5. David Bowie - Heathen
Ég tók alveg tímabil þar sem ég hlustaði á gamla Bowie dótið og fannst það bara algjör snilld. Svo datt áhuginn eitthvað niður og ég hlustaði eiginlega ekkert á Bowie í alveg tvö ár. Þangað til annar sambýlingurinn minn í Frakklandi keypti Heathen. Kannski ekki jafn hresst og það sem hr. Bowie gerði á síðustu öld en fín plata engu að síður.
David Bowie - A Better Future [video]
4. Kings of Leon - Aha Shake Heartbreak (2005)
Þessi plata comebackaði sjálfa sig fyrir mér. Mér var gefið eintak af henni og ég heyrði hana nokkrum sinnum þegar hún kom út en fannst hún bara ekkert spes. Eintakið fór upp í geisladiskahillu og sat þar næstu mánuðina. Tæpu ári seinna prófaði ég svo að renna í gegnum hana og fannst hún instantly bara æði. Stórundarlegt en ánægjulegt. Síðan þá poppar platan alltaf upp öðru hverju, það virðist t.d. alltaf eitt lag læðast með á playlista fyrir roadtrip, það var óspart hlustað á hana í bakpokaferðalagi um Evrópu og platan í heild sinni er frábær til að hlaupa við.
Kings of Leon - Milk [video]
3. Prince - Musicology (2004)
Prince var svona mójókóngur. Svo missti hann það, skipti um 'nafn' 5 sinnum eða eitthvað og var bara all-round ekkert spes í einhver ár. En með Musicology kom hann aftur!
Prince - Musicology [video]
2. Beck - Sea Change
Ég átti nú Midnite Vultures og hlustaði slatta á hana en hún greip mig aldrei jafn mikið og fyrri plötur Beck. Þess vegna langaði mig mest að hoppa af gleði þegar ég heyrði Sea Change, þrátt fyrir að platan sé róleg hún-hætti-með-mér plata. Flestir verða voða voða leiðir, reiðir jafnvel fúlir þegar einhver hættir með þeim. Væla, væla aðeins meira og jafna sig svo á endanum. Ekki Beck. Beck gerir næstum klukkutíma langa plötu þar sem hver einasta mínúta er góð. Frábær plata og fullkomin fyrir ástarsorgina!
Beck - Golden Age [video]
1. Pete Doherty - For Lovers // Fuck Forever (2005)
Þrátt fyrir allt vesenið á honum má Pete eiga það að hann semur góð lög og enn betri texta. 2004 náði hann að láta reka sig úr hljómsveitinni sinni, taka sig alltof oft, dæma sig þónokkru sinnum og almennt vera bara svo mikið í ruglinu að það voru allir hálfpartinn búnir að afskrifa hann. En Pete kom aftur árið 2005. Hann kom aftur! For Lovers 'samstarfið' með Wolfman var fínt og þrátt fyrir mistæka fyrstu plötu Babyshambles er Fuck Forever alveg hriiikalega gott lag.
Babyshambles - Fuck Forever [video]
Babyshambles - Fuck Forever [.mp3]
Wolfman & Pete Doherty - For Lovers [.mp3]
Showing posts with label comeback. Show all posts
Showing posts with label comeback. Show all posts
Friday, March 7, 2008
Topp 5 comeback - Kristín Gróa
Það ber ekki að taka þennan lista of hátíðlega. Þetta eru frekar dæmi um kombökk en eiginlegur topplisti.
5. Fiona Apple - Extraordinary Machine (2005)
Fiona Apple lét aðdáendur sína bíða í sex ár á milli platna svo þegar þessi kom út þá var eftirvæntingin orðin mikil. Þessi langa bið og vandræði með plötufyrirtækið ollu því að fólk var farið að halda að stúlkan væri kannski búin að missa það en það reyndust óþarfa áhyggjur enda platan alveg frábær. Þetta er svona gott hæfileikastaðfestingakombakk.
Fiona Apple - Tymps (Sick In The Head Song)
4. Beck - Sea Change (2002)
Beck kom öllum í opna skjöldu þegar hann gaf út þessa ljúfu breakup plötu á eftir hinni skitsófrenísku Midnite Vultures. Þessi plata nær inn á listann því þetta var mikið Beck comeback fyrir mér persónulega. Ég hafði misst áhuga á því sem hann var að gera en eftir þetta lagði ég aftur við hlustir.
