Topp 5 gæsahúð - Kristín Gróa

5. Neil Young - Pardon My Heart

Pardon my heart
If I showed that I cared
But I love you more than moments
We have or have not shared

4. Cat Power - Good Woman

Hið fullkomna breakup lag.

3. Al Green - Simply Beautiful

Hið fullkomna ástarlag.

2. The Shins - New Slang

I'm looking in on the good life
I might be doomed never to find

Örugglega í sjötugasta sinn sem þetta lag ratar á lista.

1. Bon Iver - Re: Stacks

Bróðir minn lést í janúar og þá daga keyrði ég á hverjum degi upp á Akranes til að vera með honum og fjölskyldunni minni. Þessa erfiðu daga þegar ég keyrði fram og til baka hlustaði ég aftur og aftur á Bon Iver sem veldur því auðvitað að núna þegar ég hlusta á hann þá skellur sorgin á mér fyrirvaralaust. Þó textinn í þessu lagi fjalli ekki um dauðann þá eru hlutar af honum sem töluðu virkilega til mín og hjálpuðu mér, eins klisjukennt og það hljómar. Ég fæ gæsahúð, kökk í hálsinn og hnút í magann.

This is not the sound of a new man or crispy realization
It's the sound of the unlocking and the lift away
Your love will be
Safe with me

Topp 5 13 - Kristín Gróa

Enginn óheppni hér heldur ákvað ég að láta hvert lag tengjast tölunni 13 á ákveðinn hátt. Við höfum því lag með 13 í titlinum, lag eftir hljómsveit með 13 í nafninu, lag af plötu með 13 í titlinum, þrettánda lag plötu og lag af þrettándu plötu listamanns. Without further ado...

5. Neil Young - Southern Pacific

Þegar kemur að artistum sem hafa gefið út þrettán plötur eða fleiri þá dettur mér auðvitað Neil Young fyrstur í hug. Það er hins vegar skrambi óheppilegt að þrettánda sólóplatan hans skuli vera ólánsgripurinn Re-ac-tor. Þetta lag er samt alveg fínt.

4. Lauryn Hill - Everything Is Everything

Þrettánda lag megahittarans The Miseducation of Lauryn Hill.

3. 13th Floor Elevators - You're Gonna Miss Me

Eini almennilegi hittari þessarar sækadelik sixtís hljómsveitar var ekki hittari að ástæðulausu.

2. Blur - Battle

Platan 13 finnst mér gróflega vanmetin. Átján ára unglingurinn ég hlustaði samt á aftur og aftur og aftur og þetta lag var einhverra hluta alltaf í mestu uppáhaldi.

1. Big Star - Thirteen

Költsveitin Big Star er oft talin ein áhrifastamesta poppsveit áttunda áratugarins þó hún hafi reyndar aldrei náð sérstökum vinsældum á meðan hún var starfandi. Óskiljanlegt.

Topp 5 live lög

Það er gamalt og klassískt í þetta sinn hjá mér...


5. Cheap Trick - I Want You To Want Me (Live At Budokan 1978)

Cheap Trick voru brjálæðislega vinsælir í Japan (eins og má heyra af skrækjunum!) og tóku þessa plötu upp í Budokan áður en þeir náðu vinsældum á heimsvísu. Platan varð svo megahittari og gerði þá að stjörnum... þeir hafa nú reyndar ekki enst vel með tímanum en mér finnst þetta lag brjálæðislega skemmtilegt.


4. Billie Holiday - Lover Man (Oh Where Can You Be?)

Ég hef verið að hlusta mjög mikið á Billie Holiday upp á síðkastið eftir langt hlé. Ég vel þetta lag nokkurnveginn af handahófi því úr nógu góðu er að velja hjá henni og ekki veit ég hvar eða hvenær þetta er tekið upp... en live er það og það dugar.


3. Neil Young & Crazy Horse - Down By The River (Live At The Fillmore East 1970)

Ég get alveg sagt ykkur það strax að ef þið eruð ekki fyrir Neil Young gítarsóló þá getið þið alveg eins sleppt því að hlusta á þetta lag. Neil Young gítarsóló eru hins vegar nánast einu gítarsólóin sem ég meika yfirhöfuð svo ég fæ alveg gæsahúð og verki og þessar rúmu tólf mínútur fljúga hjá.


2. Johnny Cash - Folsom Prison Blues (Live At Folsom Prison 1968)

Hello, I'm Johnny Cash... úff þessi rödd! Besta opnunarlína lags ever?


1. Bob Dylan - Like A Rolling Stone (Live At The Free Trade Hall, Manchester 1966)

Sögulega auðvitað mjög merkilegur performans enda löngu orðið frægt þegar einn æstur áhorfandi hrópar "Judas!" í upphafi lagsins og allir klappa. Merkilegast er auðvitað að Dylan lætur þetta ekkert á sig fá heldur gjörsamlega hrækir laginu út úr sér af þvílíkum krafti. Rafmagnað!

