Topp 5 vondir textar, góð lög - Georg Atli

Stundum er bara betra að hlusta á tónlist og spá ekkert í textanum því að það að fatta hvað lagið fjallar um (eða fjallar ekki um) getur haft skelfilegar afleiðingar á gæði lagsins.


5. Oasis - Champagne Supernova

Ég fíla ekki Oasis en verð samt að viðurkenna að mér finnst fyrstu tvær plöturnar þeirra vera alveg ágætar (allt annað er drasl) og einu sinni fannst mér þetta lag líka gott. Ég söng meira að segja með í nokkur fyrstu skiptin sem ég heyrði lagið, en svo fór ég að velta því fyrir mér hvað í ósköpunum ég væri að syngja.... núna finnst mér Oasis eiginlega vera soldið kjánaleg hljómsveit, ætli það sé eitthvað samhngi þarna á milli???

"Slowly walking down the hall,
faster than a cannonball..."
(þetta meikar bara ekkert sens!)

langar líka til að setja þetta textabrot inn, af því það er bara svo stórbrotið: "I know a girl called Elsa, she's into Alka-seltzer" (úr Supersonic af Definitely Maybe)

4. Sade - Smooth Operator





Þetta er svona klassík, Sade er einhvern veginn alltaf svöl, amk þegar hún er ekki að tala um landafræði:

"Coast to coast, from LA to Chicago"
(ef þú fattar ekki þá skaltu googla Chicago og athuga hvar sú borg er staðsett)

3. Interpol - Obstacle 1

Þessir gæjar heilluðu mig algerlega með endalaust töff rokki á Hróarskeldu, en það er ekki hægt að segja að textasmíðin hjá þeim sé rosalega töff samt:

"Her stories are boring and stuff
she's always calling my bluff"

2. America - Horse With No Name

"On the first part of the journey I was looking at all the life.

There were plants and birds and rocks and things"

"Hey semjum lag um ferðalag í gegnum eyðimörk!"

"OK, en hvaða dót er í eyðimörk?!

"bara þú veist bara plöntur og fuglar og steinar... og bara allskonar dót!"

"OK, ég skrifa það"

1. Bob Dylan - Visions of Joanna


Ætli þetta flokkist ekki undir einhverskonar helgispjöll... en þetta er klárlega ekki eitt af bestu textasmíðum Bob Dylan!

"See the primitive wallflower frieze
When the jelly-faced women all sneeze
Hear the one with the mustache say, "Jeeze
I can't find my knees”."

Heiðurstilnefning: Red Hot Chilli Peppers og næstum allt það sem þeir hafa gefið út fyrir utan Under the Bridge. Anthony Kiedis er bara aðeins of kjánalegur.

Plata mánaðarins

Áfram höldum við að hlusta á undarlegustu jólaplötu síðari tíma, Christmas In The Heart með Bob Dylan. Ég var einmitt í Habitat um helgina og þar hljómuðu þessi sérkennilegu tónar en það var bara vinalegt og fólk virtist ekkert kippa sér upp við þetta. Þetta er kannski ekkert svo skrítið í eyrum þeirra sem eru ekki miklir Dylan aðdáendur? Ég skal ekki segja.

Lag vikunnar er Have Yourself A Merry Little Christmas. Þetta lag var fyrst sungið af Judy Garland í söngvamyndinni Meet Me In St. Louis frá árinu 1944 en hefur í gegnum tíðina verið flutt af hundruðum ef ekki þúsundum tónlistarmanna.

Við skulum hlusta á upprunalegu útgáfuna og svo Bob Dylan útgáfuna (FJARLÆGT). Hvor þykir ykkur betri? ;)

Plata mánaðarins

Plata desembermánaðar hæfir mánuðinum enda ætlum við að fjalla um jólaplötu. Þetta er þó ekki bara einhver jólaplata heldur ein súrrealískasta plata sem undirrituð hefur heyrt lengi. Plata mánaðarins er nefnilega Christmas In The Heart með sjálfum meistara Bob Dylan.

