Topp 5 Tónlistarmenn sem nota eitt nafn - Rósa Guðrún
Var búin að gleyma þessum lista.....svo ég ætla að svindla aðeins :p ....fæ þá bara skömm í hattinn fyrir að brjóta reglurnar. Ef ég hefði virkilega lagt hausinn í bleyti þá hefði þetta orðið talsvert öðruvísi listi en ég ákvað að hafa þetta frekar það svona "fyrsta sem poppaði uppí hugann lista" :)
5. Beck - Lost Cause Finnst Beck alveg frábær en á eftir að kynna mér hann svo miklu miklu betur. Ákvað að velja þetta lag sem aðal hans á þessu augnabliki.
4. Jewel - Foolish games Jájá veit væmna týpan.....en þetta lag er alltaf eitthvað svo yndislega nostalgískt.
3. Prince - Pussy Control Var að spá í að setja Purple rain en finnst þetta lag eiginlega miklu skemmtilegra og minnir mig alltaf á gamla góða daga.
2. Iz - Somewhere over the rainbow Hver man ekki eftir þessu lagi sem var misþyrmt í margskonar auglýsingum um árið. Samt finnst mér það alltaf jafn yndælt og hugljúft. Synd að hann skildi deyja svona ungur blessuð fitubollan.
1. Björk - I play dead Þetta lag hefur alltaf verið mitt uppáhaldar Bjarkar lag.
Plata mánaðarins hefur ekki fengið mikla umfjöllun hjá okkur vegna Síberíuferðar undirritaðrar... það er nefnilega svo agalega erfitt að vélrita með frosna fingur.
Eins og þið munið kannski þá er plata janúarmánaðar IRM með Charlotte Gainsbourg. Plötuna vann hún mjög náið með snillingnum Beck og afraksturinn er vægast sagt góður.
Gainsbourg lenti víst í vatnsskíðaslysi í Bandaríkjunum árið 2007 sem varð til þess að það blæddi inn á heilann á henni. Hún fór í aðgerð og í kjölfarið þurfti hún að fara ítrekað í MRI skanna (hvað heitir það á íslensku?) sem nefnist einmitt IRM á frönsku. Innblásturinn og hugmyndin að baki plötunni kemur sem sagt frá þessum tíðu heilaskönnunum og það meikar pínu sense þegar maður hlustar.
Nýtt ár, nýr mánuður og þá er að sjálfsögðu komið að nýrri plötu mánaðarins. Í þetta sinn ætlum við að taka fyrir afrakstur samstarfs tónlistarkameljóns númer eitt og stúlku sem var sjálf afrakstur samstarfs fegurðardísar og slísballar. Confused yet? Stúlkan er að sjálfsögðu söngkonan og leikkonan Charlotte Gainsbourg, dóttir ensku leikkonunnar Jane Birkin og franska tónlistarmannsins Serge Gainsbourg sem stundu svo eftirminnilega saman á teipi á sjöunda áratugnum. Kameljón númer eitt er svo enginn annar en snillingurinn Beck.
Platan IRM ber nafn Charlotte Gainsbourg, andlit hennar prýðir umslagið og conceptið er hennar en það er vafasamt að eigna henni plötuna algjörlega þar sem Beck skrifaði textana með henni, samdi öll lögin, pródúseraði og mixaði. Til að toppa þetta þá taka þau dúett saman sem er jafnframt fyrsta smáskífa plötunnar, ber nafnið Heaven Can Wait og Keith Schofield vídjóið sem fylgir er awesome. Er ekki við hæfi að byrja þar?
Þegar ég bjó í danmörku átti ég að mæta í vinnuna klukkan 6 á mánudagsmorgnum, eins og sönnum baunverja þá hjólaði ég í vinnuna og þurfti þess vegna að leggja af stað heiman frá mér kl. 5:20 í síðasta lagi. Þá hlustaði ég alltaf á plötuna Sea Change (sem er uppáhalds Beck platan mín) af því það var eitthvað svo við gott að hlusta á hana þegar maður hjólar í gegnum Köben og sólin er að koma upp og enginn annar er á ferli... nema strætó... og einstaka fyllibytta á leiðinni heim til sín.
Ég "fann" þennan þegar ég var á bakpokaferðalagi um Asíu, aldrei heyrt í honum áður. Þetta er svo sem ekkert rosalega merkileg tónlist en það er bara eitthvað þægilegt við hann. Þetta er svona næstum því guilty pleasure hjá mér... ég er leyni Jack Johnson aðdáandi. Fíl'etta.
...og svo er maður líka mikið að hanga og "wasting time" á sumrin.
Þetta er toppurinn á surferrokki, ótrúlega skemmtilegt lag sem er sett saman úr tveimur smellum frá hljómsveitinni The Rivingtons (og hver man ekki eftir The Rivingtons?) frá 1963, Birds the Word og Papa Oom Mow Mow.
Þetta er strax orðið eitt af uppáhalds Beck lögunum mínum og þá er nú mikið sagt. Þetta er svona frekar rólegur dans en mjög grúví.
