Avi Buffalo

Hæ. Mig langar bara að benda ykkur á lagið What's In It For? með hljómsveitinni Avi Buffalo. Það er krúttulegt og skemmtilegt og inniheldur línuna "You are tiny and your lips are like little pieces of bacon". Já og smáskífan kemur út hjá Sup Pop 8. des en plata í fullri lengd næsta vor. That's all.

Avi Buffalo - What's In It For?

Sarpurinn

Í Sarpi vikunnar ætla ég að fjalla um hina frábæru plötu Being There með hljómsveitinni Wilco. Ég gæti í raun tekið fyrir margar Wilco plötur hérna en einhvernveginn finnst mér rökrétt að byrja á þessari breakthrough plötu sveitarinnar. Hún kom út árið 1996 og inniheldur hvorki meira né minna en 19 lög enda tvöföld plata.

Hér eru Wilco rétt aðeins farnir að stefna í þá tilraunakenndu átt sem náði hápunkti á Yankee Hotel Foxtrot (Hotel Arizona) og A Ghost Is Born en þó eru hér í heildina mun hefðbundnari lagasmíðar (Say You Miss Me) og inn á milli má enn heyra kántrítónana sem Jeff Tweedy flutti með sér frá sveitinni Uncle Tupelo (Someday Soon).

Jay Bennett er hér nýgenginn til liðs við Wilco og setur sitt mark á plötuna. Hann átti síðan eftir að vera rekinn þegar upptökunum á Yankee Hotel Foxtrot var lokið eftir ágreining við Tweedy. Það er skemmtileg tilviljun að Being There byrjar einmitt á laginu Misunderstood þar sem Tweedy vísar í upplausn Uncle Tupelo en hann og Jay Farrar skildu vægast sagt illa þegar sú sveit hætti.

Take the guitar player for a ride
Cause he ain't never been satisfied
He thinks he owes some kind of debt
Be years before he gets over it

Eins og ég minntist á telur platan 19 lög og þar af birtist eitt hressasta breakup lag sem ég man eftir tvisvar í sitthvorri útsetningunni, fyrst sem Outtasite (Outta Mind) og svo sem Outta Mind (Outta Sight). Textarnir eru almennt frekar mikill downer enda Tweedy að ganga í gegnum nokkra erfiðleika í einkalífinu á þessum tíma auk þess að vera að sætta sig við að vera orðinn fullorðinn og allar skyldurnar sem því fylgir. Þrátt fyrir bömmerinn sem er almennt í gangi hérna þá er þetta ein af fáum tvöföldu plötum sem ég hlusta á í einum rykk. Hún er líka áhugaverður kafli í sögu þessarar stórmerkilegu hljómsveitar sem hefur gengið í gegnum miklar mannabreytingar og stílbreytingar á 15 ára starfstímabili sínu.

Plata mánaðarins: Girls - Album

Fyrst ég byrjaði á því að pósta fyrsta singlinum af plötunni þá finnst mér vera við hæfi að halda áfram á þeirri braut og koma með aðra smáskífuna núna, en það er lagið Lust For Life (ekki Iggy Pop coverið... alls ekki).

Eins og alltaf hjá Girls er laglínan sæmilega einföld, grípandi og svona.... sækadelik, á meðan textarnir eru einskonar hippaleg sólarhylling.... eða eitthvað.... lögin eru flest um sólina og eiturlyf og hvernig er best að taka því rólega. Þetta lag byrjar reyndar á erfiðari nótunum, smá naflaskoðun hjá Cristopher Owens (söngvarinn):

i wish i had a father and maybe then i woulda turned out right
but now im just crazy im totally mad
yeah im just crazy im fucked in the head

Hann klifar svo á orðunum:

but now im just crazy im totally mad
yeah im just crazy im fucked in the head

Það er einmitt þetta sem ég meinti þegar ég sagði að það væri stutt í drungan, en það er samt alltaf stutt í strandarpartíið og sólina:

oh i wish i had a sun tan
i wish i had a pizza and a bottle of wine
i wish i had a beach house
then we could make a big fire every night

eins er viðlagið á jákvæðu nótunum, hann sér vonarglætu í þessu öllu saman.

and maybe if i really tried with all of my heart
then i could make a brand new start in love with you

Þetta lag alveg iðar af hressleika og skemmtun, þetta er svona sumarlag sem er ekki hægt annað að fá á heilann. Það er kanski ekki jafn "gott" og Hellhole Ratrace en shit hvað það er skemmtilegt!