Einhver myndi kannski halda að einn merkasti tónlistarmaður samtímans myndi gefa út jólaplötu með sínum eigin frumsömdu lögum eða allavega spila þekkt jólalög á sinn einstaka hátt. Við skulum þó ekki gleyma því að hér erum við ekki að fást við neinn venjulegan tónlistarmann heldur Bob Dylan sem hefur alltaf verið algjörlega óútreiknanlegur og er voðalega lítið upptekinn af því að spila rulluna sem aðdáendur hans ætlast oft til að hann geri. Hann gerir bara nákvæmlega það sem honum sýnist, hvort sem almenningi finnst hann gera lítið úr sjálfum sér með því eða ekki. Það merkilega við þessa plötu er nefnilega að hún er svo hefðbundin þegar kemur að lagavali og útsetningum að það gæti allt eins verið einhver has been crooner að baki henni. Þegar Dylan var spurður út í það af hverju hann kaus að flytja lögin á svona hefðbundin hátt þá svaraði hann einfaldlega að þessi lög væru klassísk og það væri engin betri leið til að spila þau. Kannski hitti hann naglann á höfuðið þar.

Umslag plötunnar prýðir mynd af fólki á hestasleða í snjónum og hún hljómar eins og soundtrack við þessa gömlu mynd. Hér eru sleðabjöllur, gamaldags bakraddir og huggulegheit. Það eina sem stingur í stúf og gerir plötuna frábrugðna öðrum huggulegum jólaplötum er auðvitað sandpappírsröddin hans Dylans. Ég verð að segja að það er sérkennilegt að hlusta á Bob Dylan syngja Here comes Santa Claus... here comes Santa Claus... right down Santa Claus lane en samt er það eiginlega dálítið vinalegt líka.

Ágóði Dylans af plötunni rennur til þriggja góðgerðastofnana, Feeding America, World Food Programme Sameinuðu þjóðanna og Crisis. Topp fimm vill því endilega hvetja ykkur til að kaupa eintak! Það er ekkert mál að nálgast plötuna á netinu ef hún fæst ekki í íslenskum plötubúðum.

Við skulum svo hlusta á upphafslag plötunnar, Here Comes Santa Claus (FJARLÆGT).

Topp 5 orðabók - Georg Atli

Ég opnaði enska orðabók og benti á handahófskennt orð á einni blaðsíðunni... orðið mitt er rain.

5. Traction In The Rain - David Crosby

Ég er bara nýfarinn að hlusta á David Crosby þannig að ég veit svosem ekkert um þetta lag eða plötuna... annað en að mér finnst þetta bara ansi gott

4. None But The Rain - Townes Van Zandt

Platan Townes Van Zandt kom út 1969 og þetta lag er á henni. Ég held að enginn tónlistarmaður geti náð jafn miklum hæðum og lægðum og mörgum tilfinningum í tónlistinni með jafn eintóna söng og Townes Van Zandt. Hann syngur nánast alltaf í sömu tónhæð, engar krúsídúllur eða fléttur eða flúr eða neitt í röddinni hans. Bara einfalt og þægilegt og fallegt.

3. Black Rainbows - St. Vincent

St. Vincent gaf út plötunna Actor fyrr á þessu ári. Klárlega ein af bestu plötum ársins að mínu mati. Lagavalið er svosem smá svindl en orðið rainbows byrjar á rain og án rigningar eru engir regnbogar er það??

2. Raining in Darling - Bonnie 'Prince' Billy

Rignig er yfirleitt tengd drunga og Will Oldham er líklega einn af þeim tónlistarmönnum sem getur náð hvað mestum drunga í tónlistina sína.

1. A Hard Rain's A-Gonna Fall - Bob Dylan

Ætli þetta sé ekki aðal rigningarlag heimsins?

Topp 5 senuþjófar - Kristín Gróa

5. Lou Reed á Fistful Of Love

I was lying in my bed last night staring
At a ceiling full of stars
When it suddenly hit me
I just have to let you know how I feel

Þetta lag er svo fallegt en mér finnst byrjunin samt alltaf best.

Antony And The Johnsons - Fistful Of Love


4. Eddie Van Halen á Beat It

Það tekur enginn svona gítarsóló nema Eddie Van Halen.

Michael Jackson - Beat It.


3. Jack White á Portland Oregon

Jack White trúði ekki eigin heppni þegar kántríhetjan og idolið hans Loretta Lynn vildi taka upp plötu undir hans stjórn. Honum tókst að láta hana skína eins og hún hafði ekki skinið í mörg ár og opna tónlist hennar fyrir fólki sem hefði aldrei hlustað á hana ef hans nyti ekki við. Platan er frekar straight up kántrí og hann heldur sig til baka á henni en á uppáhalds laginu mínu Portland Oregon syngur hann með henni og dregur fram gítarinn... og stelur senunni.

