Plata mánaðarins

Plata desembermánaðar hæfir mánuðinum enda ætlum við að fjalla um jólaplötu. Þetta er þó ekki bara einhver jólaplata heldur ein súrrealískasta plata sem undirrituð hefur heyrt lengi. Plata mánaðarins er nefnilega Christmas In The Heart með sjálfum meistara Bob Dylan.

Einhver myndi kannski halda að einn merkasti tónlistarmaður samtímans myndi gefa út jólaplötu með sínum eigin frumsömdu lögum eða allavega spila þekkt jólalög á sinn einstaka hátt. Við skulum þó ekki gleyma því að hér erum við ekki að fást við neinn venjulegan tónlistarmann heldur Bob Dylan sem hefur alltaf verið algjörlega óútreiknanlegur og er voðalega lítið upptekinn af því að spila rulluna sem aðdáendur hans ætlast oft til að hann geri. Hann gerir bara nákvæmlega það sem honum sýnist, hvort sem almenningi finnst hann gera lítið úr sjálfum sér með því eða ekki. Það merkilega við þessa plötu er nefnilega að hún er svo hefðbundin þegar kemur að lagavali og útsetningum að það gæti allt eins verið einhver has been crooner að baki henni. Þegar Dylan var spurður út í það af hverju hann kaus að flytja lögin á svona hefðbundin hátt þá svaraði hann einfaldlega að þessi lög væru klassísk og það væri engin betri leið til að spila þau. Kannski hitti hann naglann á höfuðið þar.

Umslag plötunnar prýðir mynd af fólki á hestasleða í snjónum og hún hljómar eins og soundtrack við þessa gömlu mynd. Hér eru sleðabjöllur, gamaldags bakraddir og huggulegheit. Það eina sem stingur í stúf og gerir plötuna frábrugðna öðrum huggulegum jólaplötum er auðvitað sandpappírsröddin hans Dylans. Ég verð að segja að það er sérkennilegt að hlusta á Bob Dylan syngja Here comes Santa Claus... here comes Santa Claus... right down Santa Claus lane en samt er það eiginlega dálítið vinalegt líka.

Ágóði Dylans af plötunni rennur til þriggja góðgerðastofnana, Feeding America, World Food Programme Sameinuðu þjóðanna og Crisis. Topp fimm vill því endilega hvetja ykkur til að kaupa eintak! Það er ekkert mál að nálgast plötuna á netinu ef hún fæst ekki í íslenskum plötubúðum.

Við skulum svo hlusta á upphafslag plötunnar, Here Comes Santa Claus (FJARLÆGT).

Topp 5 50's

5. Little Richard - The Girl Can't Help It

Þetta lag frá árinu 1956 er ekki allra þekktasta lag Little Richard en það er stórskemmtilegt!


4. Chuck Berry - Maybelline

Þessi umdeildi og margfangelsaði rokkari á mörg af þekktustu early rokk lögunum... Maybelline, Roll Over Beethoven, Sweet Little Sixteen, No Particular Place To Go, Johnny B. Goode, Rock And Roll Music o.fl. o.fl.


3. Buddy Holly - Everyday

Gleraugnaglámurinn sem lést í sama flugslysi og Ritchie Valens og The Big Bopper var einn af stærstu stjörnum rokksins og þó hann hafi verið aðeins 23ja ára þegar hann dó þá var hann búinn að setja sinn svip á rokksöguna.


2. Ray Charles - What'd I Say

Eftir að hafa notið nokkurrar velgengni í R&B geiranum þá var það þetta lag sem gerði Ray Charles loks að stórstjörnu. Útgáfa þessa lags er jafnvel talin hafa markað upphaf soul tónlistarinnar.


1. Elvis Presley - Love Me Tender

Konungur rokksins kom fram á sjötta áratugnum svo hann verður eiginlega að fá toppsætið. Þetta lag frá árinu 1956 er eitt af uppáhalds Presley lögunum mínum. Einfalt og fallegt.