Lag: Lust For Life

oooog svo smá um videoin.

Það komu út tvö mismunandi vídjó með þessu lagi. annars vegar þetta:



Sem er tekið á super 8 vél sem gefur þessu öllu svona skemmtilega stemningu, síðan var það hitt videoið...(ath allsbert fólk þannig að það er ekki viðhæfi allstaðar!)

Linkur hér.

sagan bak við það er þannig að útgáfu fyrirtækið þeirra vildi fá svona voða fína og hressa útgáfu (fyrra videoið) en Girls strákunum fannst það ótrúlega fyndið að gera eina útgáfu sem væri meira í takti við hljómsveitina. Þeir fengu nokkra vini sína til að mæma með laginu á meðan að þau væru allsber og að gera eitthvað fyndið. Sagan segir að það sé til þriðja útgáfan af laginu sé til, Cristopher Owens segir að það sé hommakláms útgáfan og hann er að reyna að fá að gefa hana út (Rammstein hvað!?)

Topp 5 rerun - Kristín Gróa

Rerun pælingin er sú að við fáum séns á að endurtaka gamlan lista eða gera lista sem við misstum af á sínum tíma. Ég er nú þokkalega sátt við listana mína og hef ekki misst af mörgum svo sá listi sem ég valdi er listi sem er líklega aldrei eins hversu oft sem maður gerir hann. Listinn er topp 5 á föstudegi og birtist upphaflega föstudaginn 1. ágúst 2008. Hugsunin á bak við þennan lista var sú að segja frá þeirri tónlist sem var okkur efst í huga þann föstudaginn. Síðast listaði ég upp stök lög en nú ætla ég að lista upp þær 5 plötur sem eiga hug minn allan þessa stundina. Síðasti listi hljóðaði svo:

5. Deer Tick - Art Isn't Real (City Of Sin)
4. Fleetwood Mac - Angel
3. Beck - Gamma Ray
2. Lykke Li - Dance Dance Dance
1. The Felice Brothers - Roll On Arte

Nýi listinn er svona!


5. The Flaming Lips - Embryonic

Ég skal viðurkenna það að ég var búin að missa þann litla áhuga sem ég hafði á The Flaming Lips og var því nákvæmlega ekkert spennt fyrir þessari plötu. Ég hlustaði á sínum tíma talsvert á The Soft Bulletin og Yoshimi Battles The Pink Robots en þær kveiktu samt aldrei almennilega í mér og þegar kom að At War With The Mystics þá nennti ég henni ekki alveg. Það var því frekar af einhverri undarlegri skyldurækni sem ég gaf tvöföldu plötunni (já vei hugsaði ég kaldhæðnislega) Embryonic séns. Góð ákvörðun!

The Flaming Lips - Convinced Of The Hex


4. The Mountain Goats - The Life Of The World To Come

Ég hef aldrei almennilega kveikt á The Mountain Goats en gaurinn er nánast með cult following svo ég hef alltaf haft það á bak við eyrað að gefa honum almennilega séns. Viti menn, ég held að þessi nýja plata sem er uppfull af Biblíutilvísunum og frábærum textum hafi loksins kveikt á perunni minni.

The Mountain Goats - Genesis 30:3


3. Girls - Album

Topp fimm plata mánaðarins er að sjálfsögðu búin að vera í heavy rotation síðustu vikur. Tóndæmi birtist síðastliðinn mánudag og fleiri munu birtast út mánuðinn. Watch this space!


2. El Perro Del Mar - Love Is Not Pop

Eftir hina frekar daufu From The Valley To The Stars sem olli mér nokkrum vonbrigðum gefur Sarah Assbring allt í einu út alveg hreint frábæra plötu. Þetta er breakup plata með upphafi og endi og hún er bara ótrúlega heilsteypt og flott. Mæli með að þið tékkið á þessari.

El Perro Del Mar - Gotta Get Smart


1. Julian Casablancas - Phrazes For The Young

Þessi er gjörsamlega nýdottin í hús og er því last minute addition á listann. Julian Casablancas hefur í heildina fengið alveg ágætis dóma fyrir sólóplötuna sína og ég verð að segja að hún grípur mig gjörsamlega við fyrstu hlustanir. Þetta er öðruvísi en ég bjóst við en á góðan hátt. Þetta er partídansiplata með niðurdrepandi textum... svona það er allt svo mikill bömmer að það eina sem ég get gert er að fá mér einn drykk í viðbót og dansa dansa dansa til að gleyma. Namm.