4. Jamiroquai - Canned Heat
Ég enduruppgötvaði þetta lag í síðustu viku og mundi þá að ég fer alltaf ósjálfrátt að diskódansa þegar ég heyri það. Pínu vandræðalegt í vinnunni en hei...
3. Familjen - Det Snurrar I Min Skalle
Þar sem ég hlusta aldrei á útvarpið þá fór þetta lag alveg fram hjá mér þangað til í síðustu viku (hei maður getur ekki alltaf verið með á nótunum hehemm) en svo núna get ég ekki hætt að hlusta á það. Það var sko líka aldeilis dansað við það um helgina! :)
2. The Knack - My Sharona
Reality Bites dansinn blívar alltaf. Verst að ég held það fatti enginn nema KVE hvað ég er að gera (af því þau eru að gera það líka!) og allir aðrir halda að ég hafi misst vitið.
1. David Bowie - Rebel Rebel
Hér á ég við single útgáfuna því hún er miklu hressari og dansvænni en albúm útgáfan. Það er bara eitthvað við þetta lag sem kveikir algjörlega í mér. Þegar gítarriffið spilast í fyrsta sinn þá fer ég ósjálfrátt að kippast til og dansa kjánalega með öllum líkamanum. Ég elska þetta lag svo mikið!
Það er æðislegt að hlusta á þetta lag þegar ég er að búa mig undir bæjarferð, komin í kjól og með kokkteil í hendi. Mjög stelpulegt lag en það er bara betra!
Ég las fyrst um The Felice Brothers hjá krökkunum í Breiðholti. Hlustaði ekkert rosalega mikið þá en enduruppgötvaði þetta lag svo um daginn og hef verið að hlusta stanslaust á það síðan. Æðislegt.
Ný plata frá Beck! Alveg tókst mér að gleyma að það væri á prjónunum en ég fagna bara þeim mun ákafar núna. Hann fékk Danger Mouse til liðs við sig eins og allir og amma þeirra virðast vera að gera en það er svo sem bara hið besta mál. Mér finnst þetta allt hljóma assgoti vel enda dýrka ég og dái Beck. Það er samt eitt sem ég var að spá, er titillag plötunnar Modern Guilt ekki dálítið mikið Spoon-legt? Kannski er ég bara búin að hlusta of mikið á Spoon og heyri þá allstaðar. Hlustið og dæmið.
Ég nota party shuffle aldrei. Ég held ég hafi svona tvisvar prófað til að sjá hvað kæmi upp og það virtist í bæði skipti vilja klína mörgum lögum í röð með sama tónlistarmanni/hljómsveit og vera með einhver almenn leiðindi. Í dag fékk ég hinsvegar bara þennan ágætasta lista! Ég ætti kannski að gefa party sjúfflinu annan séns?
Ég var næstum búin að gleyma þessu lagi! Rólegt og fallegt af Mutations sem kom út fyrir 10 árum (10 árum!?!) og er alveg frábær! Hver annar kemst upp með að hafa kántrí og bossa nova á sömu plötunni og láta það hljóma vel?
1993 dúettaði MC Solaar með Guru á fyrstu Jazzmatazz plötunni og sló svona líka í gegn að árið eftir, þegar Prose Combat kom út, var hún líka gefin út í Bandaríkjunum, sem þótti víst ansi merkilegt at the time þar sem hún er öll á frönsku. Ég var nú bara 11 ára þegar þetta fór alltsaman fram en rámar í að hafa heyrt einhver lög með honum og svo hlustaði ég meira á hann þegar ég varð aðeins eldri.
Eftir æsispennandi spilakvöld hjá stóra bróður síðasta haust horfðum við svo af einhverjum ástæðum á nokkur gömul MC Solaar myndbönd á youtube. Eftir það ákvað ég að ráðast í smá upprifjun á franska rappinu, komst yfir allar plöturnar hans og mundi hvað mér fannst þær bara ansi góðar á sínum tíma. Nouveau Western byrjar á fyrstu 20 sekúndunum úr Bonnie&Clyde með Serge Gainsbourg, sem er frábært lag eftir alræmdan slísböll. Lagið gat því eiginlega ekki annað en orðið alveg hreint ágætt og er jafnvel í pínu uppáhaldi hjá mér einmitt vegna þess að mér finnst Bonnie&Clyde freeekar skemmtilegt.
Hlustaði óspart á þetta eftir að ég og fyrsti kærastinn hættum saman. Ári seinna barst þetta svo í tal hjá okkur og í ljós kom að þetta var 'break-up-lagið' hans líka. Tilviljun? En burtséð frá því gæti þetta jafnvel verið besta lag Magnyl, sem aftur er ein af betri íslensku plötum seinni ára.
Það er ansi vel við hæfi að fá þetta því Nashville Skyline er eiginlega búið að vera soundtrackið mitt síðustu 3 mánuðina. Held það hafi varla liðið dagur sem ég hef ekki hlustað á hana alla vega einu sinni. Lögin eru hvert öðru sterkara, kántríið hreint yndi og mér finnst röddin í Bobby D skemmtileg á þessari plötu.
