Wednesday, February 27, 2008

Beach House


Dúettinn Beach House var að gefa út skífuna Devotion í gær og ég er alveg rosalega spennt fyrir henni. Miðað við þau lög sem ég hef heyrt þá hafa þau ekki gert neinar róttækingar breytingar síðan á síðustu plötu en það er bara hið besta mál. Það er bara búið að taka allt það góða og útfæra það enn betur með aðeins öðrum áherslum. Er það ekki einmitt það sem á að gera á góðri plötu númer tvö? Án þess að vera of dramatísk þá gæti ég trúað því að þessi plata ætti eftir að fanga mig algjörlega við ítrekaðar hlustanir... held að hún sé týpískur "grower". Það kemur betur í ljós seinna en til að byrja með grípa þessi lög mig mest.

Beach House - Gila
Beach House - Holy Dances

Beach House á MySpace

Tuesday, February 26, 2008

Næsti listi...


Á föstudaginn ætlum við að telja upp topp 5 lög með artista/hljómsveit að eigin vali. Það virkar einfaldlega þannig að hvert okkar velur einhvern sem við höfum miklar mætur á og gerum topp 5 lista af hans/hennar/þeirra lögum. Við ættum því að fá nokkuð ólíka en um leið heilsteypta lista í þetta sinn.

Þangað til skuluð þið hlusta á þetta lag því það er svo geðveikt hressandi og skemmtilegt! Já!

The Tough Alliance - Silly Crimes

Monday, February 25, 2008

Home sweet home

Þá er ég komin heim frá fyrirheitna landinu en eftir tæpar þrjár vikur í Kína þar sem er bannað að lesa blogg og internetið virkar hvort sem er bara stundum þá er ég ekki alveg með það á hreinu hvað hefur verið að gerast í músíkinni. Ég er hins vegar með það alveg á hreinu hvaða lög ég ofspilaði úti og eiga því örugglega alltaf eftir að minna mig á Quingdao.


Fyrstur er hinn ungi John McCauley sem kallar sig Deer Tick og gaf út sína fyrstu plötu, War Elephant, í fyrra. Þetta er svona fólk/alt-kántrí sem hefur smá sérstöðu vegna þess að hann er með svo óvenjulega rödd, dálítið grófa og geltandi.

Deer Tick - Art Isn't Real (City Of Sin)




Önnur sveit sem gaf út sína fyrstu plötu í fyrra er skoska hljómsveitin The Twilight Sad. Platan nefnist Fourteen Autumns & Fifteen Winters og það sem einkennir hana við fyrstu hlustun er hnausþykki skoski hreimur söngvarans sem slær nánast út gaurinn í Arab Strap. Ég kvarta ekki því ég fæ alveg hroll þegar ég hlusta á hann syngja hörðu errin og bjöguðu sérhljóðana.

The Twilight Sad - Cold Days From The Birdhouse




Black Lips gáfu út plötuna Good Bad Not Evil í fyrra og fengu mjög góða dóma fyrir hana en ég var aldrei heilluð. Þetta er alveg ekta sixtís garage rokk en mér fannst ekki vera neitt nýtt í þessu og var þess vegna lítið spennt. Við nánari hlustun kemur auðvitað í ljós að ég hafði rangt fyrir mér og þetta lag hérna er t.d. svo svalt að ég fæ hroll.

Black Lips - Veni Vidi Vici

Deer Tick á MySpace
The Twilight Sad á MySpace
Black Lips á MySpace

Friday, February 22, 2008

Topp 5 litalög - Kristín Gróa

Ég varð svo ringluð á öllum þessum litum að ég ákvað bara að velja mér einn lit og halda mig við hann. Það kemur auðvitað bara einn litur til greina þegar ég á í hlut...

5. Psychedelic Furs - Pretty In Pink af Talk Talk Talk (1981)

Þetta lag minnir óneitanlega á ódauðlegu unglingamyndina Pretty In Pink enda var lagið endurupptekið fyrir hana. Það er fyrir vikið smá hallæris 80's keimur af þessu og það er bara fínt.

4. Califone - Pink & Sour af Roots & Crowns (2006)

Eitt besta lagið á hinni frábæru Roots & Crowns sem ég asnaðist ekki til að kaupa fyrr en ári eftir að hún kom út. Ég mæli alveg eindregið með því að þið tékkið á þessari plötu ef þið hafið ekki gert það nú þegar.

3. The Shins - Pink Bullets af Chutes Too Narrow (2003)

Ég var búin að steingleyma þessu lagi þó ég hafi hlustað óheyrilega mikið á það á sínum tíma en ég er glöð að ég rifjaði það upp því það er ósköp fallegt.

2. The Flaming Lips - Yoshimi Battles The Pink Robots pt. 1 af Yoshimi Battles The Pink Robots (2002)

Þetta lag minnir mig alltaf á síðasta árið mitt í háskólanum þegar ég bjó skítblönk heima hjá bróður mínum og gerði ekkert nema læra og fara yfir heimadæmi. Ég veit ekki hvernig mér datt í hug að taka 21 einingu og sjá um dæmatímakennslu í fimmtíu manna kúrsi á útskriftarönn en ég hef alveg fengið betri hugmyndir. Það eina góða við þessa fjóra mánuði sem ég eyddi innilokuð með tölvunni er að ég hlustaði á alveg rosalega mikið af góðri tónlist og þar á meðal Flaming Lips.