Julian Casablancas - Out Of The Blue

Jólagjöfin í ár fyrir öll litlu rómantísku tónlistarnördin!

Ef Love is a Mixtape: Life and Loss, One Song at a Time var fullkomin gjöf síðustu jól fyrir lovey dovey nostalgíufulla tónlistarnörda þá er Cassette From My Ex: Stories and Soundtracks of Lost Loves klárlega gjöfin í ár! Bókin er sprottin upp úr Cassette From My Ex projectinu sem gengur basically út á að grafa upp mixtapes sem maður fékk frá einhverjum sem maður var pottþétt ógó pógó skotinn í back in the day og skella svo inn bæði lagalistanum og sögunni á bakvið spóluna. Þetta er svona pínu eins og blanda af Love is a Mixtape og Post Secret. Æði æði pæði! ;)

Sarpurinn

Sarpurinn í dag er tileinkaður einni af perlum rokksögunnar... að minnsta kosti að mínu mati.



Árið 1997 gaf hljómsveitinn Spiritualized út plötunna Ladies And Gentlemen We Are Floating In Space, þessi plata var sú þriðja sem kom frá hljómsveitinni og skar sig töluvert úr safninu hljómlega (er það orð?) séð. Fyrri plöturna höfðu verið minimalískar og einkendust eiginlega af endurtekningum. En ef ég ætti að lýsa þessari þá myndi ég segja að hún hljómar eins og ef Bon Iver og Thurston Moore myndu gera þynnkuplötu á fullt fullt fuuuullllllt af allskonar læknadópi og Phil Spektor myndi sjá um að mixa! Alveg svakaleg gítaröskur og grútsteikt riff og óhljóð og svo hrikalega brothættar tilfinningar (og þá biturleiki og reiði) og einhverskonar beitt hreinskilni að maður verður eiginlega frekar hræddur fyrst. Þetta er plata sem þarf í flestum tilvikum nokkrar hlustanir. Besta break-up plata sem ég hef heyrt.Sagan bak við hana er að aðallinn í bandinu, Jason Pierce og Kate Radley , sem spilaði á hljómborð hættu saman. Hún stakk hann af og fór og laumugiftist Richard Ashcroft (sem mér hefur alltaf einhvernvegin fundist hann vera penis). Þetta þótt Pierce vera skítt og fór og tók helling af allskonar lyfjum og samdi tónlist um þetta allt. Gaman að benda á og segja frá því að Kate Radley spilaði á plötunni og fór í tónleikaferðalagið líka, ég býst við amk nokkrum vandræðarlegum þögnum í rútunni....

Það er erfitt að benda á einhver stök lög á þessari plötu, það verður eiginlega bara að hlusta á hana, en af því ég þarf að velja eitthvað þá eru það:

Come Together
Ladies And Gentlemen We Are Floating in Space
Cop Shoot Cop
Electricity
I Think I'm in Love

Ég verð líka að minnast á í lokin að öll umgjörðin utan um diskinn (coverið) er geðveikt flott, þetta er látið líta út eins og pillubox með leiðbeiningum um hvernig ætti að "neyta" hans og í upprunalegu útgáfunni kom diskurinn í "pilluspjaldi".

NÝTTNÝTTNÝTT!!!

Jájájájá.... allt að gerast bara, af því að við erum búin að vera svo dugleg að skrifa í Sarpinn (sem verður fastur á þriðjudögum hér eftir) ætlum við að byrja með svona smá nýtt á móti honum. Í hverjum mánuði verður valin plata mánaðarins og hún kynnt svona þokkalega fyrir ykkur (vonandi). Þetta verður svona nýtt/nýlegt efni, en við ætlum að leyfa okkur að hafa þessi hugtök soldið teygjanleg þannig að enginn má verða brjálaður ef að platan sem við veljum er ekki alveg glæný! Planið er sem sagt að velja einhverja plötu og koma með smá kynningu í byrjun mánaðar og svo kæmi nýtt lag af plötunni í hverri viku eftir það og kannski einhver smá meiri umfjöllun... ef við nennum.