Beck - Lost Cause
3. King Crimson - Discipline (1981)
Þegar minnst er á King Crimson þá kemur platan In The Court Of The Crimson King ósjálfrátt fyrst upp í hugann. Þessi fyrsta plata sveitarinnar er almennt talin klassík en eftir því sem skipt var tíðar um hljómsveitarmiðlimi og progið fór meira úr böndunum þótti sífellt ólíklegra að King Crimson myndu gera stóra hluti. Eini fasti punkturinn í sveitinni, Robert Fripp, tók sig svo til í byrjun níunda áratugarins og stofnaði enn eina útgáfu af sveitinni sem gaf svo út hina bráðskemmtilegu Discipline sem er dálítið prog, dálítil nýbylgja og satt að segja dálítið Talking Heads-leg.
King Crimson - Elephant Talk
2. George Harrison - Cloud Nine (1987)
Eftir hina frábæru All Things Must Pass gaf George Harrison út nokkrar ansi misjafnar plötur og náði botninum með hinni arfaslöku Gone Troppo sem var algjört flopp. Eftir það gaf hann ekki út plötu í fimm ár en snéri svo aftur með Cloud Nine sem hann hafði unnið með félaga sínum Jeff Lynne. Poppuð, hress, skemmtileg og með einu fyndnasta plötucoveri sem ég man eftir! Vídjóið við lagið When We Was Fab er líka skylduáhorf...
George Harrison - When We Was Fab
1. Johnny Cash - American Recordings (1994)
Mér dettur ekki í hug svakalegra comeback en American Recordings plöturnar sem Johnny Cash tók upp með Rick Rubin. Hæfileikar Cash og frábært lagaval gerðu það að verkum að hann eignaðist skyndilega nýjan hlustendahóp sem hafði áður ekki áhuga á kántrítónlist. Hann gerði tökulögin algjörlega að sínum eigin og þetta Leonard Cohen lag er gott dæmi um það.
Johnny Cash - Bird On A Wire
5. Fiona Apple - Extraordinary Machine (2005)
Fiona Apple lét aðdáendur sína bíða í sex ár á milli platna svo þegar þessi kom út þá var eftirvæntingin orðin mikil. Þessi langa bið og vandræði með plötufyrirtækið ollu því að fólk var farið að halda að stúlkan væri kannski búin að missa það en það reyndust óþarfa áhyggjur enda platan alveg frábær. Þetta er svona gott hæfileikastaðfestingakombakk.
Fiona Apple - Tymps (Sick In The Head Song)
4. Beck - Sea Change (2002)
Beck kom öllum í opna skjöldu þegar hann gaf út þessa ljúfu breakup plötu á eftir hinni skitsófrenísku Midnite Vultures. Þessi plata nær inn á listann því þetta var mikið Beck comeback fyrir mér persónulega. Ég hafði misst áhuga á því sem hann var að gera en eftir þetta lagði ég aftur við hlustir.
Beck - Lost Cause
3. King Crimson - Discipline (1981)
Þegar minnst er á King Crimson þá kemur platan In The Court Of The Crimson King ósjálfrátt fyrst upp í hugann. Þessi fyrsta plata sveitarinnar er almennt talin klassík en eftir því sem skipt var tíðar um hljómsveitarmiðlimi og progið fór meira úr böndunum þótti sífellt ólíklegra að King Crimson myndu gera stóra hluti. Eini fasti punkturinn í sveitinni, Robert Fripp, tók sig svo til í byrjun níunda áratugarins og stofnaði enn eina útgáfu af sveitinni sem gaf svo út hina bráðskemmtilegu Discipline sem er dálítið prog, dálítil nýbylgja og satt að segja dálítið Talking Heads-leg.
King Crimson - Elephant Talk
2. George Harrison - Cloud Nine (1987)
Eftir hina frábæru All Things Must Pass gaf George Harrison út nokkrar ansi misjafnar plötur og náði botninum með hinni arfaslöku Gone Troppo sem var algjört flopp. Eftir það gaf hann ekki út plötu í fimm ár en snéri svo aftur með Cloud Nine sem hann hafði unnið með félaga sínum Jeff Lynne. Poppuð, hress, skemmtileg og með einu fyndnasta plötucoveri sem ég man eftir! Vídjóið við lagið When We Was Fab er líka skylduáhorf...
George Harrison - When We Was Fab
1. Johnny Cash - American Recordings (1994)
Mér dettur ekki í hug svakalegra comeback en American Recordings plöturnar sem Johnny Cash tók upp með Rick Rubin. Hæfileikar Cash og frábært lagaval gerðu það að verkum að hann eignaðist skyndilega nýjan hlustendahóp sem hafði áður ekki áhuga á kántrítónlist. Hann gerði tökulögin algjörlega að sínum eigin og þetta Leonard Cohen lag er gott dæmi um það.
Johnny Cash - Bird On A Wire
Æ koddu aftur... - zvenni
Ákveðið var að leyfa frjálslega túlkun á þema vikunnar sem er "come back" lög og hér er mín.