Loretta Lynn - Portland Oregon


2. Eric Clapton á While My Guitar Gently Weeps

Hvernig er hægt að stela senunni frá Bítlunum? Svona.

The Beatles - While My Guitar Gently Weeps


1. Emmylou Harris á öllu sem hún kemur nálægt

Emmylou Harris hefur sungið bakraddir með öllum frá Neil Young til Bright Eyes og alltaf finnst mér hún stela senunni. Hún er með svo ótrúlega sérstaka rödd sem gefur öllum lögum sem hún syngur eitthvað extra.

Bright Eyes - We Are Nowhere And It's Now
Bob Dylan - Oh, Sister
Gram Parsons - Love Hurts

Lokauppgjör 2008 - Krissa

1. Bestu tónleikar sem þú sást á árinu?

Jebus minn ég sá svo mikið af góðum tónleikum á árinu, litlum sem stórum, nýju dóti og gömlu. Smærri tónleikarnir stóðu samt eiginlega upp úr á þessu ári og ég held ég þurfi að segja að Man Man (hversu oft get ég sagt það eiginlega) hafi verið bestir á Le National í Montréal í apríl. Voru á fullkomnum tíma, á fullkomnum stað, mér veitti svooo ekki af smá break og að skreppa í ofurhressleikann var exactly what I needed.

A close second var líklega að sjá The Kills þegar Kristín heimsótti Montréal deildina í maí. Bjóst einhvern veginn ekki við miklu en svo voru þau bara geðveik og það var svo brjálæðislega mikill kynþokki á sviðinu að maður varð næstum vandræðalegur við að horfa á það haha

2. Gamalt dót sem ég uppgötvaði á árinu:

Nashville Skyline plata Dylan var bara plata ársins hjá mér - eða allavega soundtrack fyrri hluta ársins! Úff púff! Hún hafði bara einhvern veginn farið alveg framhjá mér.

Svo telst það nú kannski ekki gamalt, en kom allavega ekki út á árinu, að ég afrekaði loksins að hlusta á Panda Bear eftir að hafa keypt Person Pitch í byrjun ársins. Og ég skil engan veginn afhverju ég hlustaði ekki á hann fyrr? Hvaða rugl var það eiginlega? Ég meina, Bros er bara svo fáranlega æðislega awesomely gott lag!

Og já, svo tók ég allsvaðalegt æði aftur fyrir The Milk of Human Kindness með Caribou eftir að sjá hann í apríl - hann var bara simply of góður og ég var með plötuna á repeat næstu vikurnar þegar ég rölti um götur Montréal - endurtók algjörlega æðið sem ég fékk þegar hún kom út :)

3. Vonbrigði ársins
Engin ein plata eða hljómsveit sem ég varð fyrir neinum gríðarlegum vonbrigðum með á árinu. En tónlistartengd vonbrigði ársins eru samt svo mörg að þau eru í punktaformi:

• að missa af Dodos live í Montréal út af einhverju asnalegu eins og að þurfa að skila verkefni í skólanum eða e-ð.
• að neyðast til að sitja undir Rihanna á undan Kanye. Ég bjóst nú við að það yrði allavega hresst eða e-ð en það var bara...leiðinlegt! Held í alvöru að það skásta sem ég hafi um málið að segja sé að sviðið var alveg fínt haha. Hún var allavega engan veginn góð upphitun!
• að hafa gleymt (nei sko, bókstaflega, gleymt!) að mæta á El Perro del Mar og Lykke Li eftir að vera löngu búin að kaupa miða og vera búin að tala um tónleikana oft í vikunni. Fatta svo í hádeginu daginn EFTIR tónleika að ég átti að vera e-s staðar kvöldið áður.
• að hafa ekki skellt mér á M.I.A. þegar hún var að spila úti. Man ekki hvort það var forgangsröðun sem réði eða hvað en það var klárlega rugl að fara ekki!
• að hafa ekki séð Duchess Says þegar ég var nýkomin út til Kanada - heyrði plötuna viku seinna eða e-ð og varð ansi fúl!
• Xiu Xiu tónleikarnir sem ég fór á voru pínu vonbrigði. Upphitunin (Thao Nguyen and the Get Down Stay Downs) var betri en sjálft aðalnúmerið, allavega það kvöldið!
• Og síðast, en alls ekki síst, sé ég eftir að hafa gengið út úr miðasölunni 5 mín áður en Tom Waits hóf spilerí í Mobile í Alabama í sumar - út af einhverju svona asnalegu eins og að sætin væru svo fáranlega léleg og miðaverðið svo hátt. Ég meina, hversu oft fær maður tækifæri til að sjá Waits live? Þó það sé bara í partial view? ;/