Fyrstu tónleikarnir sem ég fór á þegar ég kom til Montréal í janúar voru með Julie Doiron og Lily Frost. Bjóst fyrirfram við að mér finndist Julie betri án þess svo sem að vita mikið annað um hana en að hún var söngkona og bassaleikari í Eric's Trip sem ku hafa verið ansi vinsælt band hérna í Kanaders in ze 90s. Svo var ég búin að hlusta svolítið á hana og það sem ég var búin að heyra var gott.
Lily sló hana hinsvegar algjörlega út live og var mun betri. Efnið sem Julie var með rann svolítið mikið saman, var allt frekar svipað. Þetta er ágætis lag svo sem, en ekki hennar besta að mínu mati.
Ef ég man rétt þá hatar Vignir toppfimmari þetta lag en mér finnst það bara flott. Ég ber líka alltaf sterkar taugar til laga með áberandi kúabjöllu enda annálaður kúabjölluleikari.
Eitt af mörgum uppáhalds lögum. Tengi það reyndar við slæmt kvöld en ég get samt ekki hamið mig um að hlusta á það í sífellu. Þetta er tekið af hinni vanmetnu Tusk sem er óðum að taka fram úr Rumours sem uppáhalds Fleetwood Mac platan mín.
Það ber ekki að taka þennan lista of hátíðlega. Þetta eru frekar dæmi um kombökk en eiginlegur topplisti.
5. Fiona Apple - Extraordinary Machine (2005)
Fiona Apple lét aðdáendur sína bíða í sex ár á milli platna svo þegar þessi kom út þá var eftirvæntingin orðin mikil. Þessi langa bið og vandræði með plötufyrirtækið ollu því að fólk var farið að halda að stúlkan væri kannski búin að missa það en það reyndust óþarfa áhyggjur enda platan alveg frábær. Þetta er svona gott hæfileikastaðfestingakombakk.
Beck kom öllum í opna skjöldu þegar hann gaf út þessa ljúfu breakup plötu á eftir hinni skitsófrenísku Midnite Vultures. Þessi plata nær inn á listann því þetta var mikið Beck comeback fyrir mér persónulega. Ég hafði misst áhuga á því sem hann var að gera en eftir þetta lagði ég aftur við hlustir.
Þegar minnst er á King Crimson þá kemur platan In The Court Of The Crimson King ósjálfrátt fyrst upp í hugann. Þessi fyrsta plata sveitarinnar er almennt talin klassík en eftir því sem skipt var tíðar um hljómsveitarmiðlimi og progið fór meira úr böndunum þótti sífellt ólíklegra að King Crimson myndu gera stóra hluti. Eini fasti punkturinn í sveitinni, Robert Fripp, tók sig svo til í byrjun níunda áratugarins og stofnaði enn eina útgáfu af sveitinni sem gaf svo út hina bráðskemmtilegu Discipline sem er dálítið prog, dálítil nýbylgja og satt að segja dálítið Talking Heads-leg.
Eftir hina frábæru All Things Must Pass gaf George Harrison út nokkrar ansi misjafnar plötur og náði botninum með hinni arfaslöku Gone Troppo sem var algjört flopp. Eftir það gaf hann ekki út plötu í fimm ár en snéri svo aftur með Cloud Nine sem hann hafði unnið með félaga sínum Jeff Lynne. Poppuð, hress, skemmtileg og með einu fyndnasta plötucoveri sem ég man eftir! Vídjóið við lagið When We Was Fab er líka skylduáhorf...
Mér dettur ekki í hug svakalegra comeback en American Recordings plöturnar sem Johnny Cash tók upp með Rick Rubin. Hæfileikar Cash og frábært lagaval gerðu það að verkum að hann eignaðist skyndilega nýjan hlustendahóp sem hafði áður ekki áhuga á kántrítónlist. Hann gerði tökulögin algjörlega að sínum eigin og þetta Leonard Cohen lag er gott dæmi um það. Johnny Cash - Bird On A Wire
We want to share the music we love with our readers in the hope that they will buy it and love it too. All music posted to this site is available for a limited amount of time but if you are representing an artist and want a track removed please contact us and we will remove it immediately.
Viltu vera gestalistamaður?
Ef þú hefur góða hugmynd að lista eða vilt vera með í lista sem við tilkynnum, sendu okkur þá línu á toppfimmafostudegi (hja)gmail.com og fáðu að vera memm einn föstudag!
Reglur
1. Bannað að bora í nefið
2. Setja þarf inn listann hér á síðunni kl. 23:59 á hverjum föstudegi
3. Undir engum kringumstæðum má ræða lista vikunnar við neinn af hinum höfundunum fyrir kl. 23:59 á föstudegi
4. Fylgja þarf reglunum sem settar eru fram um topp 5 listann hverju sinni
5. Ekki er undir nokkrum kringumstæðum leyfilegt að setja lag á listann sungið af Mick Hucknall