Pardon My Heart

Pardon my heart
If I showed that I cared
But I love you more than moments
We have or have not shared

Það er orðið svo langt síðan ég talaði um Neil Young að mér finnst alveg kominn tími á að breiða út fagnaðarerindið enn einu sinni. Ég var að renna í gegnum tónlistina mína um daginn þegar ég rakst á cover sem maður að nafni Malcolm Burn gerði af einu af uppáhalds NY lögunum mínum. Hann hef ég aldrei heyrt minnst á áður en hann er víst upptökugaur og tónlistarmaður og kemur frá Ontario eins og NY. Lagið tók hann upp fyrir plötuna Borrowed Tunes: A Tribute To Neil Young sem er eins og flestar tribute plötur ansi götótt. Ótrúlegt en satt þá fíla ég þessa útgáfu samt alveg rosalega vel þó orginallinn á Zuma sé auðvitað alltaf í uppáhaldi.

Malcolm Burn - Pardon My Heart
Neil Young - Pardon My Heart

Hróarskelda

Þá er ég komin heim frá Hróarskeldu og ég veit eiginlega ekki alveg hvar ég á að byrja. Sólin skein stanslaust, bjórinn flæddi, ferðafélagarnir voru endalaus uppspretta gleði og tónleikarnir voru hverjir öðrum betri. Ég var tiltölulega lítið stressuð yfir að ná að sjá allt en náði að sjá heil eða hlutasett með MGMT, Radiohead, Band Of Horses, Gnarls Barkley, Kings Of Leon, Seasick Steve, Robyn, Grinderman, Battles, José González, Queen Ifrica, Neil Young, The Chemical Brothers, Slayer, Cat Power, Bob Hund og Bonnie "Prince" Billy. Var svekktust yfir að hafa klikkað á Yeasayer og No Age, sérstaklega af því að eina ástæðan fyrir að ég fór ekki að sjá þá er að ég var of syfjuð til þess. Augljóst ellimerki það.

Radiohead, Bonnie "Prince" Billy, Kings Of Leon og Seasick Steve stóðu upp úr en það kemur væntanlega lítið á óvart að Neil Young var hápunkturinn í mínum huga. Það er reyndar alveg glatað að sjá einhvern sem maður dáir svona mikið á stærsta sviðinu á tónlistarhátíð því það er enginn friður til að njóta tónleikanna og rólegu lögin drukkna í blaðri. Það skemmdi pínku fyrir mér og ég hvæsti m.a.s. á vini mína (ein geggjað upptrekkt) sem voru að hrópast á ofan í Oh, Lonesome Me (sorry guys). Neil Young sjálfur var auðvitað engum líkur enda þvílíkur kraftur sem er í þessum manni. Hann tók líka allan skalann, alveg frá rólega Neil með The Needle And The Damage Done yfir í kreisí Neil með No Hidden Path sem tók örugglega rúmar 20 mínútur með ekta NY gítarsólói. Úff gæsahúð. Setlistinn hans leit svona út:

1. Love And Only Love
2. Hey Hey, My My
3. Powderfinger
4. Spirit Road
5. Cinnamon Girl
6. Fuckin' Up
7. All Along The Watchtower
8. Oh, Lonesome Me
9. Mother Earth
10. The Needle And The Damage Done
11. Unknown Legend
12. Heart Of Gold
13. Old Man
14. Get Back To The Country
15. Words
16. No Hidden Path
---
17. A Day In The Life

Maðurinn coverar bæði Dylan og Bítlana án þess að blikna og gerir það þar að auki óaðfinnanlega. We're not worthy.

Að lokum stutt klippa af Hey Hey, My My:

Topp 5 lokalög - Kristín Gróa

Jæja það eru bara golden oldies á listanum í þetta skiptið...


5. Dire Straits - Brothers In Arms af Brothers In Arms (1985)

Mér finnst þetta bara svo fallegt. Punktur.


4. Neil Young - Tonight's The Night - Part II af Tonight's The Night (1975)

Ég var fyrst að pæla í því að hafa byrjunarlögin og endalögin spegluð, þ.e. finna plötur þar sem byrjunarlagið er frábært og endalagið líka og byggja listana tvo þannig upp. Ég guggnaði samt á því en þessi plata hefði verið sjálfkjörin á listana því það er sama lagið í upphafi og í lokin, bara í öðrum búningi. Að ljúka plötu á sama hátt og hún byrjaði er eitthvað sem Neil Young á það til að gera, ekki alltaf svona augljóslega en mér finnst þetta rosalega flott leið til að gera plötuna að einni heild. Það lokar hringnum.