Það má alveg endilega senda inn tilnefningar um plötur í bæði Sarpinn og Plötu mánaðarins, en ég ætla ekkert að lofa því að við veljum það... eins má alveg ennþá senda inn hugmyndir um nýja lista... en allavega þá er fyrsta plata mánaðarins....


Girls - Album

Mér finnst þessi hljómsveit óþolandi!

Nafnið á bandinu er óþolandi Nafnið á plötunni er fáránlega óþolandi! Hæpið sem fylgir þessari hljómsveit er mest óþolandi, prufiði bara að googla hana, 94 milljón hits, ok ég átta mig alveg á því að það er hellingur þarna sem hefur nákvæmlega ekkert með bandið að gera en common það eru fleirri hit en Bítlarnir og Led Zeppelin til samans (það er satt, prufiði bara), og Pitchfork valdi Girls á lista með 500 bestu lögum áratugarins (sæti 383) áður en platan kom út. En mest af öllu finnst mér óþolandi hvað þrátt fyrir það hvað þetta er eitthvað kjánaleg hljómsveit þá er hún geðveikt góð!!! Þetta er ein af þessum plötum sem eiga eftir að verða allstaðar þegar árslistarnir birtast og á það algerlega skilið.

ó já, platan kemur út hjá True Panther, sem Matador á, og opnunarsíðan (fyrsti glugginn) þeirra er líklega mest óþolandi.

Aðal maðurinn í bandinu heitir Christopher Owens (það er þessi í Suede bolnum)og hann er svona gaur sem á annað hvort eftir að verða svona legendary cult hetja í músik eða brenna upp og enginn á eftir að muna eftir honum eftir 2 ár... ég held þetta fyrsta,þó það sé ekki nema bara útaf sögunni hans. Hann ólst upp í svona klikk amerískum sértrúarsöfnuði, sem heitir Children of God (í alvöru, hann heitir það) og þegar að söfnuðurinn neitaði að leyfa foreldrum hans að fara og sækja sér læknishjálpar fyrir eldri bróðir hans (sem dó) þá stakk pabbi hans af. Þetta varð til þess að þau mamma hans voru næstum útskúfuð úr hópnum og þurftu að búa á götunni (en samt innan samfélagsins) og yfirmenn hópsins þvinguðu mömmuna til að selja sig. Christopher stakk af 16 ára og var útigangsmaður þangað til að milljónamæringur frá Texas fann hann og tók hann undir sinn verndarvæng (án djóks!). Þá hittir Christopher, Chet 'JR' White og þeir verða vinir, taka ótrúlega mikið magn af pillum og öðru dópi og búa til þess plötu... sem heitir þessu svaka frumlega nafni: 'Album'.
En eins og ég sagði þá er platan alveg frábær. Hún angar af sumri og stuði (orðaleikur) alveg langar leiðir og það er ekki hægt að hlusta á hana og fá ekki amk 2 lög brennd inní heilann. Þetta eru einfaldir textar og melódíurnar er svona lo-fi indie pop/rock. Ég þykist heyra áhrif frá Spiritualized (einni af mínum uppáhalds) og Grizzly Bear og Ariel Pink og meira að segja pínu Buddy Holly. En þó að þetta sé svona mikið stuð og partý þá er samt einhver drungi yfir þess öllu (kannski ekki annað hægt?) en samt svona jákvæðnis drungi, eins og "allt var einu sinni alveg ömurlegt og ég er ekki alveg kominn yfir það en það er eitthvað miklu betra að taka við núna"- stemmning!? Einni gallinn við þessa plötu sem ég get bent á er að lögin eru öll rosalega ólík. Þetta er svona eins og ekkert sérstaklega hreinn heitur pottur, það er allskonar drasl í honum sem þú veist kannski ekkert endilega afhverju það er þarna, en hann er samt heitur og notalegur... en einhvern veginn er það samt einn af kostunum við plötuna.

Ég ætla að setja fyrstu smáskífuna af plötunni hérna fyrir neðan. Frábært lag sem er frekar rólegt í byrjun og gírast svo aðeins upp í lokin, og svo samkvæmt planinu kemur annað lag í næstu viku og svo framvegis þangað til í desember þegar að það kemur ný plata.


Girls - Hellhole Ratrace

og líka vídjó.



Georg Atli