1. Nick Drake - Pink Moon af Pink Moon (1972)

Ekki veit ég hvað maðurinn var að meina með þessu lagi eða ég er allavega ekki nógu djúp til að ná textanum. Lagið er samt gott, svo gott að það nær toppsætinu.

litalög... zvenni

Pink Moon - Beck
Beck nær að gefa laginu sinn persónulega blæ. Með einföldum og innilegum áherslubreytingum umbreytist það en er á sama tíma trútt upprunanum. Vandmeðfarið.

Long Black Veil - Johnny Cash
Eftirsjá, vinátta, heiður, dauðadómur, svik, sakleysi og ást sem ekki fær að verða, lagið hefur þetta allt. Sögumaðurinn segir söguna handan móðunnar miklu á meðan ástkona hans með löngu svörtu slæðuna grætur yfir gröf hans. Mjög Cash-legt Cash-lag.

Chinese White - The Incredible String band

Þetta furðulega hippaband heldur áfram að heilla mig. Skrítin og falleg lög með enn skrítnari textum sem samt einhvern veginn virðast meika sens, ef til vill á undirmeðvitaðann hátt.

But I will lay me down with my arms
round a rainbow,
And I will lay me down to dream.
Oh, will your magic Christmas tree be shining
Gently all around?

Black Cab - Jens Lekman
they might be psycho killers
but tonight I really don't care
so I say turn up the music
take me home or take me anywhere...

black cab, black cab
black cab, black cab

Þungir þankar í svörtum bíl. Jens er í fýlu og vinir hans með stæla. Skítt með afleiðingar, tek svartan taxa.

Tangled up in Blue - Bob Dylan
She turned around to look at me
As I was walkin' away
I heard her say over my shoulder,
"We'll meet again someday on the avenue,"
Tangled up in blue.

Flæktur í bláma, segir allt sem segja þarf.

Litalög - Hjálmar

Gestalistamaður vikunnar heitir Hjálmar en hann er mannfræðingur mikill og sem slíkur duglegur að koma auga á og vinna á ýmsum fordómum sem samfélagið hefur innrætt okkur. Gaman er að segja frá því að Hjálmar er að öllu leyti laus við þá litahræðslu sem hrjáir ófáann karlmannin. Sem dæmi um það hefur hann átt bleikan hello kitty síma í fjölda ára sem hefur orðið upphaf að mörgum áhugaverðum uppákomum, en það er saga fyrir annan dag.
Hér er litalisti Hjálmars.

Bonnie ´Prince´ Billy – Black
Ef einhver litur lýsir I See a Darkness plötu Will Oldham vel, þá er það hin svarti. Mig langar alltaf að slökkva á ljósunum, kveikja á kerti og fara undir feld þegar ég hlusta á þessa plötu. Það eru fáir textasmiðir sem draga mann eins vel inní hans kynjaheim og þessi rödd, full af trega. Svo fær Bonnie líka alltaf aukastig fyrir að leyfa hinum svartklædda Johnny Cash að syngja lag eftir hann.

Cocteau Twins – Cherry Coloured Funk
Ég elska Liz Fraser, það er bara engin eins og hún. Henni tókst ásamt sveinum sínum í Cocteau Twins að búa til nýjan heim. Það veit engin hvað hún var að syngja um og ekki var hún að reyna að skapa einhverja vonlensku, hún vildi bara ekkert að fólk skildi texta hennar og faldi þá með því að gera þá óskiljanlega. En það breytir engu, maður veit ekkert hvað hún er að syngja, en maður skilur hana alveg fullkomlega.

Depeche Mode - Black Celebration
Það verður að vera eitthvað 80´s lag og Depeche Mode voru þeir sem áttu heiðurinn af því að fylgja mér frá því að vera popp-nörd í það að vera indí-nörd. Og þessi plata sá um það. Þessi plata og þetta lag voru sándtrakkið við mín myrku unglingsár í Garðabænum. Ég mann en skýrt eftir því að syngja með þessu lagi í glampandi sól á óvenju heiðskýru vori. Úff ... ég var meiri segja með hárið í sama stíl og þeir. Þykir leitt hvað þetta fór illa með ósonlagið.

Lucinda Williams – Blue
Lucinda Williams er svo svöl. Ég verð alltaf meira og meira skotinn í henni. Undurfögur og hrá rödd sem faðmar og dregur mann inní þann trega sem hún er að rifja upp. Það tekur mann nokkra daga og marga kaffibolla að átta sig á hvað kom fyrir ... ,,Af hverju er ég svona mæddur.” Og þegar maður er búinn að fatta hvað það var, þá er tilvalið að hlusta bara aftur á hana.

Mark Eitzel – Blue and Grey Shirt
Ef einhver maður er blár af trega, þá er það hann Mark Eitzel. Hann er jafnlítið þekktur sem söngvari mega-trega bandsins American Music Club og hefur verið að semja lög um ástarsorg, sjálfsvorkunn, missir, dauða, gremju og allt hið skemmtilega í lífinu í tæpa þrjá áratugi. Hann er yfirleitt að syngja um líf sitt í hinu undirfögru borg San Francisco, borg sem er hvað þekktust fyrir sína litskrúðugu fortíð. Og öllum regnbogum verður að auðvitað að fylgja einhver grámygla, Mark hefur nóg af henni.

Tuesday, February 19, 2008

Litalög...

Án lita væri lífið ja... litlaust. Af því tilefni verður þema næsta lista Litalög.

Svo komið ykkur þægilega fyrir og hlýðið á gleðigjafann Donovan syngja um litina með aðstoð frá Pete Seger og banjóinu hans.



Colours - Donovan (með Pete Seger)
(you tube hlekkur)