Topp 5 50's - Georg Atli

Ég verð að viðurkenna að ég er ekkert rosalega vel að mér í þessum áratug og fyrst ætlaði ég að vera fyndin og nefna listann minn topp 5 50'sent og lista 5 góð lög með 50 cent, en svo fattaði ég að 50 cent á ekki 5 góð lög...
Þess vegna ákvað ég að lista mín 5 uppáhaldsblúslög frá 195ogeitthvað og enn frekar þá ákvað ég að taka bara lög af eðalgúmmelaði safninu The Chess Story 1947-1975, allir sem fíla blues-tónlist verða að eiga þetta safn... það er geðveikt, 340 lög af hreinni snilld.



5. So Glad I Found You - Shoeshine Johnny

Það eru bara ekta blúsarar sem eru kallaðir einhverjum svona nöfnum eins og Shoeshine!

4. Big Town Playboy - Little Johnny Jones

Einn besti blúspíanóleikarinn á þessum tíma.

3. Goin' Away Baby - Jimmy Rogers
"I'm goin' away just to worry you of my mind". Þetta er blús.

2. I'm a Man - Bo Diddley

I'm a Man alveg geðveikt lag.
Augljósa Bo Diddley lagið hér hefði verið I'm Your Hoocie Coochie Man þannig að ég set það bara líka.

1. I Can't be Satisfied - Muddy Waters

Hérna er meistarinn, þetta er uppáhalds lagið mitt með Muddy Waters... amk í augnablikinu. Hérna er slidegítar og skítugt hljóð og byssur og allskonar vesen og allur pakkinn. Þessi maður er eitt það besta sem hefur komið frá Chicago (sem er fyndið af því hann er frá Mississippi, en hann var sko hluti af Chicago blússenuni).

Topp 5 50's - Theodór

Á þessum árum var rokkið ungt og ferskt. Menn eins og Chuck Berry, Elvis Presley og Jerry Lee Lewis hneyksluðu ráðsett og virðulegt fólk með þessari nýju tónlistarstefnu og öllu því sem henni fylgdi. Eftirfarandi er brot af því besta.

5. Summertime Blues - Eddie Cochran
Það er gott að skella þessu á í mesta skammdeginu til að hressa mann við.

4. Rock Around The Clock - Bill Haley
Ég hef hlustað á þetta lag síðan ég var krakki og það er alltaf jafn gott.

3. Johnny B. Goode - Chuck Berry
Rokkið væri ekki það sem það er ef Chuck Berry hefði ekki verið hluti af því.

2. All Shook Up - Elvis Presley
Þetta væri ekki almennilegur listi ef Kóngurinn væri ekki á honum.

1. Memories Are Made Of This - Dean Martin
Þetta lag ætlaði ég að setja á topp 5 brúðkaupslög listann minn sem ég gerði svo aldrei. Þannig að ég nota tækifærið og nota það hér. Tær snilld frá Dino.

Topp 5 50's lög - Erla Þóra

5. Bobby Darin - Mack the knife



Töff lag. Töff gaur.

4. Five Satins - In the still of the night



Fallegar raddir að syngja fallegt lag.

3. Johnny Cash and the Tennessee Two - Folsom prison blues



Tvö orð: Svo svalur.

2. Skyliners - Since I don't have you



Það er nú skemmtilegt að segja frá því að ég uppgötvaði þetta lag eftir að ég heyrði Guns n' Roses covera þetta. Afar falleg ballaða.

1. Buddy Holly - True love ways



Yndislegt lag sem hefur lengi verið í upphaldi hjá mér. Algjör klassík.

Honorable mention: The Duprees - You belong to me

Sarpurinn

Það er nú oft þannig að það er ekki endilega besta eða mest groundbreaking plata hljómsveitar sem er í mestu uppáhaldi hjá manni. Mjög oft er það einfaldlega fyrsta platan sem maður heyrir og grípur með viðkomandi hljómsveit sem festir sig í sessi sem go-to platan. Sarpur vikunnar fjallar einmitt um þannig plötu en það er síðasta plata hljómsveitarinnar Pavement, Terror Twilight.

Þessi þykir yfirleitt alls ekki jafnast á við t.d. Slanted And Enchanted eða Crooked Rain, Crooked Rain en þegar ég ákvað 18 ára gömul að mig langaði að fara að tékka á þessari Pavement hljómsveit þá var þetta eina platan sem var til í Bókaskemmunni á Akranesi. Ó hve hlutirnir hafa breyst og ó hversu gömul ég er orðin (og ó hversu skrítið er að þessi plata hafi verið til í Bókaskemmunni svona eftir á að hyggja... en það er önnur saga).

