Sarpurinn

Viðfangsefni Sarpsins í þetta sinn er sjötta og næstsíðasta plata bresku hljómsveitarinnar Blur sem heitir því stutta og laggóða nafni 13.

Platan kom út árið 1999 og með henni færðu Blur sig enn lengra frá britpoppinu en þeir höfðu gert með næstu plötu á undan, Blur. Þó sú plata hafi átt sína spretti þá er þessi mun heilsteyptari og kannski hafði samstarfið við pródúserinn William Orbit eitthvað um það að segja. Lögin sjálf eru nefnilega í raun mjög ólík innbyrðis en platan hefur þó eitthvað lím sem bindur þau saman. Besta lýsingin sem ég hef heyrt á því er að þarna sé einfaldlega loks að finna blur eða móðu sem hæfir hljómsveitarnafninu.

Ég man mjög skýrt eftir því að þegar ég rauk út í búð átján ára gömul að kaupa nýjustu afurð uppáhalds hljómsveitarinnar minnar og stakk henni í geislaspilarann þá helltust yfir mig þvílík vonbrigði að ég var gráti næst. Hvaða rugl var þetta? Þar sem ég átti nú engar fúlgur fjár á þessum tíma voru geisladiskakaup algjör lúxus og ég átti því til að þrjóskast við að hlusta á plötur þó mér þætti þær hundleiðinlegar við fyrstu hlustun. Þannig síaðist þessi plata smám saman inn í hausinn á mér og á endanum fattaði ég að hún var í raun ekkert hundleiðinleg heldur bara alveg frábær. Þetta sama átti svo eftir að gerast með Trompe Le Monde með Pixies en það er kannski bara efni í annan Sarp að tala um það.

Eins og ég sagði þá eru lögin á plötunni ansi ólík en vissulega eru smáskífurnar þrjár þau lög sem grípa mann fyrst og standa í raun upp úr sem eftirminnilegustu lögin. Platan byrjar á laginu Tender sem er í raun svakalegt byrjunarlag enda 7:40 á lengd og skartar heilum gospelkór í bakröddum.



Næsta smáskífa var Coxon lagið Coffe & TV. Síðasta smáskífan var hið rosalega fallega og persónulega lag No Distance Left To Run þar sem Albarn syngur um sambandsslitin við Elastica söngkonuna Justine Frischmann sem voru þá nýlega afstaðin. Ég þarf samt að viðurkenna að uppáhalds lagið mitt á plötunni er einhverra hluta vegna lagið Battle sem ætti eiginlega að týnast á miðri plötunni en kveikti samt í mér.

Topp 5 geimlög - Kristín Gróa

5. Marc Bolan - Spaceball Ricochet (live)

Akústik glamrokk.


4. Blur - Strange News From Another Star

Smá doom and gloom.


3. Pixies - Space (I Believe In)

Kannski meira verið að tala um rými en geiminn en þetta er bara svo töff lag. Jeffrey with one F... Jeffrey! Jeffrey with one F... Jeffrey!


2. A Space Boy Dream - Belle & Sebastian

Ó-Belle & Sebastian-legasta lag sem Belle & Sebastian hafa flutt. Ég lofa. Það er fáránlega svalt og súrt og ekkert krúttulegt!


1. David Bowie - Space Oddity

Já algjörlega fyrirsjáanlegt val en ég get ekki hunsað það. Þetta lag hljómar bara eins og geimurinn... ég get ekki útskýrt það en mér finnst ég heyra í víðáttunni og kyrrðin er áþreifanleg. Örvæntingin þegar allt fer úrskeiðis er síðan svo áþreifanleg að ég fæ smá hnút í magann og vona alltaf að eitthvað komi Major Tom til bjargar.

Topp 5 13 - Kristín Gróa

Enginn óheppni hér heldur ákvað ég að láta hvert lag tengjast tölunni 13 á ákveðinn hátt. Við höfum því lag með 13 í titlinum, lag eftir hljómsveit með 13 í nafninu, lag af plötu með 13 í titlinum, þrettánda lag plötu og lag af þrettándu plötu listamanns. Without further ado...

5. Neil Young - Southern Pacific

Þegar kemur að artistum sem hafa gefið út þrettán plötur eða fleiri þá dettur mér auðvitað Neil Young fyrstur í hug. Það er hins vegar skrambi óheppilegt að þrettánda sólóplatan hans skuli vera ólánsgripurinn Re-ac-tor. Þetta lag er samt alveg fínt.

4. Lauryn Hill - Everything Is Everything

Þrettánda lag megahittarans The Miseducation of Lauryn Hill.

3. 13th Floor Elevators - You're Gonna Miss Me

Eini almennilegi hittari þessarar sækadelik sixtís hljómsveitar var ekki hittari að ástæðulausu.

2. Blur - Battle

Platan 13 finnst mér gróflega vanmetin. Átján ára unglingurinn ég hlustaði samt á aftur og aftur og aftur og þetta lag var einhverra hluta alltaf í mestu uppáhaldi.