4. Ætlaði alltaf að tékka á en trassaði:

Bon Iver! Veit ekki hversu oft ég hugsaði að ég yrði að fara að tékka á honum en gerði ekki. Bara búin að heyra svona lag og lag og öll hljóma þau fáranlega vel. Spurning um að verða sér úti um hana hið fyrsta :)

5. Bjartasta vonin

Úff to the púff! Uhh...á ég að vera fyrirsjáanleg og segja bara Fleet Foxes? Kemur allavega fáranlega sterklega til greina! Verður spennandi að heyra plötu nr. 2 :)

6. Hvaða tónleikar komu þér mest á óvart á árinu?

Ég fór að sjá Patrick Watson ásamt alveg heilum helling af e-m öðrum tónlistarmönnum frá Montréal í janúar. Kvöldið var til að vekja athygli á Baie Déception sem er um inúítana í Nunavik og vesenið þar. Meira vissi ég eiginlega ekki áður en ég fór. Þegar ég mætti í Corona tók svo allt annað við mér en ég bjóst við. Flott gamalt leikhús, hálfkjánaleg mynd um inúítana til að byrja með, endalaust mikið af góðri tónlist, Patrick Watson auðvitað frábær en Brad Barr ekki síðri og ég hafði aldrei heyrt neitt með honum áður. Upplestur á frönsku og ég geðveikt sátt við að skilja part og part, þrátt fyrir að vera nýkomin út...úff þetta kvöld var bara yfirmáta frábært á allan hátt! Betri lýsing fæst á Midnight Poutine :)

Svo kom Sam Amidon mér skemmtilega á óvart á Airwaves :)

Topp 5 live lög

Það er gamalt og klassískt í þetta sinn hjá mér...


5. Cheap Trick - I Want You To Want Me (Live At Budokan 1978)

Cheap Trick voru brjálæðislega vinsælir í Japan (eins og má heyra af skrækjunum!) og tóku þessa plötu upp í Budokan áður en þeir náðu vinsældum á heimsvísu. Platan varð svo megahittari og gerði þá að stjörnum... þeir hafa nú reyndar ekki enst vel með tímanum en mér finnst þetta lag brjálæðislega skemmtilegt.


4. Billie Holiday - Lover Man (Oh Where Can You Be?)

Ég hef verið að hlusta mjög mikið á Billie Holiday upp á síðkastið eftir langt hlé. Ég vel þetta lag nokkurnveginn af handahófi því úr nógu góðu er að velja hjá henni og ekki veit ég hvar eða hvenær þetta er tekið upp... en live er það og það dugar.


3. Neil Young & Crazy Horse - Down By The River (Live At The Fillmore East 1970)

Ég get alveg sagt ykkur það strax að ef þið eruð ekki fyrir Neil Young gítarsóló þá getið þið alveg eins sleppt því að hlusta á þetta lag. Neil Young gítarsóló eru hins vegar nánast einu gítarsólóin sem ég meika yfirhöfuð svo ég fæ alveg gæsahúð og verki og þessar rúmu tólf mínútur fljúga hjá.


2. Johnny Cash - Folsom Prison Blues (Live At Folsom Prison 1968)

Hello, I'm Johnny Cash... úff þessi rödd! Besta opnunarlína lags ever?


1. Bob Dylan - Like A Rolling Stone (Live At The Free Trade Hall, Manchester 1966)

Sögulega auðvitað mjög merkilegur performans enda löngu orðið frægt þegar einn æstur áhorfandi hrópar "Judas!" í upphafi lagsins og allir klappa. Merkilegast er auðvitað að Dylan lætur þetta ekkert á sig fá heldur gjörsamlega hrækir laginu út úr sér af þvílíkum krafti. Rafmagnað!

Topp 5 dúettar - Krissa

5. Frank and Nancy Sinatra - Somethin' Stupid 

Golden oldie :)

4. Antony and the Johnsons and Boy George - You Are My Sister

Þetta er bara of fallegt!

