Dylan og næsti listi

Dylan var góður í gær og eiginlega bara alveg eins og ég bjóst við að hann yrði. Mér leist nú ekkert á þetta í byrjun því það komu bara undarleg hljóð út úr honum í fyrstu tveimur lögunum en hann komst svo allur á flug og var bara orðinn silkimjúkur í röddinni undir lokin. Tjah eða svona eins mjúkur og hann getur orðið. Eins og þegar ég sá hann í fyrra tók hann langmest af Modern Times og tók þau lög eiginlega af mesta kraftinum sem mér fannst bara frábært. Mér finnst það líka góð plata og hef hlustað mikið á hana svo ég er kannski sáttari en þeir sem hafa ekki heyrt plötuna. Gömlu lögin tók hann mörg í nýjum búningi eins og hann á til að gera og af þeim fannst mér It's Alright Ma (I'm Only Bleeding) standa upp úr. Ég er sátt!

Úr því ég er byrjuð þá ætla ég að tilkynna næsta lista. Í þetta sinn ætlar hvert okkar að segja frá fimm lögum sem eru í miklu uppáhaldi hjá okkur. Þetta er alls ekki definitive topp 5 uppáhaldslaga listi enda gæti örugglega ekkert okkar gert slíkan lista en við ætlum að velja fimm lög af handahófi sem eru í miklu uppáhaldi. Það er aldrei að vita nema við gerum þetta einhverntíma aftur við tækifæri enda er víst af nógu að taka.

Svo ég beri sál mína þá var þetta einu sinni í miklu uppáhaldi hjá mér (já þegar ég var vitlaus unglingur en SAMT). Þið megið hlæja að mér núna.

Neil Young á tónleikum

Ég get ekki lýst því hversu góðir Neil Young tónleikarnir á fimmtudaginn voru. Kallinn spilaði einn acoustic fyrir hlé og með hljómsveit (Rick Rosas, Ben Keith, Ralph Molina, Anthony Crawford og Pegi Young) eftir hlé með "old black" plöggaðan í. Ég hef aldrei orðið vitni að öðrum eins performans. Það sem sló mig var í fyrsta lagi hversu ótrúlegur gítarleikari hann er og í öðru lagi hvað hann er í góðu formi. Það hefði allt eins getað verið árið 1975, röddin hefur nánast ekkert breyst og krafturinn í honum getur varla hafa minnkað mikið. Maðurinn var bara on fire. Hápunktur tónleikanna var án efa 20 mínútna útgáfa af Down By The River með ekta Neil Young gítarsólói sem var svo svakalegt að við fórnuðum bara höndum og hristum hausinn. Eins og bróðir minn orðaði það "nú þurfum við bara aldrei að fara á tónleika aftur". Ég hef aldrei orðið vitni að öðru eins.

Setlistinn var:

From Hank To Hendrix
Ambulance Blues
Sad Movies
A Man Needs A Maid
Try
Harvest
Journey Through The Past
Mellow My Mind
Love Art Blues
Don't Let It Bring You Down
Cowgirl In The Sand

Mr. Soul
Dirty Old Man
Spirit Road
Down By The River
Hey Hey, My My
Too Far Gone
Oh, Lonesome Me
The Believer
Powderfinger
No Hidden Path

Cinnamon Girl

Airwaves - fimmtudagskvöld

Ég brunaði niður í bæ eftir vinnu í gær til að ná The Duke Spirit sem voru að spila off-venue í Popp. Þau voru í svaka stuði og þrusuðu út einum fimm lögum ef ég man rétt. Hápunkturinn var auðvitað að heyra uppáhaldið mitt, Love Is An Unfamiliar Name, en nýju lögin voru líka mjög góð. Gott rokk hér á ferð.



Eftir gott sushistopp lá leið okkar á NASA þar sem við sáum fyrstu hljómsveit kvöldins, hina bresku Slow Club. Fyrsta orðið sem kemur upp í hugann þegar ég hugsa um þau er "spilagleði". Þau höfðu greinilega alveg rosalega gaman af þessu og það smitaðist heldur betur út í salinn. Þetta voru skondinn gaur á gítar og sæt stelpa í kjól að berja á allt frá skeiðum yfir í stóla og það var bara alveg rosalega skemmtilegt að horfa á þau. Ég geri mér enga grein fyrir hvernig þau hljóma á upptöku en live virka þau allavega vel.