Eins og fyrr segir þá er þetta síðasta plata hljómsveitarinnar og var upphaflega planið að fá engan utanaðkomandi pródúser en þar sem vinnan fór seint og illa af stað var Radiohead ofurpródúserinn Nigel Godrich fenginn til að pródúsera plötuna. Á þessum tímapunkti var kominn upp pirringur í hljómsveitinni og það dró ekki úr að hljómsveitarmeðlimum fannst pródúserinn leggja fullmikla áherslu á Stephen Malkmus enda er tilfellið að öll lögin á plötunni eru eftir Malkmus og hinir meðlimirnir fá bara rétt svo að spila með. Það var örugglega hundfúlt og fýlan jókst bara á túrnum sem fylgdi plötunni. Það var að lokum Malkmus sem tók af skarið og hætti í hljómsveitinni og þar með var allt bú.



Þrátt fyrir allt dramað við gerð plötunnar og túrinn þá er hún bara drullugóð enda af Pavement standard sem verður að viðurkennast að er mjög hár. Lagið Spit On A Stranger byrjar plötuna af krafti, um miðbikið má heyra Billie þar sem sjálfur Johnny Greenwood spilar á munnhörpu og svo lýkur henni á ...and Carrot Rope sem mig minnir að hafi verið spilað eitthvað í íslensku útvarpi á sínum tíma.

Plata mánaðarins.

Síðasti hlutinn af þessari umfjöllun um plötuna Album með Girls kemur degi of seint en það verður bara að hafa það.


Í þessum síðasta hluta gat ég eiginlega ekki gert upp á milli tveggja laga, þannig að ég ætla bara að pósta þeim báðum.

Fyrra lagið heitir Summertime og það er enn eitt hressandi lag af þessari hressu plötu. Eins og flestir gætu giskað á fjallar lagið um sumarið, það er skrifað eins og listi um það sem söngvaranum finnst skemmtilegast að gera á sumrin eða kanski um það hvað hann hlakkar til að gera um sumarið, lagið er svona rólyndis sumarlag sem er líklega mjög svipað sumarstemningunni hjá Girls (amk ef það er eitthvað að marka allar lyfja staðhæfingarnar þeirra). Við fyrstu hlustun er lagið ekkert flóknara en svona sumarfílíngslag en síðan las ég á netinu að Christopher Owen hafði hætt með kærastanum/kærustunni (netmiðlarnir voru ekki alveg sammála sko) rétt áður en hann samdi þetta (og reyndar önnur lög líka) og þá fær lagið allt annann blæ yfir sig, þá verður þetta eins og saknaðarlag. Þessi saga er reyndar bara svona slúður (ég fann þetta bara á einhverjum síðum sem ég man ekki einusinni hvað heita) en það er samt soldið merkilegt hvernig tilfiningin í laginu breytist við svona smá staðhæfingu...

Lay in the park
Smoke in the dark
Get high like I used to do
Summertime, soak up the sunshine with you
Summertime, soak up the sunshine with you

Hitt lagið heitir Laura og það er svona lag sem fær mann til að halda að það sé eitthvað smá vit í slúðrinu sem ég skrifaði um áðan:

Where did it start?
We used to be friends
Now when I run into you, I pretend I don't see you
I know that you hate me

...

I know I've made mistakes
But I'm asking you give me a break
I really wanna be your friend forever
Friends forever

Það er nú líka smá spurning hvort bakgrunnurinn að lögunum skipti nokkru máli... lagið er þrusugott og skemmtilegt og hér er vídjóið:



Platan er semsagt rosa góð og ég er alveg handviss um það að hún á eftir að vera á velflestum árslitunum hjá stóru tónlistarmiðlunum og líka mörgum af þeim litlu. Þetta er svona ekta Kaliforníu-sólar-hlustaðirosamikiðáBeachBoysogsurferrokk/pop-plata sem er búið að bæta við alveg rooooooosalega mikið af eitulyfjum og vitleysu, það er ekkert verið að finna upp hjólið eða neitt.... en hún er bæði hress og góð!

Svo kemur ný plata í næsta mánuði sem að hún Kristín Gróa ætlar að skrifa um... stay tuned!