1. Big Star - Thirteen

Költsveitin Big Star er oft talin ein áhrifastamesta poppsveit áttunda áratugarins þó hún hafi reyndar aldrei náð sérstökum vinsældum á meðan hún var starfandi. Óskiljanlegt.

Topp 5 dauðalög - Kristín Gróa

5. Terry Jacks - Seasons In The Sun

Goodbye my friend, it's hard to die
when all the birds are singing in the sky

Hressandi lag um yfirvofandi dauða.


4. Blur - Death Of A Party (demo)

The death of the party
Just passed away
Why did we bother?
Could have stayed at home

Það getur fleira dáið en fólk, þar á meðal gott partí. Þegar ég var unglingur og gelgja var ég svo brjálaður Blur aðdáandi að ég gekk í aðdáendaklúbinn þeirra og það helsta sem ég hafði upp úr því var geisladiskur með þessu "exclusive" lagi sem hafði þá aldrei komið út á plötu. Lagið kom svo að vísu út á plötunni Blur nokkru síðar í breyttri útgáfu með aðeins öðruvísi texta en ég á upprunalega demoið enn á diskinum góða.


3. Eels - P.S. You Rock My World

And I was thinking about how everyone is dying
And maybe it's time to live

Mark Everett hefur örugglega samið fleiri lög um dauðann en flestir enda kannski ekki að undra. Pabbi hans dó úr hjartaáfalli þegar E var 19 ára, systir hans framdi sjálfsmorð fjórtán árum seinna og svo dó móðir hans úr krabbameini tveimur árum eftir það. Platan Electro-Shock Blues fjallar um þetta allt saman á mjög áhrifaríkan hátt. Að skrifa lag um látna systur sína sem endar á línunni My name's Elizabet... my life is shit and piss er ansi magnað en enn magnaðra er þetta lokalag þar sem hann er að sættast á það að lífið heldur áfram þó fólk deyi.


2. Snoop Doggy Dogg - Murder Was The Case (Death After Visualizing Eternity)

Pumpin on my chest and I'm screamin
I stop breathin, damn I see deamons
Dear God, I wonder can ya save me
I can't die Boo-Boo's bout to have my baby

Ég fæ alveg mega flashback þegar ég hlusta á þetta lag og einhverra hluta vegna minnir það mig alveg ótrúlega mikið á það þegar árgangurinn fór í Reykjaskóla í viku. Ég hlýt að hafa verið 12 ára og þetta lag var sko það svalasta í heimi. Mér finnst það satt að segja frekar svalt ennþá!


1. The Shangri-Las - Leader Of The Pack

He sort of smiled and kissed me goodbye
The tears were beginning to show
As he drove away on that rainy night
I begged him to go slow
But whether he heard, I'll never know

Besta teen tragedy lag ever ef ekki bara besta lag ever.

Topp 5 nostalgíulög - Kristín Gróa

5. Blur - Yuko & Hiro

Lag af hinni vanmetnu plötu The Great Escape sem ég gleypti í mig á unglingsárunum, nýbúin að uppgötva Blur og yfir mig ástfangin af Damon Albarn. Þetta var fyrsta lagið sem ég pikkaði sjálf upp á píanóinu og ég spilaði það svo oft að mér finnst ég vera aftur fjórtán þegar ég heyri þetta.


4. Pixies - U-Mass

Ég var í hljómsveit á framhaldsskólaárunum og við komum einu sinni fram á kaffihúsakvöldi í skólanum. Ég sá um að lemja kúabjölluna í þessu lagi og fannst ég standa mig nokkuð vel. Það var ekki fyrr en eftir á að einhver sagði mér að ég hefði staðið á bak við sviðstjaldið og það eina sem sást var kúabjallan og einhver dularfull hendi sem sló á hana. Ég fæ enn smá kjánahroll þegar ég heyri þetta lag.


3. Desmond Dekker - The Israelites

Ég á svo ótrúlega sterka minningu um þetta lag frá Glastonbury 2005. Ég og Krissa vorum að þvælast um markaðssvæðið, hundleiðar á því að vaða drulluna upp að hnjám þegar við ákváðum að skoða inn í einn básinn. Um leið og við stigum inn byrjaði þetta lag að spilast og innan skamms voru allir í búðinni farnir að dilla sér og brosa til hvors annars. Ég man ég hugsaði "ég er á fokking glastonbury... hverjum er ekki sama um smá drullu?".


2. Neil Young - Only Love Can Break Your Heart

Minnir mig á háskólaárin og þá sérstaklega þegar ég var að læra undir tölfræðipróf heima hjá bróður mínum og setti After The Goldrush af rælni í spilarann til að reyna að lina þjáningarnar. Ég hef verið heltekin af Neil Young síðan.


1. Nouvelle Vague - Too Drunk To Fuck

Ég bakka um sirka þrjú ár í hvert skipti sem ég heyri þetta lag. Ég og Krissa vorum alltaf á gömlu Freyjunni fyrir djamm (sem var frekar oft) og áður en við fórum út var skylda að hlusta á þetta og Pornography með Client. Rosalega margar margarítur og rosalega mikið af góðri tónlist... þetta var æðislegur tími.