Antony og Boy George hjá Jonathan Ross

3. David Bowie and Queen - Under Pressure

Víjj föstudagshresst og skemmtilegt! :)

2. Johnny Cash and Will Oldham - I See a Darkness

Þetta lag er svo fullkomið fyrir röddina í Johnny Cash. Og þegar Oldham bætist við í viðlaginu setur það algjörlega punktinn yfir i-ið!

1. Bob Dylan and Johnny Cash - Girl From the North Country

Það er allt gott við þetta lag, ALLT!

Og sexy-time honourable mentions:

Serge Gainsbourg and Jane Birkin - Je t'aime, moi non plus

Þetta lag er náttúrulega bara ooof! Slísbollurinn í essinu sínu

The Roots feat. Erykah Badu - You Got Me

Ég hlustaði e-n tíma á þetta lag nokkurn veginn á repeat í rútu milli Washington og New York fyrir nokkrum árum. og tókst samt ekki að fá nóg af því...það er bara æði æði ÆÐI!

Client feat. Carl Barât - Pornography

Án raddarinnar í Carl er þetta lag ekkert spes...en sem dúett - úff!

Pornography án Carl [video]

Pornography með Carl [video]

...same same but different?

Skondið að skoða myndir af Adam Sandler úr myndinni Reign Over me (2007). Er ég að rugla eða minnir hann talsvert á Dylan?

dæmið sjálf...


ólíkir listamenn en báðir skondnir á sinn hátt

Sandler
Dylan

Dylan og næsti listi

Dylan var góður í gær og eiginlega bara alveg eins og ég bjóst við að hann yrði. Mér leist nú ekkert á þetta í byrjun því það komu bara undarleg hljóð út úr honum í fyrstu tveimur lögunum en hann komst svo allur á flug og var bara orðinn silkimjúkur í röddinni undir lokin. Tjah eða svona eins mjúkur og hann getur orðið. Eins og þegar ég sá hann í fyrra tók hann langmest af Modern Times og tók þau lög eiginlega af mesta kraftinum sem mér fannst bara frábært. Mér finnst það líka góð plata og hef hlustað mikið á hana svo ég er kannski sáttari en þeir sem hafa ekki heyrt plötuna. Gömlu lögin tók hann mörg í nýjum búningi eins og hann á til að gera og af þeim fannst mér It's Alright Ma (I'm Only Bleeding) standa upp úr. Ég er sátt!

Úr því ég er byrjuð þá ætla ég að tilkynna næsta lista. Í þetta sinn ætlar hvert okkar að segja frá fimm lögum sem eru í miklu uppáhaldi hjá okkur. Þetta er alls ekki definitive topp 5 uppáhaldslaga listi enda gæti örugglega ekkert okkar gert slíkan lista en við ætlum að velja fimm lög af handahófi sem eru í miklu uppáhaldi. Það er aldrei að vita nema við gerum þetta einhverntíma aftur við tækifæri enda er víst af nógu að taka.

Svo ég beri sál mína þá var þetta einu sinni í miklu uppáhaldi hjá mér (já þegar ég var vitlaus unglingur en SAMT). Þið megið hlæja að mér núna.

Topp 5 lokalög - Kristín Gróa

Jæja það eru bara golden oldies á listanum í þetta skiptið...


5. Dire Straits - Brothers In Arms af Brothers In Arms (1985)

Mér finnst þetta bara svo fallegt. Punktur.


4. Neil Young - Tonight's The Night - Part II af Tonight's The Night (1975)

Ég var fyrst að pæla í því að hafa byrjunarlögin og endalögin spegluð, þ.e. finna plötur þar sem byrjunarlagið er frábært og endalagið líka og byggja listana tvo þannig upp. Ég guggnaði samt á því en þessi plata hefði verið sjálfkjörin á listana því það er sama lagið í upphafi og í lokin, bara í öðrum búningi. Að ljúka plötu á sama hátt og hún byrjaði er eitthvað sem Neil Young á það til að gera, ekki alltaf svona augljóslega en mér finnst þetta rosalega flott leið til að gera plötuna að einni heild. Það lokar hringnum.


3. Stevie Wonder - I Believe (When I Fall In Love It Will Be Forever) af Talking Book (1972)

Þetta lag potar í einhvern auman blett innan í mér svo mig verkjar alltaf smá í hjartað þegar ég hlusta á það. Samt er lagið í raun uppfullt af von svo það er ekki vondur hjartaverkur heldur svona meira hjartað að segja "Hei ég er hérna! Ekki gleyma mér!". Sem er eins gott því maður má ekki gleyma hjartanu sínu.