Ansi mörg lög hafa verið samin sem fjalla um þemað þ.e. bón eða ósk um að einhver eða eitthvað komi aftur og að hlutirnir verði eins og þeir voru áður. Slík lög eru oftar en ekki full eftirsjá eða fortíðarþrá sem eru afar mannlegar kenndir. Er okkur finnst við hafa glatað einhverju sem var okkur kært eða mikilvægur partur af lífinu er eðlilegur hlutur af aðlögunarferlinu að þrá fyrra ástand. Breytingar geta virst ógnandi og neikvæðar því þær neyða okkur til þess að horfast í augu við staðreyndir, veruleikann og loks inn á við þar sem tilvistarlegar spurningar blasa við og krefjast svara.
En hér er listi vikunnar...njótið.
Come Back Jonee - Devo
hey come back Jonee
you´ve gotta come back now
Jonee Jonee Jonee
hey, come back Jonee
Jonee keyrði Datsuninn sinn inn í tengitrukk og það eina sem var eftir var gítarinn hans. Núna söknum við hans og viljum fá hann aftur heim,
komdu aftur heim Jonee, komdu aftur heim... Jonee vertu góður.
Come Back To Camden - Morrissey
Where taxi drivers never stop talking,
Under slate grey Victorian sky
Here you'll find, my heart and I,
And still we say come back,
Come back to Camden
Morrissey samur við sig, einmana, örvæntingarfullur, raular lokaorðin og kallar á hjálp. En vill hann raunverulega hjálp?... er ekki viss.
Come Back From San Francisco - The Magnetic Fields
Come back from San Francisco
and kiss me; I've quit smoking.
I miss doing the wild thing with you.
Fallegt lítið lag um söknuð, fórnir, von og vonleysi.
So Come Back, I Am Waiting - Okkervil River
So come back and we’ll take them all on.
So come back to your life on the lam.
So come back to your old black sheep man.
Ég veit að þetta er allt í rugli en hættu þessu veseni og komdu heim til Lamba. Þetta reddast.
I Wish You Would - David Bowie (Sweet cover)
Come back baby I wish you would
There's crying and the feeling won't do no good
Eldsnemma um morguninn, er dagurinn var við það að bresta á stakk hún af, og nú er ekki gaman. Bowie tekur Sweetsönginn upp á sína arma og afar vel eins og öll lögin á Pin Ups plötunni góðu.
Ansi mörg lög hafa verið samin sem fjalla um þemað þ.e. bón eða ósk um að einhver eða eitthvað komi aftur og að hlutirnir verði eins og þeir voru áður. Slík lög eru oftar en ekki full eftirsjá eða fortíðarþrá sem eru afar mannlegar kenndir. Er okkur finnst við hafa glatað einhverju sem var okkur kært eða mikilvægur partur af lífinu er eðlilegur hlutur af aðlögunarferlinu að þrá fyrra ástand. Breytingar geta virst ógnandi og neikvæðar því þær neyða okkur til þess að horfast í augu við staðreyndir, veruleikann og loks inn á við þar sem tilvistarlegar spurningar blasa við og krefjast svara.
En hér er listi vikunnar...njótið.
Come Back Jonee - Devo
hey come back Jonee
you´ve gotta come back now
Jonee Jonee Jonee
hey, come back Jonee
Jonee keyrði Datsuninn sinn inn í tengitrukk og það eina sem var eftir var gítarinn hans. Núna söknum við hans og viljum fá hann aftur heim,
komdu aftur heim Jonee, komdu aftur heim... Jonee vertu góður.
Come Back To Camden - Morrissey
Where taxi drivers never stop talking,
Under slate grey Victorian sky
Here you'll find, my heart and I,
And still we say come back,
Come back to Camden
Morrissey samur við sig, einmana, örvæntingarfullur, raular lokaorðin og kallar á hjálp. En vill hann raunverulega hjálp?... er ekki viss.
Come Back From San Francisco - The Magnetic Fields
Come back from San Francisco
and kiss me; I've quit smoking.
I miss doing the wild thing with you.
Fallegt lítið lag um söknuð, fórnir, von og vonleysi.
So Come Back, I Am Waiting - Okkervil River
So come back and we’ll take them all on.
So come back to your life on the lam.
So come back to your old black sheep man.
Ég veit að þetta er allt í rugli en hættu þessu veseni og komdu heim til Lamba. Þetta reddast.
I Wish You Would - David Bowie (Sweet cover)
Come back baby I wish you would
There's crying and the feeling won't do no good
Eldsnemma um morguninn, er dagurinn var við það að bresta á stakk hún af, og nú er ekki gaman. Bowie tekur Sweetsönginn upp á sína arma og afar vel eins og öll lögin á Pin Ups plötunni góðu.
Subscribe to:
Posts (Atom)
