það einhverskonar blanda af Keane, Muse, Leaves og Coldplay. Kannski eru þeir að gera þetta vel en ég er bara með ofnæmi fyrir svona tónlist svo ég er ekki dómbær. Hljómborðsleikarinn fær líka megamínus fyrir að vera með eitthvað frekjuattítjúd við hljóðmanninn... dúddi kurteisi kostar ekkert og attitjúd frá 17 ára strák er bara kjánalegt.

Eftir þetta allt saman meikaði ég ekki meira enda Lights On The Highway næstir á svið og ég hef séð þá nógu oft á einni ævi held ég.

Hvað á svo að sjá í kvöld? Það sem kemur einna helst til greina eru Jenny Wilson, Lay Low og Grizzly Bear í Listasafninu, My Summer As A Salvation Soldier og Ólöf Arnalds í Iðnó, Sprengjuhöllin og The Duke Spirit í Lídó, Best Fwends, Retro Stefson og The Teenagers á NASA eða Kimono, Skátar og Khonnor á Organ. Það er úr nógu að velja ójá.

Smoosh
Soundspell á MySpace