2. Bob Dylan - Sad Eyed Lady Of The Lowlands af Blonde On Blonde (1966)

Þessi ástaróður til Söru Lownds er líklega uppáhalds Dylan lagið mitt og þá er nú mikið sagt. Þetta er einmitt það sem Dylan gerir best, það virðist ekki mikið vera í gangi en hann ryður út úr sér erindi eftir erindi og maður fær aldrei nóg þrátt fyrir að lagið sé ellefu mínútna langt. Lagið tók alla fjórðu hlið meistarverksins Blonde On Blonde og er heldur betur stórfenglegur endir á frábærri plötu.


1. The Beatles - A Day In The Life af Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

Ekki frumlegt val en ég get bara ekki ímyndað mér betra lokalag. I read the news today, oh boy er svo auðvitað ein besta upphafssetning lags ever.

Topp 5 lokalög -Krissa

Pínu snemma í því í þetta skiptið en það hlýtur að vera viðeigandi því ég er alltaf síðust. Here goes...

5. The Streets - Empty Cans af A Grand Don't Come for Free
"My jeans feel a bit tight,
think I washed them a bit too high
I was gonna be late,
so I picked up my pace to run. "
Úff ég hlustaði svo aaaðeins of oft á þessa plötu og tókst samt einhvern veginn að fá ekki leið á henni. ég trúi því í raun ekki að ég hafi gleymt upphafslaginu í síðustu viku því það er líka most awesome. Þetta er kannski ekki besta lag plötunnar en Skinner tekst með því að loka sögunni (og þar með plötunni).


4. Liars - The Other Side of Mt. Heart Attack af Drum's Not Dead
"I won't run far.
I won't run far.
I can always be found.
I can always be found."
Einhvern veginn tekst þeim að loka plötunni á rólegu nótunum eftir allt sem á undan hefur gengið. Voðalega krúttlegt alltsaman...þetta er svona kúrilag ;)


3. Jeff Buckley - Dream Brother af Grace
Að síðasta línan í síðasta lagi einu plötunnar sem Buckley náði að koma út sjálfur skuli vera "asleep in the sand with the ocean washing over" er eiginlega bara pínu eerie.


2. Beirut - After the Curtain af Gulag Orkestar
Bara yndislegt lag og frábær endir á plötunni. Ef þetta væri spilað síðast á tónleikum myndi maður ganga út með bros út að eyrum og langa í meira, þetta er svoleiðis lag. Það sama á við plötuna.


1. Bob Dylan - Sad Eyed Lady of the Lowlands af Blonde on Blonde
Það er einfaldlega allt gott við þetta lag, textinn frábær og söngurinn er svo afslappaður og rólegur.

Topp 5 byrjunarlög - Kristín Gróa

Það er ekki hægt að gera svona lista án þess að skilja útundan fullt af svakalegum plötubyrjunum svo þetta er í mínum huga ekki definitive listi heldur meira dæmi um góð byrjunarlög.


5. Megas og Senuþjófarnir - Konung Gustavs III:s mord af Frágangi (2007)

Þetta fær sæti fyrir einskært skemmtanagildi. Sjaldan hefur plata gripið mig svona strax frá fyrstu sekúndu... ég varð bara ofsaglöð og langaði ekkert meira en að hlusta áfram.


4. The Cure - Plainsong af Disintegration (1989)

Þetta fallega lag sem byrjar hægt og er instrumental fyrstu tvær og hálfa mínútúna er fullkomið intro að þessari frábæru plötu. Mér hefur alltaf fundist Disintegration vera eins og dimmur og blautur kjallari... ég fæ allavega þá mynd í höfuðið þegar ég hlusta á hana. Að byrja á þessu lagi setur mann í réttar stellingar fyrir það sem er í vændum.


3. Art Brut - Formed A Band af Bang Bang Rock & Roll (2005)

Að byrja fyrstu plötuna sína á Formed a band...We formed a band...Look at us! We formed a band! er auðvitað algjört snilldarmúv. Við vorum að stofna hljómsveit, erum nýbyrjaðir og já ég syng svona asnalaega í alvörunni en við ætlum að semja lagið sem fær Ísrael og Palestínu til að vera vini. Snilld? Já.