3. Stevie Wonder - I Believe (When I Fall In Love It Will Be Forever) af Talking Book (1972)

Þetta lag potar í einhvern auman blett innan í mér svo mig verkjar alltaf smá í hjartað þegar ég hlusta á það. Samt er lagið í raun uppfullt af von svo það er ekki vondur hjartaverkur heldur svona meira hjartað að segja "Hei ég er hérna! Ekki gleyma mér!". Sem er eins gott því maður má ekki gleyma hjartanu sínu.


2. Bob Dylan - Sad Eyed Lady Of The Lowlands af Blonde On Blonde (1966)

Þessi ástaróður til Söru Lownds er líklega uppáhalds Dylan lagið mitt og þá er nú mikið sagt. Þetta er einmitt það sem Dylan gerir best, það virðist ekki mikið vera í gangi en hann ryður út úr sér erindi eftir erindi og maður fær aldrei nóg þrátt fyrir að lagið sé ellefu mínútna langt. Lagið tók alla fjórðu hlið meistarverksins Blonde On Blonde og er heldur betur stórfenglegur endir á frábærri plötu.


1. The Beatles - A Day In The Life af Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

Ekki frumlegt val en ég get bara ekki ímyndað mér betra lokalag. I read the news today, oh boy er svo auðvitað ein besta upphafssetning lags ever.

Neil Young á tónleikum

Ég get ekki lýst því hversu góðir Neil Young tónleikarnir á fimmtudaginn voru. Kallinn spilaði einn acoustic fyrir hlé og með hljómsveit (Rick Rosas, Ben Keith, Ralph Molina, Anthony Crawford og Pegi Young) eftir hlé með "old black" plöggaðan í. Ég hef aldrei orðið vitni að öðrum eins performans. Það sem sló mig var í fyrsta lagi hversu ótrúlegur gítarleikari hann er og í öðru lagi hvað hann er í góðu formi. Það hefði allt eins getað verið árið 1975, röddin hefur nánast ekkert breyst og krafturinn í honum getur varla hafa minnkað mikið. Maðurinn var bara on fire. Hápunktur tónleikanna var án efa 20 mínútna útgáfa af Down By The River með ekta Neil Young gítarsólói sem var svo svakalegt að við fórnuðum bara höndum og hristum hausinn. Eins og bróðir minn orðaði það "nú þurfum við bara aldrei að fara á tónleika aftur". Ég hef aldrei orðið vitni að öðru eins.

Setlistinn var:

From Hank To Hendrix
Ambulance Blues
Sad Movies
A Man Needs A Maid
Try
Harvest
Journey Through The Past
Mellow My Mind
Love Art Blues
Don't Let It Bring You Down
Cowgirl In The Sand

Mr. Soul
Dirty Old Man
Spirit Road
Down By The River
Hey Hey, My My
Too Far Gone
Oh, Lonesome Me
The Believer
Powderfinger
No Hidden Path

Cinnamon Girl

Topp 5 Neil Young lög - Kristín Gróa

Það kemur kannski ekki mikið á óvart að ég vel Neil Young, ekki bara af því hann er uppáhalds tónlistarmaðurinn minn heldur er ég þar að auki að fara á tónleika með honum (verð reyndar væntanlega búin að því þegar þetta birtist) í fyrsta skipti á fimmtudaginn (uhh... í gær)! Ég get auðvitað ekkert valið fimm bestu Neil Young lögin en ég ætla að gera tilraun til að velja góð lög sem sýna ólíkar hliðar á kallinum.

5. Dirty Old Man af Chrome Dreams II (2007)

Byrjum á lagi af nýjustu plötu Young sem kom út í lok síðasta árs. Mér finnst alveg ótrúlegt að einhver geti gefið út plötu af þessum kalíber eftir fjörutíu ár í bransanum en svona er Neil Young bara. Það er líka eitthvað við að heyra rúmlega sextugan kallinn syngja "I'm a dirty old man".

4. After The Goldrush af After The Goldrush (1970)

Hér kemur rólegi Neil. Mér hefur alltaf þótt vænt um þessa plötu því hún er sú fyrsta sem ég hlustaði á með honum og varð alveg heilluð við fyrstu hlustun.

3. Cinnamon Girl af Everybody Knows This Is Nowhere (1969)

Lag af annari plötu Young og þeirri fyrstu sem hann tók upp með Crazy Horse. Þó það sé fullmikil einföldun er nánast hægt að skipta plötunum hans í tvennt, með Crazy Horse og án Crazy Horse. Rokkað eða rólegt. Það er ekki hægt að segja að annað sé betra en hitt... það er bara öðruvísi.

