Monday, October 19, 2009

Iceland Airwaves 2009


Ellefta Airwaves hátíðin er komin og farin og mér finnst við hæfi að renna örsnöggt yfir mína reynslu af hátíð þessa árs.

Hátíðin byrjaði rólega hjá mér á miðvikudagskvöldið þar sem ég sá aðeins eina hljómsveit. Það var Skagasveitin Cosmic Call sem spilaði fyrir gjörsamlega pökkuðum sal á Grand Rokk. Þau stóðu sig bara mjög vel, þetta er svo sem enn á því stigi að vera efnilegt en lofar mjög góðu.

Á fimmtudagskvöldið kom ég inn í mitt sett hjá Stórsveit Samúels J. Samúelssonar á NASA og það var auðvitað bara alveg óstjórnlega skemmtilegt. Ég sá þá síðast á Rósenberg en þeir áttu alveg jafn auðvelt með að fylla NASA af stuði. Næst lét ég draga mig hálf áhugalausa í Iðnó að sjá Dísu sem kom mér svo bara virkilega ánægjulega á óvart. Hún er að gera flotta hluti og var í allt öðrum gír en þegar ég sá hana síðast. Þegar við komum út af Iðnó og litum yfir götuna á Fríkirkjuna var nokkuð ljóst að það var ekki séns að komast þangað inn að sjá Hjaltalín svo við löbbuðum yfir í Hafnarhúsið þar sem When Saints Go Machine voru að byrja. Já þeir voru nú bara leiðinlegir svo við vorum fljótar að skipta aftur yfir í NASA þar sem kanadíski Berlínarbúinn Alaska In Winter var nýbyrjaður. Hann náði alveg að halda uppi stemningu einn á sviðinu og ég skemmti mér virkilega vel á þeim tónleikum.

Föstudagskvöld hófst snemma í Hressó þar sem hin unga og hæfileikaríka Songbird var að spila klukkan 7. Ég er reyndar mjög biased en hún var æði og þið ættuð að tékka á henni strax núna strax (do it!). Eftir matarhlé var skundað í Hafnarhúsið og eftir að hafa staðið í langri röð sem þó hreyfðist ótrúlega hratt þá komum við inn akkúrat þegar Casiokids voru að byrja. Þau kveiktu ekki neitt sérstaklega í okkur þrátt fyrir gríðarlegan hressleika. Mini hæpið Micachu & The Shapes voru næst og ég var ekkert blown away. Það kom svo sem ekki mikið á óvart því ég var búin að reyna að gefa þeim séns áður en kveikti aldrei almennilega á perunni. Það var þá bara að drífa sig yfir á Sódómu þar sem Reykjavík! voru að stíga á stokk. Þeir eru alltaf jafn hressir en eru þeir farnir að mýkjast eitthvað með árunum? Það var minna öskur og meiri melódía fannst mér en það þarf svo sem ekki að vera slæmt. Næst kom kanadíska sveitin Crystal Antlers sem ég er búin að hlusta svolítið á og var því frekar spennt fyrir að sjá. Þau ullu engum vonbrigðum, voru gríðarlega þétt og skemmtileg og ég gekk út með suð í eyrum og slátt í höfði. Við ætluðum svo að freista þess að kíkja á UMTBS en nei röðin útilokaði það algjörlega.

Laugardagskvöld byrjaði snemma því ég gat ekki misst af því að sjá Rósu vinkonu mína spila með Moses Hightower í Iðnó. Mjög smooth. Brasstronaut í Hafnarhúsinu ullu nokkrum vonbrigðum, Eivör var öðruvísi en vanalega en kveikti ekki í mér og Oh Land var ágæt en eftirminnilegust fyrir glimmerhúsið sem hún var með á hausnum. Thecocknbullkid var skemmtileg þrátt fyrir að hafa verið í mest boring outfitti helgarinnar (svört dragt og hvítur bolur... really now?). Óvæntur hápunktur hátíðarinnar voru svo Páll Óskar og Hjaltalín sem gjörsamlega áttu salinn. Ég dansaði og öskraði og söng og veifaði höndunum... og það gerðu það allir. Maður í bleikum pallíettujakkafötum getur ekki klikkað. Síðustu tónleikar helgarinnar voru svo Kakkmaddafakka á Batteríinu sem voru gríðarlega hressir og héldu uppi mikilli stemningu en voru ekkert endilega að gera neitt sérstaklega spennandi hluti tónlistarlega séð.

Ef þú nenntir ekki að lesa alla leið hingað (og ég lái þér það ekki) þá var þetta basically svona: í heildina ótrúlega gaman, When Saints Go Machine slakastir en Crystal Antlers og Páll Óskar & Hjaltalín stóðu upp úr. Ég get ekki beðið eftir næstu hátíð!