2. Nick Drake - Time Has Told Me af Five Leaves Left (1969)

Það var þetta lag sem dró mig að Nick Drake og ég man alveg nákvæmlega hvenær ég heyrði það fyrst. Þetta var fyrir einhverjum sjö árum og bróðir minn hafði lánað mér bílinn sinn á meðan hann var í útlöndum. Eftir nokkra daga fór ég að róta í diskunum sem voru úti í bíl og dró þá upp þennan disk sem ég hafði aldrei heyrt en kannaðist óljóst við nafnið á söngvaranum. Um leið og ég stakk disknum í og þetta lag byrjaði þá varð ég dolfallin og hlustaði ekki á neitt nema Nick Drake næstu vikurnar. Það kalla ég gott byrjunarlag.


1. Bob Dylan - Like A Rolling Stone af Highway 61 Revisited (1965)

Algjörlega epískt lag. Ekki nóg með að þarna sé hann að byrja eina af sínum sterkustu plötum á einu af sínum sterkustu lögum heldur var hann líka að starta rafmagnsvæðingunni sinni með þessu lagi. Þetta lag markar því í raun algjör tímamót á hans ferli og er þar með eitt af bestu byrjunarlögum allra tíma.

Sufjan Stevens og The White Stripes

Til að bæta upp fyrir sætu stelpurnar í gær ætla ég að taka svipað þema í dag, nefnilega ábreiður sungnar af sætum strákum. Mér finnst það nú bara sanngjarnt! Mér finnst líka við hæfi að þeir syngi Dylan lög því hann var nú ósköp sætur hér í eina tíð.


Fyrstur er indíkóngurinn Sufjan Stevens eða öðru nafni Mr. McDreamy. Hann syngur hérna lagið Ring Them Bells en þessa útgáfu er að finna á soundtracki myndarinnar I'm Not There. Mjög huggulegt cover.

Sufjan Stevens - Ring Them Bells af I'm Not There OST
Bob Dylan - Ring Them Bells af Oh Mercy


Næstur er svo sjálfur Jack White (ég er ekki með hann á heilanum eða neitt í alvöru sko...) að syngja One More Cup Of Coffee af mikilli innlifun. Þetta hefur alltaf verið í miklu uppáhaldi hjá mér.

The White Stripes - One More Cup Of Coffe af The White Stripes
Bob Dylan - One More Cup Of Coffee af Desire

Topp 5 Party Shuffle Spectacular - Krissa

Ég nota party shuffle aldrei. Ég held ég hafi svona tvisvar prófað til að sjá hvað kæmi upp og það virtist í bæði skipti vilja klína mörgum lögum í röð með sama tónlistarmanni/hljómsveit og vera með einhver almenn leiðindi. Í dag fékk ég hinsvegar bara þennan ágætasta lista! Ég ætti kannski að gefa party sjúfflinu annan séns?

Beck - Sing It Again

Ég var næstum búin að gleyma þessu lagi! Rólegt og fallegt af Mutations sem kom út fyrir 10 árum (10 árum!?!) og er alveg frábær! Hver annar kemst upp með að hafa kántrí og bossa nova á sömu plötunni og láta það hljóma vel?

MC Solaar - Nouveau Western

1993 dúettaði MC Solaar með Guru á fyrstu Jazzmatazz plötunni og sló svona líka í gegn að árið eftir, þegar Prose Combat kom út, var hún líka gefin út í Bandaríkjunum, sem þótti víst ansi merkilegt at the time þar sem hún er öll á frönsku. Ég var nú bara 11 ára þegar þetta fór alltsaman fram en rámar í að hafa heyrt einhver lög með honum og svo hlustaði ég meira á hann þegar ég varð aðeins eldri.

Eftir æsispennandi spilakvöld hjá stóra bróður síðasta haust horfðum við svo af einhverjum ástæðum á nokkur gömul MC Solaar myndbönd á youtube. Eftir það ákvað ég að ráðast í smá upprifjun á franska rappinu, komst yfir allar plöturnar hans og mundi hvað mér fannst þær bara ansi góðar á sínum tíma. Nouveau Western byrjar á fyrstu 20 sekúndunum úr Bonnie&Clyde með Serge Gainsbourg, sem er frábært lag eftir alræmdan slísböll. Lagið gat því eiginlega ekki annað en orðið alveg hreint ágætt og er jafnvel í pínu uppáhaldi hjá mér einmitt vegna þess að mér finnst Bonnie&Clyde freeekar skemmtilegt.

