Showing posts with label Aerosmith. Show all posts
Showing posts with label Aerosmith. Show all posts

Friday, September 11, 2009

Topp 5 vontgott - Kristín Gróa

Ókei svo verkefnið er að finna fimm artista sem maður fílar ekki og gefa dæmi um lag sem styður þá skoðun EN finna svo eitt lag með viðkomandi sem er undantekning og maður fílar. Eins og allir vita sem þekkja mig þá er breska sveitin Muse sú hljómsveit sem fer mest í taugarnar á mér af öllum. Á einhvern óskiljanlegan hátt á ég þó þrjár plötur með þeirri sveit og ég reyndi að finna eitt lag sem ég fíla en það tókst ekki... svo það útskýrir fjarveru þeirra á þessum lista.

5. Aerosmith


Vont: I Don't Want To Miss A Thing

Væmið, klisjukennt og að eilífu tengt einu klénasta atriði kvikmyndasögunnar.



Gott: Sweet Emotion

Eitt af þessum úbersvölu lögum sem ég tengi við uppáhalds myndina mína og verður fyrir vikið enn úbersvalara. Namm.

4. Depeche Mode


Vont: Love In Itself

Ég veit ekki hvað það er en ég bara fíla Depeche Mode ekki. Sorrí!

Gott: Just Can't Get Enough

Eitt af uppáhalds hlaupabrettislögunum mínum!

3. George Michael


Vont: Jesus To A Child

Ég hefði eiginlega getað valið hvaða lag sem er, er það ekki? Nema mögulega...

Gott: Faith

Kommon þetta er gott popplag! Það veldur mér aftur á móti miklum áhyggjum hvað ég virðist eiga mikið af George Michael tónlist. Hvaðan kemur þetta allt?

2. Guns N' Roses


Vont: Paradise City

Ég meika Axl Rose og félaga bara alls ekki. Það er ein mesta sorg síðustu vikna að PS3 leikurinn Burnout Paradise skuli hafa þetta sem þemalag því ég fæ það alltaf á heilann þegar ég spila! Arg.

Gott: Don't Cry

Mér finnst þetta pínku flott. Tjah eða það væri það ef Axl Rose væri ekki að syngja.

1. U2


Vont: Vertigo

Hratt á hæla Muse koma U2 á listanum yfir hljómsveitir sem ég meika ekki. Lengi vel gat ég þolað gömul lög með þeim en smá saman fór óþol mitt að færast yfir á þau líka. Svo er Bono líka kjánalegur.

Gott: Numb

Mjög svalt lag.

Thursday, February 14, 2008

Topp 5 góð lög með artistum sem ég fíla ekki - Kristín Gróa


5. U2 - Wake Up Dead Man af Pop (1997)

Ég þoli U2 ekki. Það er held ég einhver samblanda af því að Bono ýtir á alla pirrtakkana mína, ég er komin með ógeð á lögunum sem er búið að nauðga í gegnum árin og músíksnobbaranum í mér finnst þeir fáránlega ofmetnir og finnst það sanna mál mitt að meirihluti fólks sem ekkert hlustar á tónlist segja U2 vera uppáhalds hljómsveitina sína (nú eða Metallica... ef ekki bæði... og hendum Bubba í púkkið og þá er þetta fullkomið!).



4. Suede - Stay Together (smáskífa 1994)

Suede fóru að mestu framhjá mér þegar ég var unglingur enda var ég allt of upptekin að slefa yfir Blur til að opna eyrun fyrir öðrum britpoppurum. Brett Anderson hefur alltaf farið pínku í taugarnar á mér, of skræk rödd og of miklar pósur. Ég verð hins vegar að viðurkenna að þeir áttu alveg spretti og þetta lag er bara virkilega gott.



3. Bruce Springsteen - The River af The River (1980)

Springsteen hefur alltaf verið of mikill macho ameríkani fyrir mig en kannski þarf ég bara að gefa honum meiri séns. Þetta lag hreyfir samt alltaf við mér og minnir mig þar að auki á Lalla vin minn sem spilaði þetta fyrir mig þegar ég heimsótti hann í stórborgina Skövde og útskýrði fyrir mér í hverju stórfenglegheit Springsteens felast. Ég held ég hafi verið búin að drekka of mikinn bjór til að meðtaka það sem hann var að segja enda er ég ekki enn búin að fatta þetta alveg.



2. Bubbi Morthens - Afgan af Fingraför (1983)

Ég meika Bubba eiginlega alls ekki en þetta lag fer alveg með mig. Ég elska þig svo heitt að mig sundlar og verkjar... úff kills me every time.



1. Aerosmith - Sweet Emotion af Toys In The Attic (1975)

Aerosmith pirra mig ekkert en ég bara fíla þá ekki. Þetta lag finnst mér aftur á móti alveg killer. Ég tengi það líka alltaf við upphafs- og lokaatriðin í uppáhalds myndinni minni, Dazed and Confused, svo mig langar alltaf að vera í aftursæti á gömlum Chevy Chevelle að krúsa þegar ég heyri það. Það myndi ekkert skemma fyrir ef Matthew McConaughey væri að keyra Chevyinn í þröngu bleiku gallabuxunum sínum... ahh!