Monday, October 12, 2009

Topp 5 brúðkaupslög - Krissa

Úbbs, 'örlítið' sein ;/

5. The Cure - Love Song

“However far away
I will always love you
However long I stay
I will always love you”


Need I say more?


4. The Avett Brothers – Matrimony
“I ain't through I ain't walking out
Leaving ain't what I'm about,
You may scream and I may shout.
But baby I love you.”


Tíhí fyrir hressa brúðkaupið!


3. Moldy Peaches - Anyone Else But You (Michael Cera og Ellen Page eru jafnvel enn betri!)
“I will find my niche in your car
With my MP3, DVD, rumble pack, guitar
I don't see what anyone can see in anyone else
But you”


Sætast!


2. Bright Eyes - First Day of My Life
"And you said
This is the first day of my life
Glad I didn't die before I met you
Now I don't care, I could go anywhere with you
And I'd probably be happy"


Mwaww…


1. Nick Cave - Into My Arms
“I don’t believe in an interventionist god
But I know, darling, that you do
But if I did I would kneel down and ask him
Not to intervene when it came to you”

Því í sumar fór ég í brúðkaup þar sem þetta lag var sungið í kirkjunni og það var fullkomið! Ótrúlega fallegt lag og fullkominn texti! :)

Friday, October 9, 2009

Topp 5 brúðkaupslög - Kristín Gróa


5. Sonny and Cher - I Got You Babe

Mér datt þetta lag fyrst í hug af öllum því ég búin að vera að upplifa Groundhog Day síðustu tvær vikur!


4. The Beatles - I Want To Hold Your Hand

Þetta þarf ekkert að vera grafalvarlegt er það?


3. Wilco - You And I

But you and I
I think we can take it
All the good with the bad
Make something that no one else has


Það er ekki alltaf allt hunkydory en það er allt í lagi og það verður bara að taka því með þessu góða. Er það ekki svona dálítið það sem hjónabandið gengur út á? I wouldn't know en ég get getið mér þess til ;)


2. Nick Cave & The Bad Seeds - Into My Arms

Einfaldlega af því ég fór í brúðkaup í sumar og þar söng besta söngkona sem ég veit um þetta lag í kirkjunni fyrir fallegustu brúðhjón sem ég hef séð í seinni tíð. Já ég táraðist.


1. Todmobile - Brúðkaupslagið

Hei það heitir Brúðkaupslagið og það gerir það sjálfvirkt númer eitt.

Thursday, October 8, 2009

Sarpurinn


Ég ákvað í skyndi að taka að mér að sjá um Sarp vikunnar sem birtist svona seint vegna veikinda upphaflega Sarppennans. Þó ég hafi tekið þetta að mér með stuttum fyrirvara þá var ég ekki í neinum vafa um hvaða plötu ég ætlaði að fjalla um. Það vill nefnilega svo skemmtilega til að ég var einmitt að hlusta á gamla plötu í gær sem ég gleymi alltaf og enduruppgötva reglulega.

Ég hef áður minnst á það hér að ég þakka mínum eldri og vitrari bræðrum alfarið fyrir það að ég hætti að hlusta á Rokklingana og fór að hlusta á alvöru tónlist. Þegar ég var bara tólf ára höfðu þeir þegar ausið yfir mig helling af tónlist og einn afmælisdaginn fékk ég að gjöf plötuna Mama Said með retrórokkaranum Lenny Kravitz.

Mhmm ég sagði Lenny Kravitz. Í dag þykir hann ekkert sérstaklega svalur enda orðinn soft með árunum en ég get sagt ykkur það að þegar ég fékk Mama Said plötuna fyrst í hendur og sá þennan svarta, dreadlokkaða gaur klæddan í níðþröng skrítin föt þá fannst mér hann svalastur í heimi. Það sem meira var þá fannst mér ég vera ótrúlega svöl og fullorðins að hlusta á þessa tónlist og virkilega fíla hana.

Mama Said kom út árið 1991 þegar hjónaband Kravitz og Cosby Show leikkonunnar Lisu Bonet var að leysast upp. Að sjálfsögðu litast platan mjög af þessu enda fjalla flest lögin um ástarsorg og samband sem er að liðast í sundur. Skýrasta dæmið um það er lagið It Ain't Over'til It's Over sem er enn þann dag í dag það lag Kravitz sem hefur náð bestum árangri á bandaríska vinsældalistanum. Ballaðan Stand By Woman er annað lag sem vísar beint til erfiðleikana í sambandi Kravitz og Bonet.

Þetta er nú samt ekki tómt búhú og væmni því fyrsta smáskífa plötunnar Always On The Run er rokkari sem Kravitz samdi með sjálfum Slash (sem spilar einmitt á gítar í laginu). Uppáhalds lagið mitt á pötunni er svo einhverra hluta vegna upphafslagið Fields Of Joy sem inniheldur einmitt Slash gítarsóló.