Næstir á svið voru gaurarnir með besta hljómsveitarnafn ever... Best Fwends. Þeir voru hressir, það verður ekkert af þeim skafið, en náðu ekki alveg að heilla áhorfendahópinn. Ég hafði nokkuð gaman að þeim og gæti alveg hugsað mér að tékka á plötunni en gelgjuteknóöskrin gengu reyndar misvel ofan í hópinn minn og einn ónefndur maður hristi bara hausinn ;)



Hin ofurhæpuðu Retro Stefson komu næst og voru svo mörg að þau rúmuðust varla á sviðinu. Ég var nokkuð spennt fyrir þeim en varð því miður fyrir talsverðum vonbrigðum. Kannski er það hæpið sem hafði magnað upp eftirvæntingar mínar en ég satt að segja veit ekki hvers vegna allt þetta fjargviðri er út af þeim. Mér finnst pælingarnar skemmtilegar en engan veginn nógu vel útfærðar og mér fannst þetta dálítið renna saman í einn graut. Þau áttu nokkra góða spretti en héldu ekki dampi þrátt fyrir fjöldann og m.a.s. smellurinn Medallion sem mér hefur fundist ágætur týndist hálfpartinn í grautnum. Ég býst þó við að reynsluleysi spili talsvert inni í hérna og hef fulla trú á að þessi sveit muni skila einhverju góðu frá sér í framtíðinni.



Við ákváðum að rölta yfir í Hafnarhúsið og stóðum í heila mínútu í röð sem verður að teljast ásættanlegt. Lay Low byrjaði fljótlega eftir að við gengum inn og er svo sem ekkert mikið um það að segja. Mér finnst hún fín en einhverra hluta vegna tengi ég ekki alveg við tónlistina. Það var hins vegar ansi huggulegt að standa og kjafta aftast í salnum á meðan hún spilaði svo ég komst eiginlega að þeirri niðurstöðu að þetta væri fullkomin bakgrunnstónlist. Ég veit það hljómar verr en ég meina það en mér finnst tónlistin hennar töff án þess að ég nenni að hlusta hlusta á hana. Meikar það sens?



Grizzly Bear stigu síðastir á svið í Hafnarhúsinu þetta kvöld og var ég greinilega ekki ein um að vera spennt fyrir þeim því það var orðið margt um manninn þegar þeir byrjuðu. Aftur verð ég því miður að segja að ég varð fyrir vonbrigðum en ég held ég skrifi það algjörlega á að ég var persónulega ekki stemmd fyrir þessi öfga rólegheit. Mér fannst lögin lengri og þunglamalegri en á plötunni ef frá er talið hið gullfallega Knife sem stóð upp úr. Þegar Krissa og Viggi voru bæði stungin af og ég næstum sofnuð standandi þá ákváðum við Svenni að hypja okkur bara heim þó settið væri ekki búið.



Við löbbuðum framhjá Lídó á leiðinni heim en þó það væri engin röð og The Duke Spirit væru við það að stíga á svið þá meikuðum við ekki meira heldur skakklöppuðumst heim í rúm. Það voru örugglega mistök en þar sem við sáum þau fyrr um daginn þá er ég ekkert of svekkt. Í kvöld á mér örugglega ekkert eftir að leiðast. Loney, Dear, múm og of Montreal í Hafnarhúsinu, Buck 65 og Jagúar í Iðnó, Heavy Trash í Lídó, Reykjavík!, Deerhoof og Jakobínarína á Gauknum... og svo auðvitað GusGus á NASA. Sá á kvölina sem á völina.

Airwaves - miðvikudagskvöld

Ég ætlaði nú varla að nenna að drattast út úr húsi í gærkvöldi til að fara á tónleika en ég lét mig nú samt hafa það að labba niður í bæ í kuldanum. Það var í raun ekkert sérstakt sem heillaði á dagskrá Airwaves þetta kvöld en ég var einna helst spennt fyrir að sjá ungpíurnar í Smoosh svo ég skundaði niður á Austurvöll og beint inn á NASA um hálftíuleytið. Mér létti óneitanlega þegar ég sá að það var engin röð og svo voru fyrstu menn sem ég sá þarna inni góðvinir mínir þeir Davíð og Heiðar svo kvöldið byrjaði allavega vel.

Smoosh stigu á svið fljótlega eftir að ég kom inn og byrjuðu af krafti fyrir framan fullan sal af fólki. Þær eru auðvitað alveg ótrúlega góðar miðað við aldur og ég skil ekki hvernig litla systirin getur haldið á bassanum, hvað þá spilað á hann. Ég veit svo sem ekki hvort ég myndi hlaupa út og kaupa diskinn en þær eru mjög hæfileikaríkar og gætu orðið að einhverju miklu stærra með tímanum. Hvaða rugl er það líka að túra með Deerhoof og Bloc Party þegar maður er 15?