2. Borrowed Tuna af Tonight's The Night (1975)

Þetta lag er af uppáhalds Neil Young plötunni minni. Hún er ekki tæknilega fullkomin og röddin hans hefur virkilega verið í betra formi en hún er svo viðkvæm og það er svo mikil tilfinning í henni. Platan kom út skömmu eftir lát Crazy Horse gítarleikarans Danny Whitten og rótarans Bruce Berry sem útskýrir auðvitað hvað er í gangi á þessari plötu. Alveg hreint ótrúlegt meistaraverk.

1. Cortez The Killer af Zuma (1975)

Eitt af alltime uppáhalds lögunum mínum. Ég reifst einu sinni mikið við vin minn um þetta lag. Hann sagði að Dave Matthews Band útgáfan væri miklu betri en orginallinn og ég varð svo hneyksluð og móðguð fyrir hönd Neil Young að ég þvertók fyrir það. Vini mínum fannst svo fáránlegt að ég skyldi afneita hans skoðun algjörlega án þess að hafa heyrt lagið og við rifumst um þetta í margar vikur þangað til ég gerði mér sérferð heim til hans til að horfa á vídjó af þessum ósköpum. Þegar það var búið sagði ég "sko ég vissi það, orginallinn er betri" og fór. Dave Matthews Band? Please...

Topp 5 nostalgíulög - Kristín Gróa

5. Blur - Yuko & Hiro

Lag af hinni vanmetnu plötu The Great Escape sem ég gleypti í mig á unglingsárunum, nýbúin að uppgötva Blur og yfir mig ástfangin af Damon Albarn. Þetta var fyrsta lagið sem ég pikkaði sjálf upp á píanóinu og ég spilaði það svo oft að mér finnst ég vera aftur fjórtán þegar ég heyri þetta.


4. Pixies - U-Mass

Ég var í hljómsveit á framhaldsskólaárunum og við komum einu sinni fram á kaffihúsakvöldi í skólanum. Ég sá um að lemja kúabjölluna í þessu lagi og fannst ég standa mig nokkuð vel. Það var ekki fyrr en eftir á að einhver sagði mér að ég hefði staðið á bak við sviðstjaldið og það eina sem sást var kúabjallan og einhver dularfull hendi sem sló á hana. Ég fæ enn smá kjánahroll þegar ég heyri þetta lag.


3. Desmond Dekker - The Israelites

Ég á svo ótrúlega sterka minningu um þetta lag frá Glastonbury 2005. Ég og Krissa vorum að þvælast um markaðssvæðið, hundleiðar á því að vaða drulluna upp að hnjám þegar við ákváðum að skoða inn í einn básinn. Um leið og við stigum inn byrjaði þetta lag að spilast og innan skamms voru allir í búðinni farnir að dilla sér og brosa til hvors annars. Ég man ég hugsaði "ég er á fokking glastonbury... hverjum er ekki sama um smá drullu?".


2. Neil Young - Only Love Can Break Your Heart

Minnir mig á háskólaárin og þá sérstaklega þegar ég var að læra undir tölfræðipróf heima hjá bróður mínum og setti After The Goldrush af rælni í spilarann til að reyna að lina þjáningarnar. Ég hef verið heltekin af Neil Young síðan.


1. Nouvelle Vague - Too Drunk To Fuck

Ég bakka um sirka þrjú ár í hvert skipti sem ég heyri þetta lag. Ég og Krissa vorum alltaf á gömlu Freyjunni fyrir djamm (sem var frekar oft) og áður en við fórum út var skylda að hlusta á þetta og Pornography með Client. Rosalega margar margarítur og rosalega mikið af góðri tónlist... þetta var æðislegur tími.

Loksins loksins Neil Young!

Mikið óskaplega er ég fáránlega glöð þessa stundina! Klukkan 8:57 sagði Zvenni mér að það væri að byrja miðasala á Neil Young tónleika í Kaupmannahöfn á slaginu 9. Í ofboði reddaði ég mér tveimur tónleikafélögum sem samþykktu það orðalaust að koma með mér og fimm mínútum seinna var ég búin að festa kaup á þremur miðum. Ég er sem sagt að fara að sjá sjálfan Neil Young spila á tónleikum 28. febrúar! Ég trúi þessu ekki! Eftir að ég fór á Bob Dylan tónleika í Gautaborg um páskana þá hefur það bara verið Neil Young sem var eftir á must-see listanum. Í tilefni dagsins skulum við hlusta á tvö lög með kallinum, annað af plötunni Chrome Dreams II sem kom út í haust og hitt af plötunni On The Beach sem kom út 1974.

Neil Young - Boxcar af Chrome Dreams II
Neil Young - For The Turnstiles af On The Beach