Botnleðja - Ólyst

Hlustaði óspart á þetta eftir að ég og fyrsti kærastinn hættum saman. Ári seinna barst þetta svo í tal hjá okkur og í ljós kom að þetta var 'break-up-lagið' hans líka. Tilviljun? En burtséð frá því gæti þetta jafnvel verið besta lag Magnyl, sem aftur er ein af betri íslensku plötum seinni ára.

Bob Dylan - To Be Alone With You

Það er ansi vel við hæfi að fá þetta því Nashville Skyline er eiginlega búið að vera soundtrackið mitt síðustu 3 mánuðina. Held það hafi varla liðið dagur sem ég hef ekki hlustað á hana alla vega einu sinni. Lögin eru hvert öðru sterkara, kántríið hreint yndi og mér finnst röddin í Bobby D skemmtileg á þessari plötu.

Julie Doiron - Faites des Beaux Rêves

Fyrstu tónleikarnir sem ég fór á þegar ég kom til Montréal í janúar voru með Julie Doiron og Lily Frost. Bjóst fyrirfram við að mér finndist Julie betri án þess svo sem að vita mikið annað um hana en að hún var söngkona og bassaleikari í Eric's Trip sem ku hafa verið ansi vinsælt band hérna í Kanaders in ze 90s. Svo var ég búin að hlusta svolítið á hana og það sem ég var búin að heyra var gott.

Lily sló hana hinsvegar algjörlega út live og var mun betri. Efnið sem Julie var með rann svolítið mikið saman, var allt frekar svipað. Þetta er ágætis lag svo sem, en ekki hennar besta að mínu mati.

topp 5 köntrí - zvenni

Fyrir mér er köntrí bæði einfalt og flókið fyrirbæri. Það sem gerir það að sönnu köntríi er einfaldleiki þess, þessi einlæga og stundum barnslega tjáning sem kemur beint frá hjartanu. Samt sem áður eru yfirlýstir köntrí tónlistarmenn ekki alltaf að ná þessu þrátt fyrir heiðarlegar tilraunir, hatt, stígvél og spora. Stundum vantar beinlínis köntríið í köntríið.
Aftur á móti ná tónlistarmenn sem hafa annars litla sem enga tengingu við köntrí af og til að fanga þennan fíling hvort sem það er gert í gríni eða alvöru, af tilviljun eða ásetningi.

Eftirfarandi tónar eru tilraun eins manns til að fanga fimm dæmi um kjarna köntrís.

Dear Doctor - Rolling Stones


Oh help me, please doctor, I'm damaged
There's a pain where there once was a heart
It's sleepin, it's a beatin'
Can't ya please tear it out, and preserve it
Right there in that jar?

Hér tjáir Jagger af mikilli innlifun örvæntingu sveitta og skaðaða brúðgumans sem bíður stóru stundarinnar. Við fylgjum honum í gegnum vangaveltur, efasemdir, hjálparbeiðnir, ráðleggingar móður hans og loks lestur bréfsnifsins úr jakkavasanum.

Teenagers - The Funerals


Pimple face and evil eyes
Talking way too loud
Pushing me in the video store
Acting so horny

I am still afraid of teenagers
I will never be a man

Sögumaðurinn tjáir sinn innsta ótta og vonleysi. Allir hafa sinn djöful að draga og bólugrafnir táningar eru hans.

Muswell Hillbilly - Kinks



Cos I'm a Muswell Hillbilly boy,
But my heart lies in Old West Virginia,
Though my hills, they're not green,
I've seen them in my dreams,
Take me back to those Black Hills,
That I ain't never seen.

Ray Davies sýnir okkur að köntrí er einfaldlega hugarástand og Bretar geta líka verið sveitó.

I Hung My Head - Sting


I hung my head...
I hung my head...
I hung my head...

Johhny Cash kom auga á köntríið í þessu lagi. Þrátt fyrir afar Sting-lega umgjörð er það er stútfullt af köntrí og eiginlega eins og það hafi verið samið með Cash í huga. Stór plús fyrir Sting.


Girl from the North Country - Bob Dylan (með Johnny Cash)



Please see for me if her hair hangs long,
If it rolls and flows all down her breast.
Please see for me if her hair hangs long,
That's the way I remember her best.

Bob Dylan endurvinnur lag af eldri plötu og fær Johnny Cash til að raula það með sér. Einfalt og einlægt lag sem segir máski ekki mikla sögu en tjáir hug sögumanns til gamallar kærustu sem var einu sinni sú eina sanna.