Eftir öll þessi ár þá get ég eiginlega ekki dæmt um það hvort þessi plata er í alvörunni góð eða hvort ég er enn að hlusta á hana með tólf ára eyrunum mínum þar sem Lenny Kravitz er hættulegur rokkguð en það kannski skiptir ekki máli á meðan ég nýt þess að hlusta á hana.

Saturday, October 3, 2009

Topp 5 VOND cover - Georg Atli

Ég hef sagt það áður og ég segi það enn einu sinni, mér finnst cover vera mjög merkileg. Þetta á líka við um vond cover, ég lenti meira að segja í svo miklum valkvíða með að velja úr safninu mínu að listinn kemur degi of seint en hérna koma mín topp 5:


5. Scarlett Johansson - Last Goodbye (Jeff Buckley cover)

Scarlett er voðaleg sæt og hæfileikarík leikkona og hún kann svosem alveg að syngja ágætlega en hún ætti ekki að covera nein lög, hún sannaði það með Tom Waits tribute plötunni sinni svo rækilega að öll lögin á listanum ættu eiginlega að vera af þeirri plötu... en það væri of augljóst.


4. Dizzee Rascal - That's Not My Name (The Ting Tings cover)

Þetta er ekki einu sinni gott lag í upprunalegu útgáfunni, AF HVERJU Í ÓSKÖPUNUM ERTU AÐ GERA ÞAÐ VERRA!!!

3. Xiu Xiu - Fast Car (Tracy Chapman cover)

Xiu Xiu ákváðu að verða svo mikið artý og krútt að það fór hringinn og varð að einhverju allt öðru og undarlegu.



2. Chris Cornell - Billy Jean (Michael Jackson cover)

Ef að Michael Jackson hefði verið í hvítur, kjánalegur og forsöngvarinn í Creed, Nickleback eða Live þá hefði það líklega hljómað svona.

1. Olivia Newton-John - Ring of Fire (Johnny Cash cover)

Það er ekkert hægt að lýsa þessu lagi neitt, það er svo hræðilega poppað og sykursætt að það verður bara að hlusta á það ef maður vill vita. Það má reyndar benda á það að lagið kom út á plötunni Making a Good Thing Better, jú þið lásuð rétt better

Friday, October 2, 2009

Topp 5 vond cover - Erla Þóra

5. Hilary Duff - My Generation (The Who)

Ég ætla bara að púlla gelgjuna á þetta: Oh. My. God. Þetta er horrendous!

4. Goo Goo Dolls & Limp Bizkit - Wish You Were Here (Pink Floyd)

Mjög illa farið með þetta yndislega lag. Bara í einu orði sagt skelfilegt.

3. Avril Lavigne - Chop Suey (System of a Down)

Soooo bad. Þó að ég geti varla haldið lagi gæti ég ábyggilega coverað þetta betur.

2. Madonna - American Pie (Don McLean)


Hef hatað þetta cover frá fyrstu hlustun. Punktur.

1. William Shatner - Lucy in the Sky with Diamonds (The Beatles)

William Shatner er svo óendanlega svalur á kjánalegann hátt. En þetta cover er í einu orði sagt hræðilegt! (Áhugasömum er bent á að kíkja einnig á Hr. Shatner covera Elton John-slagarann Rocket Man með miklum leikrænum tilþrifum 1978).

Topp 5 vond cover

Eins og það eru til mörg góð cover þá er þau einnig fjöldamörg sem eru slæm, hér eru nokkur þeirra:

5: Should I Stay Or Should I Go - Ice Cube og Mack 10 að covera The Clash.
Þó ég sé nú gefinn fyrir rapp og Ice Cube þá er þetta alveg hræðileg misþyrming á annars fínu lagi.


4:Monkey Gone To Heaven - Far að covera The Pixies.
Illa farið með frábært lag. Sumum finnst þetta sennilega ofsalega fínt en ekki mér.



3: A Case of You - Prince að covera Joni Mitchell.
Ég hef ekki mikið hlustað á Prince og hef í raun haft eitthvað á móti honum lengi. Ætlunin er þó að gefa
honum einhvern tímann séns. En ekki í þessu lagi. Mæli frekar með Tori Amos að covera þetta og þar sem ég
finn hvergi á netinu einhverja útgáfu af laginu og er þar að auki of tækniheftur til að láta lagið
bara eitt og sér inn, þá læt ég bara útgáfuna hennar Tori fylgja með.



2:Beat on the Brat - U2 að covera Ramones.
Hræðilegt, þetta fær mig til að þola U2 enn minna en ég geri nú þegar.



1:Magic Carpet Ride - Bedlam að covera Steppenwolf.
Þetta er eitt af mínum uppáhaldslögum, en þessi útgáfa, sem var á Resevoir Dogs soundtrackinu, er alveg off.
Hún kemur mér jafnmikið úr stuði eins og orginalinn kemur mér í stuð.