Næstir á svið voru Soundspell og ég ákvað að gefa þeim séns þrátt fyrir að lýsingin á sveitinni í Airwaves bæklingnum innihéldi orðin "Fans of Brit-pop in the style of Keane should look out". Eftir að hafa lesið þetta var ég eiginlega búin að ákveða að þeir væru leiðinlegir en ég reyndi að hrista það af mér og hlusta með opnum hug. Ókei þeir eru bara 17-18 ára og söngvarinn var nú þokkalega góður þrátt fyrir of mikið handapat. Hinsvegar held ég að þetta hafi verið lengsti hálftími lífs míns, fullur af innantómri dramatík og klisjukenndum textum. Ef ég ætti að súmmera bandið upp væri það einhverskonar blanda af Keane, Muse, Leaves og Coldplay. Kannski eru þeir að gera þetta vel en ég er bara með ofnæmi fyrir svona tónlist svo ég er ekki dómbær. Hljómborðsleikarinn fær líka megamínus fyrir að vera með eitthvað frekjuattítjúd við hljóðmanninn... dúddi kurteisi kostar ekkert og attitjúd frá 17 ára strák er bara kjánalegt.

Eftir þetta allt saman meikaði ég ekki meira enda Lights On The Highway næstir á svið og ég hef séð þá nógu oft á einni ævi held ég.

Hvað á svo að sjá í kvöld? Það sem kemur einna helst til greina eru Jenny Wilson, Lay Low og Grizzly Bear í Listasafninu, My Summer As A Salvation Soldier og Ólöf Arnalds í Iðnó, Sprengjuhöllin og The Duke Spirit í Lídó, Best Fwends, Retro Stefson og The Teenagers á NASA eða Kimono, Skátar og Khonnor á Organ. Það er úr nógu að velja ójá.

Smoosh
Soundspell á MySpace

Reyfi - Ólöf Arnalds, Budam, Jens Lekman

Ég fór ásamt fríðu föruneyti á tónleika við Norræna húsið á föstudagskvöldið. Ólöf Arnalds steig fyrst á stokk og ég var nægilega hrifin til að langa í diskinn hennar (þó ég hafi reyndar gleymt að tékka hvort hann væri til sölu þarna... auli). Þetta greip mig ekkert allt við fyrstu hlustun en mér fannst lögin Englar og dárar, Í nýju húsi og Við og við standa upp úr en það var kannski ekki að marka þar sem ég hef hlustað dálítið á fyrstu tvö áður. Merkilegast þótti mér eiginlega að hún skyldi spila á beltisdýrsgítar en svoleiðis hljóðfæri er einmitt til heima hjá mömmu og pabba!

Eftir rólega tóna Ólafar steig hinn færeyski Budam á svið ásamt fimm manna hljómsveit. Ég var bjartsýn framan af og reyndi að láta hnussið í ónefndum sessunauti mínum ekki trufla mig en ég gafst fljótlega upp og hnussaði með honum. Ég vil taka fram að þetta voru greinilega allt mjög færir tónlistarmenn og hljóðfæraleikurinn var alltaf alveg pottþéttur og á tíðum mjög skemmtilegur (oft mjög Waits-skotinn). Aftur á móti fannst mér lagasmíðarnar ekkert til að hrópa húrra fyrir, textarnir voru ýmist hræðilega klisjukenndir eða slepjulega klúrir (ef ekki bæði í einu) og þetta virkaði allt bara tilgerðarlegt. Ég meina gaurinn notaði rímið "We'll get so high, we're gonna fly" í tveimur aðskildum lögum... svo ég vitni í Krissu þá segi ég bara DÚDDI!!!

Eftir þetta var eins og ferskur andvari að fá elskulegan Jens Lekman á sviðið og hann var svo skemmtilegur og hress að hann fékk mig alveg til að gleyma stununum í Budam. Hann mætti með tvær stúlkur (aðra á bassa og hina á trommur) og eldri mann á píanóinu og svo slóst Benni Hemm Hemm í hópinn ásamt fjórum lúðrablásurum svo það var mikið stuð og mikið gaman. Jens tók fullt af skemmtilegum lögum, brosti hringinn og var bara svo ótrúlega einlægur og frábær. Skemmtilegast þótti mér að heyra hráa útgáfu af Black Cab, "nýja" lagið The Opposite of Hallelujah og Maple Leaves sungið á sænsku. Núna get ég hreinlega ekki beðið eftir að Night Falls Over Kortedala komi út. Jens þú ert æði!

Jens Lekman - The Opposite Of Hallelujah
Jens Lekman - Maple Leaves